ไปเชียงใหม่ทีไร ชีวิตก็วนเวียนอยู่แต่ – กาดคนเดิน ไนต์บาร์ซา กาดหลวง ดอยสุเทพ ที่หลับที่นอนก็ไม่เคยไปไกลกว่าแถวหน้าวัดพระสิงห์

                หนนี้คิดใหม่ ทำใหม่ ลองไปหาที่ซุกหัวนอนออกไปนอกเมืองสักนิด เอาความสงบเป็นที่ตั้ง ประจวบเหมาะกับพี่ที่บริษัทแนะนำ เลยได้รู้จักอะไรดีๆ ใหม่ๆ เพิ่มอีกหนึ่งที่

ชอบถนนเส้นนี้จริงๆ ต้นยางขนาบ

เคยได้ยินข่าวว่าทางการเขาคิดจะตัดต้นยางพวกนี้ทิ้ง แต่ชาวบ้านไม่ยอม

เราเลยยังได้เห็นภาพอย่างนี้อยู่ แต่แอบเห็นหน้า 89 พลาซ่า เตียนโล่งไปแล้ว เสียดายจัง

เอ้า ปั่น ปั่น ปั่น

เล็กๆ กำลังดี

หนนี้เลยสรุปลงที่ ‘296 บ้านรัตนัย’ แวบแรกที่เข้ามาถึง แทบจะชักเท้ากลับ เพราะกลัวกะตังค์ที่มีมาจะไม่พอจ่าย จนต้องไปทำงานเป็นแม่บ้านชดใช้ค่าห้องให้เขา (ก็นะ... ปกติพักแต่ละทีไม่เคยเกิน 500) แต่ที่ไหนได้ ราคาดันถูกกว่าที่คิด แค่ 899 (หารสองเข้าไป เลยค่อยเบากระเป๋าหน่อย) แต่ราคา 899 นี้เป็นราคาในช่วงโลว์ ซีซั่น ราคาช่วงไฮนี่ไม่แน่ใจว่าประมาณเท่าไหร่

หะ-รู-หะ-รา ในราคา 899

ไปไหนเนี่ย อันดับแรก ขอห้องน้ำห้องส้วมดูดีก่อนเลย

ห้องน้ำเนี่ย กรี๊ดกร๊าดมาก เพราะฝักบัวเป็นแบบ rain shower ประหนึ่งได้อาบน้ำกลางสายฝน แต่นะ... ออกมาข้างนอก ก็ jackpot เจอฝนในเชียงใหม่ เลยขอกลับมาอาบน้ำฝนให้ห้องพักดีกว่า

 รุ่งเช้าก่อนออกไปเตร็ดเตร่ ก็ฟาดมื้อเช้าชุดใหญ่ของทางโรงแรมที่เติมได้ไม่อั้น หลังจากฟาดแบบอเมริกัน เบรกฟาสต์ไปหนึ่งชุด ก็ขอแบบไทยๆ อีกหน่อย อิ่มแปล้

 เที่ยวเล่นที่กาดสันป่าข่อย

 แวะไหว้พระที่วัดพระธาตุหริภุญชัย

ตกบ่ายเริ่มหมดมุข ไม่รู้จะไปเที่ยวไหน เลยว่าจะแวบมานอนพักตากแอร์ที่ห้องก่อน พี่ผู้จัดการที่โรงแรมเห็นท่าทีขี้เกียจของเรากับเพื่อน เลยแนะนำกิจกรรมให้ พร้อมกับขับรถบริการพาส่งถึงที่ กิจกรรมที่ว่าก็คือ... สปา 

พีค สปา ขอบอก... เจ้าของงามขนาด

มีน้ำมะตูมมารับแขก

                ด้วยความที่ไม่เคยใช้บริการสปา (เรียกว่าไม่เคยแม้แต่เหยียบย่างเข้าไปในสปาใดๆ) เลยค่อนข้างตื่นตาตื่นใจ เหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ แวบดูนั่นนี่ 

เห็นเตียงแล้วนึกว่าโรงแรม

ด้วยงบจำกัด บวกกับไม่สันทัดกับสปา เลยปล่อยให้เพื่อนสาวที่ดี๊ด๊าเกินหน้าเกินตาตั้งแต่ได้ยินว่าจะมาสปา ใช้บริการไป ส่วนเราก็ขอแวบไปจิบชาริมน้ำดีกว่า (อันนี้พี่ผู้จัดการก็แนะนำ พร้อมบริการส่งอีกเช่นเคย)

