“...ปาณาติบาต ศีลข้อ๑...การตั้งมั่น ที่จะไม่ทำลายชีวิต
ไม่ปล่อยให้ผู้อื่นทำลายชีวิต
รวมถึงการไม่ส่งเสริม การทำลายชีวิตใดๆ ในโลกนี้
โดยทั้งความคิดและในทางปฏิบัติ…”

“...ถ้าเราเป็นคนมีความรักที่แท้จริง
เราต้องสร้างพลังแห่งความมั่นคง
ไม่ไปกับความเศร้าในอดีต
ไม่กังวลกับอนาคต
ทุกชั่วขณะเป็นช่วงที่มั่นคง
แล้วความโกรธ ความแค้น ความอิจฉาริษยา
ไม่สามารถฉุดดึงเราไปได้…”

“...เราเปลี่ยนเมื่อวานนี้ไม่ได้
แต่เรารักษาบาดแผลของวันวานได้…”

“...ความเจ็บปวดไม่อาจเยียวยาด้วยคำขอโทษ
หากแต่คำขอโทษ...จากผู้มิได้กระทำผิด
กลับทำให้หัวใจเรากระเทือน…”

“...เมื่อหัวใจเรากว้างใหญ่ขึ้น เราจะทุกข์น้อยลง…
เหมือนแก้วน้ำใส่เกลือ มันเค็ม
แต่ถ้าเราเอาเกลือใส่ในแม่น้ำ น้ำยังจืดอยู่
เพราะน้ำในแม่น้ำกว้างใหญ่ไพศาล
เวลาเราเติมเกลือลงไปจึงไม่มีผลต่อน้ำ...”

“...ความสุขมิติที่แท้จริง
เกิดขึ้นจากการปล่อยวางละทิ้ง...”

“...ความสุข...ออกมาจากต้นไม้
ออกมาจากต้นองุ่น ออกมาจากดอกไม้
ออกมาจากนิ้วเท้า
ความสุข...ออกมาจากที่โน่นที่นี่
แล้วมันกลับเข้าไปที่เดิมไม่ได้แล้ว
ความสุข...จึงอยู่ในทุกๆที่...”

“...ถ้ามีคนกระทำสิ่งเลวร้ายต่อเรา
ล้าเรามองอย่างลึกซึ้ง จะเห็นว่าเขาทำให้เราทุกข์
เพราะเขามีความทุกข์ นี่คือ...การลงโทษผู้อื่น
ถ้าคนอื่นทุกข์ แล้วเรารู้สึกดีขึ้น
นี่คือความรุนแรง ความเกลียด
ความโกรธ...มันเป็นไฟที่เผาไหม้  ทำให้เราตกหลุม...”

“...ประตูแห่งความหลุดพ้น
บานแรก...ความว่างหรือสุญญตา
บานที่สอง...ความไร้เครื่องหมาย
บานที่สาม...การไร้ความมุ่งหวัง ไม่คาดหวัง...”

“...พระพุทธองค์กล่าวว่า...
สิ่งที่เราวิ่งหา สิ่งที่เราอยากได้ เป็นเหมือนชิ้นกระดูกเปล่า
โยนให้หมา หมาไม่พอใจเพราะมีแต่กระดูก
เช่นเดียวกับชื่อเสียง ความมั่งคั่ง และกามารมณ์
ก็เหมือนกระดูกเปล่าที่ยิ่งอยากได้เท่าไร ก็ไม่เคยเพียงพอ
เพราะไม่มีเนื้อ ยิ่งกินยิ่งหิว เหมือนกับนกคาบชิ้นเนื้อไปบนฟ้า
แล้วโดนนกตัวใหญ่มาแย่งไป เพราะความอยาก
เหมือนกับคนถือคบไฟวิ่งไปตามลม
เมื่อลมพัดคบไฟ จะเผาไหม้ตัวเอง...”

“...หายใจเข้า...เราพิจารณาความไม่เที่ยง
หายใจออก...ทุกสิ่งเป็นอนิจจัง
อนิจจัง คือกุญแจที่ช่วยไจประตูแห่งความจริงออกมา
การฝึกมองอนิจจัง เพื่อให้เกิดปัญญา
เพราะชีวิตมันสั้น ถ้าเราใช้ชีวิต
ตามความอยากมี อยากได้แล้วไม่ได้จะทำให้เป็นทุกข์
เพราะทุกสิ่ง ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ...”