- wansuk
- ranking : สมาชิกทั่วไป
- วันที่สร้าง : 2007-09-19
- จำนวนเรื่อง : 35
- จำนวนผู้ชม : 12738
- จำนวนผู้โหวต : 73
- ส่ง msg :
- ไปบุก (ครัว) พันธมิตรฯ กัน (เขตปลอดการเมือง) ( toyubom )
- การพัฒนาไก่สามสาย(5) ( ตองอู )
- จนปัญญา ( วาดวลี )
- ยุทธวิธีลูกผู้ชาย...อยู่เฉยๆ ก็มีผู้หญิงสนใจ!! และสุดท้าย...ให้เธอเป็นฝ่ายไล่ล่าคุณ ( Ma-Noi )
- เล่ห์นที...ตอนที่ 13 ค่ะ ( ชุติภัทร์ )
- ยึดแล้ว แฟนนี เม และ เฟรดดี เมค ( บรรยง )
- สีบ้าๆ กระดาษบวมๆ อ่วมอรทัย ( nilsamai )
- มุมมองตลาดหุ้นประจำวัน 08/09/2008 ( กฤตบวรวิชญ์ )
- เจรจาภาษาหนูภาษาแมว (บุญสงค์ เพชรแสน) ( Yoi )
- ช่วยจัดการเว็บไซท์ขายยาทำแท้ง ( ForTheEarth )
Permalink : http://www.oknation.net/blog/wansuk
พิมพ์หน้านี้
|
วั น ศุ ก ร์...ก็ โอเค ที่สระแก้ว สวัสดีค่ะก้อนหิน...เตรียมงานเหนื่อยไหมคะ ก้อนหินโทรมาก่อนเดินทางไปสระแก้ว 2 อาทิตย์ โอโฮ้! เหมือนจับปูใส่กระด้งวันหลังจะเล่าให้ฟังนะ มีรถไปรับที่เดอะมอลล์งามวงค์วานอีกจุดนึง...หนูวันศุกร์ช่วยคุยกับ Minmint ด้วย กลัว Minmint ตกขบวนอีกละซี อย่าลืมเอาหมวกสีชมพูไปด้วยนะ คนที่ไม่รู้จักรออยู่ เขาจะได้รู้ เช้ามืดวันเสาร์ที่ 23 จัดการภารกิจส่วนตัวเสร็จ อีก 15 นาทีตีห้าจะก้าวเท้าออกจากบ้าน ทำไมมันมืด เงียบสนิทอย่างนี้ ถอยหลังเข้าบ้านตามเดิม ตีห้า 15 แล้ว เดี๋ยวไม่ทัน... ไปดีกว่า ยังมืด เงียบสนิทเหมือนเดิม ผีมันกลับบ้านหมดหรือยังหว่า เดินออกมาหน้าหมู่บ้าน มีมอเตอร์ไซด์เข้าวินแล้ว ขยันแต่เช้า มอเตอร์ไซด์ผีหรือเปล่า ข้างหลังมันเย็นๆ ขึ้นมอเตอร์ไซด์มาที่ป้ายรถเมล์ ...มาพอดีเลย ไม่ต้องเรียกนะคะ ไปแท็กซี่ รีบดักคอไว้ก่อนอย่างรู้ทันเพราะปกติจะปาดขวางหน้ารถเมล์ทันที ทันใด ลุงรีบหน่อยนะคะ บอกลุงที่ขับแท็กซี่ แกตีหน้าเฉยแบบไร้อารมณ์ แต่พูดไม่ทันขาดคำออกรถพรืด! วันศุกร์หงายเงิบไปข้างหลัง เบรกเอี๊ยด! เด้งกลับมาข้างหน้า ฟ้าสางแล้ว...ถึงดอนเมืองรถเริ่มเยอะ ลุงปาดซ้าย ปาดขวา ติดจรวดมาจอดหน้าเดอะมอลล์ ก้าวลงจากรถขาสั่น ปรั่บ ปรั่บ ขอบคุณค่ะลุงที่พาหนูมาทันเวลา..