บ้านของหัวใจ   หวาน

22    กุมภาพันธ์  51

โอบ-อุ่น

อุ่นมั้ยที่รัก

ฉันยืนยิ้มอยู่หน้ากระจก

แล้วถามตัวเองว่า...

ฉันเกิดมาเพื่อใคร

----

ก่อนที่จะฉันจะได้คำตอบ

ฉันก็เห็น   -   ฉัน

ถูกโอบกอดด้วยมือสองข้าง   เสียแล้ว.....

ความเหงา  หลบซ่อนตัวอยู่ตามหุบเขา   เมื่อเหน็บหนาวก็หลบรักษาใจอยู่ตามกระท่อมริมทะเล  หรือเดินลากเท้าเอื่อยๆๆๆ  อย่างสิ้นหวังบนถนน    ฉันนั่งมองความรักของคนยุคนี้  ดูช่างแห้งแล้งกว่าความรักในยุคไหนๆ

หน้าที่การงาน  ความรับผิดชอบ  ดูดเอาความโรแมนติคไปจากหัวใจจนเกือบหมด  บ่อยครั้งที่ฉันนั่งมองเห็นภาพคู่รักเดินจูงมือกันกลับบ้านหลังเลิกงานในสภาพอิดโรย  อ่อนล้า   บางครั้งนั่งรถเคียงข้างกัน  แต่ไม่มีใครคุยกัน  เพราะต่างกันก็อยากกลับบ้าน 

และสำหรับคนหนุ่มสาว  ความรักมีไว้เพื่อจูงมือกันเข้าไปดูหนังตอนเย็นวันศุกร์เท่านั้น

คนยุคนี้ไม่ค่อยมองพระจันทร์  เพราะสองตาจับจ้องอยู่แต่ที่ไฟแดง   และไม่เคยเห็นโลกใบนี้ที่เป็นสีชมพู  เพราะเขาต้องออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้าจังไม่สาง เมื่อกลับถึงบ้านก็เมื่อแสงอาทิตย์จางหาย  

มนุษย์กลายเป็นเครื่องจักร

ความรักวิ่งวนอยู่นอก....สารบบ

ความแห้งแล้งในจิตใจของคนยุคนี้  ทำให้ความรักเหมือนเป็นแค่

เครื่องรางของขลังที่ต้องการเพียงพกติดตัวไว้เพื่อป้องกันความ เหงา เท่านั้นเองหรือ

สำหรับความรัก ของหวาน  มีมากกว่าแค่ช่วยให้หายเหงา

ความรักของหวานไม่ได้ต้องการสิ่งยิ่งใหญ่อะไรมากมาย

สิ่งเล็กๆ  ต่างหากที่ต้องการ

แค่มีใครสักคนปิ้งขนมปัง ชงกาแฟร้อน  ไว้คอยเราตอนเช้า เช้า

ใครสักคนที่คอยจูงมือเราข้ามถนนด้วยความห่วงใย

ใครสักคนที่คอยห่มผ้าให้พร้อมกับคำว่า "รัก"  ก่อนนอน

เพียงเท่านี้ที่ต้องการ

ด้วยรัก...หวาน ณ ดาวเหงา

ขอบคุณภาพสวย.. เพลงเพราะ..เพราะ  จากโลกสวยใบนี้

มิตรภาพงดงามในโอเค สวยงาม และจับต้องได้คะ