บ้านของหัวใจ

13  มีนาคม  51

ต า ข่ า ย ข อ ง ฉั น กั บ ฝั น ข อ ง เ ธ อ




บ า ง ค น อ ยู่ ไ ด้ ด้ ว ย ฝั น ข อ ง อี ก ค น
.................................

ใช่สินะ เราอยู่ได้ด้วยความฝันของกันและกัน
แต่มันเพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้นเอง….

ฉันนึกถึงตาข่ายดักฝัน...

เรื่องเล่าของอินเดียนแดงเผ่าโอจิบเว
เขาจะแขวน Dream catcher ไว้ในบ้าน
เพราะเชื่อว่าเมื่อความมืดมาเยือน ในห้วงอากาศจะเต็มไปด้วยความฝันทั้งดีและร้าย
dream catcher ที่แขวนขนนกไว้จะกวัดแกว่งไปมาโดยอิสระ
และเป็นตัวไล่จับความฝันเหล่านี้
ฝันดีนั้นจะเลื่อนไหล ผ่านช่องว่างกลาง Dream catcher ได้
มันจะดูดซับพลังจากก้อนหิน และเคลื่อนผ่านขนนก
เข้าสู่ความฝันอย่างแผ่วเบา
ส่วนฝันร้ายนั้น จะถูกใยตาข่ายของ Dream catcher ดักเอาไว้
และจะสลายไปกับน้ำค้าง เมื่อแสงแรกของเช้าวันใหม่มาเยือน
เวลานี้ ฉันจึงเพียงอยากถักทอตาข่ายในความฝัน
ร้อยลูกปัดเข้ากับขนนกอินทรีหัวขาวให้มีพลังพอ
จะให้ความฝันของเธอผ่านลอดเข้ามา
...........................................

ฉันรู้ดีที่รัก

เธอเป็นนกของท้องฟ้า มีเพียงความรักเท่านั้น ที่จะดักทอ

ความฝันของเธอไว้ได้

หวาน ณ ดาวเหงา

ขอบคุณโลกอินเตอร์เนต  ขอบคุณภาพงาม  และบทเพลงคะ