แฮะ แฮะ อย่างปลอดภัย หน้าลุงยังไร้อารมณ์เหมือนเดิม ยังไม่ทันตั้งหลัก มองไปที่ป้ายรถเมล์ มีสายตาคู่หนึ่งจ้องอยู่ก่อนแล้ว พร้อมรอยยิ้มน้อยๆ (หมวกสีชมพูอยู่ในมือ) โอเค เนชั่นไหมคะ โอเค เนชั่นค่ะ ชวนชมค่ะ วันศุกร์ค่ะ หญิงสาวหน้าตาใจดีที่ชื่อชวนชม ไม่คุ้นเลยชื่อนี้ เขียน Blog เกี่ยวกับเรื่องอะไรก็ไม่รู้ ...คุยกันสักพักพี่สุภาวัลย์ พี่เป๊ปซี่ กับคุณหมู ก็มาถึง ตามด้วยคุณบุปผา (supermom) พี่น้อย และเพื่อนหญิงอีกหนึ่ง ทักทายกันพอหอมปากหอมคอรถซาฟารีคันโตก็มาพอดี ก้อนหินน่ะ! เสียงนำมาก่อนเลย วุ่นวายอยู่กับการเช็คชื่อ แล้วหน้าที่นี้ก็ตกเป็นของคุณความทรงจำเก่าๆ ไปโดยปริยาย เช็คแล้ว เช็คอีก วนไป วนมา สักสามรอบ สายตาจับอยู่ที่สมุดค่ะ ไม่ได้มองหน้าคนเล้ย! ฮิ ฮิ ขาดสิงห์มือซ้าย เป๊ปซี่ไปดูที่ป้ายรถเมล์กัน ก้อนหินกับพี่เป๊ปซี่หายกันไปสักพัก ไม่ได้สิงห์มือซ้ายมา แต่ได้คุณสุ่ยมาแทน เป็นงั้นไป ระหว่างอยู่ในรถ ได้ยินคุณบุปผาคุยกับเพื่อนหญิง(ขออภัยจำชื่อไม่ได้จริงๆ แย่มากเลยเรา) .บอกว่าไม่ชวนกันเลย คราวหน้าไปไหนให้บอกด้วย ขืนป่าวประกาศไป เป็นได้มากันทั้งคอนโด แล้วบุปผาก็ขำกิ๊ก พอรถมาจอดที่หน้าตึกเนชั่น คนอื่นๆลงไปทักทายคนข้างล่างกันหมด วันศุกร์ กับชวนชม เก้ๆ กังๆ อยู่ในรถ เอาไงดี! คนเยอะจัง ไม่คุ้นหน้าเลย อาจารย์ศุภสรุตขึ้นมาบนรถ สวัสดีคุณวันศุกร์ ไม่ลงไปกันก่อนหรือ เลยเดินตามอาจารย์ลงไป เห็นครูส้มก่อนใคร ทักทายกันอย่างยินดี ชายเสื้อลาย สีแดง เดินผ่านไป ผ่านมา ต้องเป็นท่านประธานมะอึกแน่เลย หน้าคล้ายในโลโก้ แต่!ทำไมตัวหดลง ในโลโก้ออกจะดูสูงใหญ่ สำเนียงออกคนใต้ชัดเจน ชายอีกคนมาดเข้ม ตาโตๆ ตาคนนี้ต้องดุแหงๆ จะยิ้มไหมนะ ไม่ยักกะยิ้มแฮะ ทราบทีหลังว่าชื่อ สายธาร ชื่อออกจะอ่อนหวาน อ่อนไหว จริงๆแล้วพี่เขาน่าจะหวานเหมือนไอติมนะ. คนที่โดดเด่นเห็นจะเป็นวิตามินบี พอมาถึง ทุกคนก็มองเธอเป็นตาเดียว ได้ยินเสียงแว่วมาจากข้างหลัง ตัวจริงเล็กนิดเดียว ทำไมในโลโก้ดูมีอายุ (คุณบีรีบเปลี่ยนโลโก้ด่วน) เสียงแจ๋ว หัวเราะใสใส คือเธอ...