ร้านที่ว่าก็คือ ร้านเวียง จูม ออน ชื่อร้านเรียกยากแท้ เผลอเรียกเป็นเวียงจูออนทุกที บรรยากาศดีมากๆ ร้านสีสวย (เห็นเป็นสีเขียวนี่แทบกรี๊ด) โดนใจ อยู่ริมน้ำปิง นั่งมองน้ำ จิบชาไป โอ้ว สวรรค์

ที่ร้านมีเวลคัมดริงก์เป็นน้ำเก๊กฮวยป่าแก้วน้อย อร่อยดี หอมกว่าเก๊กฮวยที่เคยกินทั่วไป แก้วเล็กไปนิด ซัดรวดเดียว รู้ตัวอีกที หมดแก้ว

พี่ผู้จัดการโรงแรม (หันหลัง) เจอเพื่อน ใส่สีชมพูแปร๊นอย่างกับนัดกันมากันมา

ตัดกับสีผนังข้างหลังดีแท้

ส่วนแก้วใบน้อยในมือพี่ผมยาว คือแก้วเก๊กฮวยป่าที่ว่า

จิบชาซะจนตาค้าง ก็ได้เวลากลับมาที่พัก เจอแม่เพื่อนตัวดีนั่งหน้าขาวเด้ง (รู้ว่าสปาหน้าแล้วออกมาเด้งขนาดนี้ ยอมทำไปด้วยแล้ว) เมาธ์อย่างเมามันอยู่กับพี่ผู้จัดการโรงแรม

เราว่า... นี่เป็นอีกหนึ่งข้อดีของที่นี่ (นอกจากมื้อเช้ามื้อใหญ่ ห้องดูดี rain shower) เพราะพี่ผู้จัดการเป็นกันเองมากถึงมากที่สุด บริการอย่างดี (หลายที่ที่เคยไปมา บริการเพราะเป็นหน้าที่ แต่ที่นี่ทำให้เรารู้สึกว่าบริการด้วยใจเป็นยังไง) ขับรถไปส่งที่โน่นที่นี่ (วันกลับก็ได้พี่เขานี่แหละขับรถไปส่งที่อาเขต) แถมยังมีแนะนำให้ไปเข้าวัดโน่นนี่ทำบุญ แถมยังแถมหนังสือสวดมนต์ให้อีกต่างหาก

โปสการ์ดแจกฟรีของโรงแรม เลยหยิบมันมาทุกแบบ

                ได้คุยกับพี่ผู้จัดการ เขาบอกที่นี่เน้นจุดขายเป็นต้นยาง ประมาณว่า ถ้าโรงแรมแถบทางใต้โปรโมตว่า ห้องพักเป็น sea view ที่รัตนัยนี่คงเป็น rubber tree view (เข้าใจคิดนะ) มองจากหลังห้องก็เห็นต้นยางต้นเบ้อเริ่ม  

                คุยๆ กัน พี่ผู้จัดการมีกระซิบกระซาบ “น้องๆ กลับไปกรุงเทพฯ พี่ฝากบอกต่อด้วยนะ  พอดีที่นี่เพิ่งเปิดไม่นาน คนยังไม่ค่อยรู้จัก” พร้อมกับยิ้มหวานๆ อีกหนึ่งที

                จ้า... ในเมื่อพี่ขอร้อง น้องก็ขอจัดให้หนึ่งชุด

                เริ่มจากบ้านลุงยาม

                มองมุมสูง (ร่มสีเขียว หนูช้อบ ชอบ)

                มองมุมสูงอีกรูป

อ้อ... มาจากมุมนี้นี่เอง

หน้าโรงแรม

                ปิดท้าย น้องแมวไฮโซ บินตรงมาจากฝรั่งเศส คุณพ่อบินไปทำงาน เช่าห้องที่นี่แบบรายเดือนอยู่กับแฟน และแมว ร้องเรียกเหมียวๆ โมเซะไม่สน เลยขุดฝรั่งเศสที่เคยร่ำเรียนมา บงชูร์ๆ มีหันมามองบ้าง แต่สักพัก เหมือนเริ่มรู้ว่า ประโยคอื่นๆ ที่ตามมา มั่วเอาแน่ๆ เธอเลยเดินสะบัดก้นจากไป