เ ดิ น ท า ง ย้ อ น ร อ ย1 : ...

...ทองผาภูมิ ในม่านหมอกและสายฝน...

ฝนตกอย่างนี้คิดถึงการเดินทางครั้งหนึ่ง ช่วงฤดูฝนปี 2548 พาเจ้าเก๋งคันเล็กขึ้นทองผาภูมิ ฝนกำลังชุกทีเดียว ไม่ได้คิดอะไรนอกจากอยากออกจากกรุงเทพฯ

ถึงตัวอำเภอทองผาภูมิแวะซื้อเป็ดพะโล้เจ้าอร่อยที่ตลาด ไม่แน่ใจว่าที่อุทยานฯจะมีอาหารหรือเปล่า ไปชมสันเขื่อนวชิราลงกรณ์ (เขื่อนเขาแหลม) ก่อนเดินทางยาว ...

ฝนตกตลอดทางจริงๆ ...หลังจากผ่านผืนน้ำของเขื่อนเขาแหลมเป็นระทางพอสมควร ทางเริ่มคดเคี้ยวมากขึ้น สองข้างทางเป็นป่า เขา สลับหุบเหว มีนกยูง ไก่ป่า ออกมาให้ชมริมทางเป็นระยะ

ฝนตกจนจะมีน้ำไหลลงมาจากภูเขา กลายเป็นน้ำตกสายเล็กๆ เต็มไปหมด ..เสียว ! ดินถล่มลงมาเหมือนกัน ปีนี้รู้สึกว่าจะมีเกิดขึ้นไปแล้วเมื่อเดือนก่อน

ถึงที่ทำการอุทยานฯ ก็เย็นมากแล้ว วิ่งมาคันเดียวโดดๆตลอดทาง ไกลพอสมควร แต่ก็เพลินกับธรรมชาติมากกว่า

มีเต้นท์กางอยู่ไม่กี่หลัง ...ก็ยังดีที่มีเพื่อน ไม่วังเวงมากนัก เราต้องกางเต้นท์กลางฝนพรำ น้องนักเรียนเต้นท์ข้างๆ เข้ามาช่วย

ช่วงหัวค่ำ ยังพอได้ยินเสียงเพลงจากเต้นท์ข้างเคียงขับกล่อมบ้าง พอดึกเข้าก็เงียบมาก อากาศเย็น ฝนก็ยังตก เสียงลมหวีดหวิวอยู่ในหุบเขาข้างล่างทั้งคืน..ไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลย

เฮ้อ!...เช้าซะที

ใบไม้อาบฝน...เห็นไหมว่าเป็นรูปหัวใจซ้อนกันอยู่

นี่ก็เพิ่งเคยเจอเหมือนกัน ...ท้องฟ้าเปิดเข้า เปิดออก เหมือนใครมาชักม่าน เมฆหมอกเคลื่อนตัวเร็ว ม้วนตัววิ่งไป วิ่งมารู้สึกตื่นตา ตื่นใจมาก ช่วงไหนที่ท้องฟ้าเปิด ก็จะมองเห็นทิวทัศน์กว้างไกลถึงเขื่อนเขาแหลม กำลังเพลินจู่ๆก็ปิดซะงั้น

ยามท้องฟ้าปิดก็จะสวยงามอีกรูปแบบหนึ่ง

สายมากแล้ว... จึงเก็บเต้นท์ออกเดินทางเข้ามาที่หมู่บ้านอีต่อง...ชาวบ้านคงพอใจกับชีวิตที่เรียบง่าย เป็นสุขที่นี่ เหมือนกับเป็นอีกโลกนึงที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ... ที่นี่ก็มีจุดกลางเต้นท์นะ

ขากลับแวะกินข้าว ชมชีวิตริมเขื่อนไปพลาง...