วิตามินบี ทุกคนโน่นคือ ลูกเสือหมายเลข9ไม่ทันสิ้นเสียงพี่มะอึก ทุกคนหันขวับ ช้าไป...เห็นแต่หลังไว ไว วิ่งหนีไปแล้ว เห็นแต่ข้างหลังก็ยังนึกว่าเป็นเด็กนะคะ ถ่ายรูปก่อนๆ เร็ว เร้ว ครูส้มเรียก หลายคนวิ่งไป แต่เปล่า! วิ่งไปอีกขวากถนนพร้อมกล้องในมือ ยังไม่มีคนให้ถ่ายซักคน มีแต่ตากล้อง Minmint เป็นคนสุดท้ายโดยไม่เจตนาเช่นเดิม มาถึง ก็ได้รับอ้อมกอดจากพี่ๆ อย่างอบอุ่น... เฮ้อ! อุ่นแทน
บนรถ ทุกคนขึ้นรถนั่งประจำที่ มีชื่อติดตรงที่นั่งเรียบร้อย...พอรถออกจากเนชั่น ไมค์ก็อยู่ในมืออาจารย์ก่อนเลย ขอให้ทุกคนทิ้งความเป็นผู้ใหญ่ให้หมด กลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง อย่าพูดคำว่าแก่ ออกมา ไม่ชอบนะครับ ว่าไงเราวันศุกร์ ตกลงจะอยู่ซุ้มไหนจ๊ะ ไม่เห็นลงอะไรสักอย่าง ครูส้มถาม ช่วยครูส้มค่ะ รีบตอบเอาใจกลัวครูดุ หุ หุ แนะนำกิจกรรมบ้าง แนะนำตัวแจกเสื้อกันบ้าง หลายคนเป็นที่ฮือฮา ที่ได้เห็นตัวเป็นๆ เช่น ลุงกิ๊ คุณนายจำเป็น ลูกเสือหมายเลข9 ราษีสไล แม่หมี สายธาร สิงห์มือซ้าย วิตามินบี หมีปีศาจ คนนี้เลย! คุณหมีปีศาจ เคยชวนให้ร่วมทีมวอลเลย์บอล ก็ตอบกลับหลังไมค์ไปว่า ขอบคุณค่ะที่จะให้ร่วมทีมวอลเล่ย์ด้วย ... แต่วิ่งรอบเดียวก็เป็นลมแล้ว ขอร่วมกิจกรรมอื่นนะคะ คุณหมีปีศาจตอบกลับมาว่า งั้นไม่เป็นไรครับ แต่จริงๆ วอลเลย์ก็แค่ยืนตีเฉยๆ ก็ได้ครับ มีกวนเล็กๆ ดีนะ! ที่ตัวจริงสุภาพ น่ารัก มีการวางแผนเล่นบอลกันด้วยโดยท่านประธานมะอึก พวกเราทุกคนจะเป็นกองหลังกันหมด เฝ้าประตูอย่างเดียว ไม่วิ่งไปไหน ให้คุณเก่งเป็นศูนย์หน้า วิ่งไปคนเดียว เพราะดูจะเข้าท่ามากกว่าเพื่อน หลังจากนั้นอาจารย์ก็บรรยายถึงปราสาทสด็กก็อกธม ยาววววววว . ใครจะหลับก็หลับไป ใครยินดีจะฟังก็เชิญครับ วันศุกร์ก็เลยโงกเกือบตกเก้าอี้ กับคนนั่งข้างๆ Minmint ข้างขวา บุปผาข้างซ้าย ได้พูดคุยทำความรู้จักกันมากขึ้น อัธยาศัย ดีทั้งคู่ Minmint จะตื้นเต้นกับวิว กับบ้านเรือนชนบทตลอดทาง นิดนรี (ภาษาหลากสี) หันมาบอกด้วยความเป็นห่วงว่า ให้ชวน ชวนชมคุยบ้างเดียวจะเหงา...