ก า ล ค รั้ ง ห นึ่ ง น า น ม า 1 : ...

ความทรงจำแรกของชีวิต...

กระท่อมไม้ บ้านสวน สายฝน และกลิ่นหอมละมุนของผืนดิน ...
อ.ท่าใหม่ จ.จันทบุรี ...

เคยนึกถามตัวเองกันบ้างไหมว่าความทรงจำแรกของเรา คืออะไร อยู่ที่ไหน สำหรับเราแล้ว พอเริ่มนึกก็เหมือนกับตัวเองกำลังเดินทางย้อนกลับไปตามเส้นทางถนนลูกรังสีแดงสองข้างทางเป็นต้นยางสูง...ภาพกระท่อมไม้หลังน้อยปรากฏอยู่ตรงหน้า ครึ่งหนึ่งเป็นที่พัก ครึ่งหนึ่งใช้เก็บถ่าน ยกพื้นสูงเล็กน้อย หน้าบ้านเป็นถนนดินเล็กๆ ข้างบ้านและหลังบ้านเป็นสวนเงาะ ทุเรียน มังคุด หน้าบ้านข้ามถนนดินไปเป็นสวนพริกไทย จำได้ถึงความชื้นแฉะ เพราะฝนตกพรำทั้งวัน วันไหนที่มีแสงแดดอุ่นขึ้นมาบ้าง ผืนดินก็มีไอจางๆ ลอยฟุ้งกลิ่นหอมเหลือเกิน ... รวมถึงกลิ่นฉุนของพริกไทยตากก็โชยมาแตะจมูก

ครอบครัวของเรา แม่และอาสาวๆอีก 3 คน มารับจ้างทำสวนอยู่ที่นี่

...ครั้งหนึ่งอาป้อนข้าวกับน้ำพริก กินหมดแล้วเหลือข้าวติดอยู่ที่ก้นจานไม่กี่เม็ด อาบอกว่าต้องกินให้หมดอย่าให้เหลือ โดยไม่ได้บอกเหตุผล หรือความหมายอะไร แต่ก็ทำให้ติดอยู่ในความทรงจำว่าต้องกินข้าวให้หมดทุกเม็ดมาจนถึงทุกวันนี้ ...

ในสวนพริกไทยจะมีบ่อน้ำ มุมอาบน้ำเป็นโอ่งใบใหญ่ พื้นเป็นไม้ผุๆ เช้าวันหนึ่งได้ยินเสียงดิ้นดังมาจากในโอ่งน้ำ รีบวิ่งไปดูแบบกล้าๆ กลัวๆ ปรากฏว่าเป็นนกฮูกตัวเขื่องทีเดียว พ่อเลยจัดการเอาไปให้พ่อแก่แกงซะ

บ้านสวนของแม่แก่กับพ่อแก่ (แม่แก่เป็นพี่สาวของยาย) อยู่ไม่ไกลนัก เป็นบ้านไม้ยกพื้นแบบโบราณ หลังคามุงกระเบื้องว่าว ตอนนี้หาดูได้ยากแล้ว สวนของแม่แก่ส่วนใหญ่จะปลูกน้อยหน่า กับกล้วย ชอบไปวิ่งเล่นที่นี่มาก พื้นที่เป็นเนินสูงๆต่ำๆ สลับไปมา วิ่งเล่นซ่อนแอบสนุกนัก

เด็กอย่างเราก็มีงานต้องทำเหมือนกัน...เลือกพริกไทยเม็ดเขียวๆ ออกจากพริกไทยสุก ก่อนที่จะเอาไปตาก โดนลูกชายเจ้าของสวนแกล้งประจำ เลือกเม็ดเขียวออกไปแล้วก็แกล้งแอบเอามาปนอีก ...คอยเก็บเงาะ เก็บมังคุด ที่เขาสอยลงมาแล้ว มารวมกองไว้ เป็นงานเบาๆ ไม่หนักหนาอะไร แต่จำไม่ได้ว่าได้ตังส์หรือเปล่า

นี่เป็นความทรงจำแรกที่บ้านสวน.. จำได้เป็นบางฉาก บางตอน ไม่ประติดประต่อกันนัก แต่มากไปด้วยคุณค่า ลุงกับป้าเจ้าของสวน และลูกๆ แม้จะได้พบกันอีกไม่กี่ครั้ง หลังจากย้ายออกมา บัดนี้ก็ 30 กว่าปีแล้ว แต่ก็ไม่เคยลืมพวกเขาเลย กลิ่นดิน ไอฝน ก็ยังติดอยู่ในความรู้สึก

ลองนึกถึงความทรงจำแรกของคุณดูบ้าง ดีไหมคะ อาจจะมีอะไรดีๆ ที่คาดไม่ถึงเพราะคุณลืมที่จะนึกถึงมันมานาน ...เล่ามาให้ฟังกันด้วยนะคะี