บ้านของหัวใจ

ดึกคืนหนึ่งของหวาน จันทร์ที่ ยี่สิบสาม มิถุนายน  พุทธศักราช สองห้าห้าหนึ่ง

กว่า หนึ่งชั่วโมงที่ฉันนั่งรื้อกล่องกระดาษใบนึง ซึ่งอยู่ในมุมเล็กๆ ของห้อง

กล่องที่ฉันเก็บทุกสิ่ง   ที่เป็นกุญแจพาฉันเดินทางไปยังทุกๆ ที่ฉันเคยไป

ทุก ๆ อย่างที่ฉันได้รับ  แม้จะเป็นแค่กระดาษแผ่นเล็ก ๆ  แต่สิ่งนั้นมีค่ามากมายสำหรับฉันเสมอ

สิ่งแรกที่ฉันเจอ  เป็นไปรษณียบัตรหน้าตาธรรมดา  พร้อมกับลายมือยุกยิก  ที่ฉันไม่เคยเบื่อเลยที่จะได้อ่าน

ไปรษณียบัตร ใบนี้  ส่งตรงมาจากบ้าน  อวยพรวันเกิดให้ฉัน เมื่อตอนฉันอยู่ที่เชียงใหม่

ไปรษณียบัตรอีกใบ  เขียนต่างวันและเวลา  ผู้เขียนบอกเล่าความเป็นไปของตัวเขาเองในเวลานั้น

อ่านกี่ครั้ง ฉันก็เหมือนได้เห็นเรื่องราวของผู้เขียนในวันที่ระบุไว้ในไปรณียบัตรสีขาวใบนั้น

ตอนนี้ พี่ก็คงมีความสุข และวิ่งไล่ความฝันของพี่อยู่

ขุดคุ้ยไปมาในกล่อง ก็เจอ ตั๋วรถเมล์  ที่แอบเก็บไว้ เพราะไม่ค่อยได้เข้าบางกอก นั่งรถเมล์กับเขาบ่อยนัก

จำได้ว่า ล่าสุด ก็วิ่งขึ้นรถเมล์ จนหน้าแข้งเลือดอาบมาแล้ว 

กาลเวลาผ่านไป ไปรษณียบัตรหาย ไป   ฉันได้รับโปสการ์ด  สวยๆ  แทน จากเพื่อน จากตัวฉันเอง

ที่ผ่านไป ก็จะเก็บเรื่องราว และทิ้งร่องรอย  ส่งกลับมาถึงตัวเองทุกครั้งที่เดินทาง

ล่าสุด  เป็นโปสการ์ด จากคนที่ฉันรัก   เราเดินทางไปด้วยกัน  ฉันซื้อโปสการ์ดส่งให้เพื่อนของฉัน

พี่เขาแอบมอง ฉันเขียน  ฉันส่งโปส์การ์ด

 และเย็นวันนึงที่กลับมา และเข้าที่พัก พี่เขาขอออกไปซื้อของ

และแอบไปซื้อโปสการ์ดมา   จากนั้น พี่เขาก็นั่งเขียนโปสการ์ด  ไม่ให้ฉันเห็นว่าเขียนอะไร

บอกแต่เพียงว่า  กลับไปอ่านที่บ้าน พี่เขียนให้หวาน.............

ดึกคืนนี้   พี่คนนั้น ตอนนี้กำลังป่วยคะ นอนซมตั้งแต่เช้าที่คุยกัน ยังลุกไม่ขึ้นเลย

หวานเลยแอบมาอ่าน โปส์การ์ด  และคิดถึงพี่  หลังจากเพิ่งวางสายไป  และบอกให้พี่นอนพัก

ราตรีสวัสดิ์คะ

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง ...
ขอบคุณที่ทำให้ฉันมีสิ่งมากมายในหัวใจดวงนี้

หวาน ณ ดาวเหงา

Eyes On Me - FAYE WONG