'..."โลกไร้พรหมแดน"  เกิดความรู้สึกที่ว่ามนุษย์จะไม่อยู่ห่างไกลกันอีกต่อไป
มนุษย์ทุกเผ่าพันธุ์ ทุกเชื้อชาติ ภาษา จะอยู่ใกล้กันและจะยิ่งเข้าใจกันมากขึ้นกว่าเดิม
ทว่า...ความเชื่อเรื่องโลกไร้พรหมแดนนี้ก็ยิ่งป็นมายาภาพอย่างใหญ่หลวงที่สุด
ทว่า...ข้อเท็จจริงก็คือแม้เราจะสามารถติดต่อกันได้ตลอดในทุกเวลา และทุกที่
แต่มนุษย์ก็ยิ่งห่างไกลกันมากกว่าเดิม
ไม่มียุคสมัยใดอีกแล้วที่มนุษย์จะยิ่งห่างเหินกัน จะยิ่งโดดเดี่ยวแปลกแยก
จะยิ่งซ่อนตัวอยู่ภายใต้เกราะกำบังดุจดังยุคสมัยนี้
ปัญหาก็คือเราได้ส่งหัวใจถึงกัน หรือว่าเราส่งเพียงถ้อยคำอันว่างเปล่าหวานหู
และความสะดวกสบายของการติดต่อสื่อสารนั้น
จะเป็นเพียงแค่สื่อของความฉาบฉวย มักง่าย หรือไม่
หรือว่าจะนำพาสาระอันหนักแน่นของหัวใจ
ถึงเวลาหรือยังที่เราจะย้อนกลับไปถามถึงความหมายของคำว่าการสื่อสารอันแท้จริง
มิใช่เพียงลุ่มหลงมัวเมา แต่ภายในตัวสิ่งประดิษฐ์
ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์มือถือ โทรสาร เพจเจอร์ หรือแม้แต่อินเตอร์เน็ต...'

'...ทุกสิ่งอย่างล้วนมีสองแง่มุม
เราจะต้องช่วงใช้ทุกสิ่งทุกอย่างอย่างมีสติ
และกอปรไปด้วยเจตนาอันดีงาม 
อย่างมองเห็นถึงข้อดี ข้อด้อย ทั้งในกาลปัจจุบันและในกาลภายหน้า...'

'...การบรรณสารคือการไม่ถูกรบกวนด้วยอดีต
เพื่อที่คุณจะได้มองทุกสิ่งทุกอย่าง อย่างสดใสใหม่
และเป็นหนทางเดียวที่จะเข้าร่วมกับบางสิ่ง
เพื่อว่าคุณจะตายจากทุกสิ่งของวันวาร...'

'...ความงามของต้นไม้ไม่มีความสำคัญประการใดเลย
สำหรับคุณแล้ว ความงามหมายถึงความรู้สึกทางกามารมณ์
ดังนั้นคุณจึงปิดประตู ไม่ให้ต้นไม้ ไม่ให้ธรรมชาติ แม่น้ำ หร้อผู้คนเข้ามา
คุณไม่ได้สัมผัสสิ่งใดเลยแม่แต่ตัวคุณเอง
คุณเพียงสัมผัสความคิด กับคำพูดของคุณเอง เหมือนกับมนุษย์ที่สัมผัสกับเถ้าถ่าน
คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อคุณสัมผัสกับเถ้าถ่าน
คุณได้ตายไปแล้ว คุณมอดไหม้ไปแล้ว...'