ณ บ้านของหัวใจ

17 กุมภาพันธ์ 51

"อ่อนแอได้-แต่อย่ายอมแพ้"

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ตั้งแต่จำความได้จนถึงทุกวันนี้  หวานเคยนึกถึงและนั่งทบทวนอะไรหลายๆ ในชีวิตและก็เกิดความรู้สึกว่า  นี่เราเดินมาไกลแค่ไหน

บนเส้นทางชีวิต  ตลอดเวลาที่ผ่านมาทุกสิ่งทุกอย่าง ยังคงเหมือนเดิม  คนหน้าเดิมๆที่ต้องเจอ ต้องพูดคุยกันทุกวัน งานและหน้าที่ความรับผิดชอบที่หวานต้องดูแล  บางครั้งยอมรับว่า  หน้าที่และตำแหน่งที่ได้รับ  หนักหนาเหลือเกิน  เหนื่อยจนบางครั้งปาดน้ำตาด้วยมือสองข้าง และนั่งร้องไห้เงียบ..เงียบ  เพียงคนเดียว  แต่ในความเงียบ..เงียบ  ที่หวานนั่งร้องไห้อยู่ 

...มีพี่คนนึงอยู่ในสายโทรศัพท์ นั่งฟังหวานร้องไห้ และเฝ้าปลอบว่า 

"หวานเงียบซะ อย่าร้องไห้ อย่าอ่อนแอ พี่อยู่ด้วย พี่อยู่กับหวาน พี่เช็ดน้ำตาให้"

น้ำตายิ่งพาลไหล  "เหนื่อยค่ะพี่  หวานเหนื่อย บางครั้งจะไม่ไหวนะค่ะ"

"พี่รู้ พี่สัญญา พี่จะดูแลหวาน"   "เหนื่อยคะพี่"

...เมื่อคืนหวานนอนหลับ โดยมีพี่นพอยู่ในสายโทรศัพท์ คุยกันไป พี่บอกว่า หวานหลับแล้วพี่จะวางสายเอง  ตกลงตื่นมาตอนเช้า หูฟังยังอยู่ แต่เสียงโทรศัพท์เงียบไปแล้ว  ดูการใช้สายครั้งสุดท้าย  ใช้สายไป  3 ชั่วโมง36 นาที โหตายแล้ว ตีห้ากว่า อืมม์ นอนต่อ 7.00 น. พี่โทรมา หวานพี่จะไปหาดใหญ่แล้วนะ โทรศัพท์พี่แบตหมด พี่ก็หลับไปด้วย ตอนไหนก็ไม่รู้ .....

..ตื่นขึ้นมาหลังจากวางสายจากพี่ นั่งทบทวนตัวเอง ต้องขอโทษพี่นะคะ ทุกครั้งที่หวานเครียด และอารมณ์เสีย  พี่เป็นคนเดียวที่โดนหวาน วีนใส่ และระบายอารมณ์ใส่  พี่ก็ฟังหวาน ฟัง ฟัง  หวานเสียใจ สำหรับคำพูดบางคำที่พูดออกไป  พี่บอกหวานว่า  คำพูดของหวานบางคำพูด  ทำให้พี่เสียใจ พี่หมดกำลังใจ ห้ามพูดอีก 

"หวานขอโทษ และสัญญาค่ะ  จะเก็บรักษาพี่ไว้ให้ดีที่สุด"

เช้าวันนี้ หวานไปหาแม่  ไปกอดแม่ ไม่อยากร้องไห้ให้แม่เห็น แต่อยากไปกอด เพื่อขอกำลังใจ เหนื่อยก็ไม่อยากบอกแม่ แต่แม่ก็รู้จนได้  แม่ร้องไห้กับหวานด้วย หวานขอโทษ หวานไม่อยากเห็นน้ำตาของแม่  "หนูจะไม่อ่อนแอค่ะแม่ หนูสัญญา เพียงแต่หนูเหนื่อยเหลือเกินแม่"

แม่อยู่กับหวาน อย่าอ่อนแอลูก  "หวานสัญญาค่ะแม่

ขณะนี้  เวลา 19.16 น. 

และหวานก็รู้
หวานจะไม่หยุดเดิน เพราะจะมีคนเดินมาพร้อม..พร้อม กับหวานตลอดเวลาต่างหาก

ด้วยรัก  หวาน ณ ดาวเหงา