บ้านของหัวใจ..หวาน

19   มกราคม  2551

ห่างกันพันไมล์......รักของเราเท่าเดิม

....   บ่อยครั้งที่  หวานนั่งหลับตาและนึกภาพตัวเอง   อยู่ในห้วงจักรวาล   โลกใบเล็ก..เล็ก  ใบนี้ หมุนรอบตัวเอง  และโคจรรอบดวงอาทิตย์  เป็นวัฎจักรของโลก  บ่อยครั้งที่นั่งมองดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงจนหายไปหลังภูเขาลูกนั้น  เพราะรู้ว่า...อีกไม่นานก็จะเช้า

....บางครั้งก็อดใจหายไม่ได้  โลกยังดูเล็กขนาดนั้น  แล้วมนุษย์อย่างเราจะ  จะเล็กน้อยเพียงใด

ความรักล่ะ   ความรักถูกบรรจุอยู่ในหัวใจของมนุษย์  หัวใจเล็กเท่ากำมือ  แล้วอณูความรักจะเล็กเท่าไหรน๊า

คนสองคนที่อยู่คนละมุมโลก  คนสองคนที่ใช้ชีวิตในวิถีที่แตกต่างกัน

อยู่..อยู่ โลกก็หมุนให้เขาและเธอได้มาพบกัน 

ทุกครั้งที่นั่งหลับตา  และนึกถึงใครบางคน

คนคนนั้นใช้เวลาฝ่าพันอุปสรรคมากมาย  เพื่อจะเดินทางมาให้ถึงเรา 

มันเป็นยิ่งกว่าปาฏิหารย์

"เมื่อพบกันแล้ว   กอดเขาเอาไว้  และ หมุนไปพร้อมๆ กัน"

พี่เขาถามหวานว่า  มารักทำไมคนแก่   หวานตอบว่า

คนเราอย่าดูเพียงแค่    รูปร่างหน้าตาเท่านั้น   สิ่งสำคัญมันอยู่ที่ภายใน ....คือ ....
ใจของคนนี่หล่ะ ก็อยู่ที่ใจ  รักของหวาน  จึงอยู่ที่ใจ มิใช่..."หน้าตา"

เหมือนที่พี่นัชชา  "คนเลวที่แสนดี"  กล่าวในค่ำคืนนั้นว่า

ค่ำคืนอัศจรรย์

ฉันนั่งมอง ครุ่นคิด

มนุษย์นั้นมหัศจรรย์ยิ่ง

ขอบคุณมิตรภาพ  มิตรทุกท่านในค่ำคืนวันอังคารที่ 15 มกรา 51 ที่ผ่านมา

พี่นัชชา (คนเลวที่แสนดี้ดี)  พี่โจ้ (เจ้าชายเย็นชา) 

พี่บ่าวงู (thesnake ) 

   น้าวัชรจัดให้ (ขอบอกว่า ตัวจริงเสียงจริง หล่อมาก) 

คุณจอมโจรเทวะ (หญิงสาวท่านนี้ ทั้งน่ารัก และอ่อนหวาน)

สุดท้าย  เพื่อนหวานที่น่ารักมาส่งหวานขึ้นรถกลับบ้าน  คุณ ส.สนสอาดจิต

เพื่อนที่ทำให้ เพื่อนมีรอยยิ้มเสมอ

คนเราอย่าดูเพียงแค่    รูปร่างหน้าตาเท่านั้น
สิ่งสำคัญมันอยู่ที่ภายใน
....คือ ....
ใจของคนนี่หล่ะ

ก็อยู่ที่ใจ

ด้วยรัก

หวาน ณ ดาวเหงา