น่ารักจริง ทำไมปวดหัวจัง หยิบพารามากิน 2 เม็ด แล้วก็นั่งหลับตา Minmint เองก็เริ่มเคลิ้มๆ แล้ว อ้อ! มีการซ้อมเพนท์หน้า โดยลุงกิ๊เพนท์ให้ยาใจ วันศุกร์ไม่เห็นหรอก แต่พี่มะอึกเล่าอย่างได้อารมณ์ว่า ลุงกิ๊เพนท์หน้าให้ยาใจ ยาใจหลับตาพริ้ม ซ า บ า ย ... อะหนึ่งเห็นขอแจมมั้ง จับพู่กันได้ทิ่มพรวดไปที่หน้า เกือบเข้าลูกกะตา ยาใจร้อง อุ้ย! แกเบาๆหน่อย ....ฉ า น เจ็บ ...ฮากันทั้งรถ เข้าตัวอำเภออรัญฯ เรากำลังจะผ่านโกดังของ Mookie ผู้ยิ่งใหญ่แห่งอรัญฯ พี่มะอึกบอก จากนั้น ก็จะได้ยินแต่ Mookie Mookie Mookie จนถึงโรงเรียน ถึงโรงเรียนบ้านทดเจริญ "มีนักเรียนมารำต้อนรับด้วย" พวกเราสี่ห้าคนก็ชะเง้อคอมองกันใหญ่ ทางขวามือ มองแล้ว มองอีกไม่เห็นมี อ้าว!..เค้ารำกันอยู่ทางซ้าย หยุดไปแล้ว ช่วยกันขนของลงจากรถ ต่อจากนั้นก็ชุลมุนอยู่กับของขวัญ อยู่ตรงนี้นะวันศุกร์ อย่าไปไหน อาจารย์บอก แรกๆหยิบจับอะไรไม่ถูก ของเยอะมาก รีบแกะออกมา ชิ้นใหญ่ๆ แยกให้ป้ารุ เป็นของขวัญเด็ก หนังสือ แผ่นซีดี ส่งให้พี่สุภาวัลย์ เครื่องเขียน สี สมุด ดินสอ กระปุกออมสิน ตุ๊กตุ่น ตุ๊กตา แยกใส่กล่อง แต่ละซุ้มมาเลือกหยิบไปแจกเด็ก มีคุณหมู คุณสุ่ย ช่วยอยู่ ก่อนแยกย้ายไปประจำซุ้ม โอ้ย...ทำไมปวดหัวจัง หลายคนที่มาหยิบของขวัญ จะเห็นวันศุกร์เอาแต่ยิ้ม ปวดหัวค่ะก้มลงไปหน้าจะมืด ข้างๆ ป้ารุกับ แม่หมี ก็จัดของขวัญแบบเร่งรีบ ไม่เงยหน้ามองใครเหมือนกัน เด็กคนไหนที่ไม่มีของขวัญอยู่ในมือก็แจกได้เลยนะ อาจารย์บอก บางคนรับไปแล้วก็มายืนตาละห้อยอยู่อีก วันศุกร์ก็ใจอ่อนทุกที ตุ๊กตาตัวเล็กๆ ที่มีเยอะแยะเลยไม่เหลือ สายตาเด็กๆ เวลาได้รับของนี่บอกไม่ถูกเลย พวกเขาจะปลื้มมากไม่ว่าของนั้นจะชิ้นเล็ก ชิ้นใหญ่ ทุกๆท่านที่ส่งของมาร่วมบริจาค ...โปรดมารับความชุ่ม ชื่นหัวใจนี้โดยพร้อมเพียงกันนะคะ
ซุ้มของครูเจี๊ยบเริ่มแล้ว เล่านิทานให้เด็กตัวเล็กๆ ฟัง มีแมวหนุ่ม เป็นผู้ช่วย เสร็จแล้วก็ส่งเด็กมารับของขวัญที่ป้ารุ แม่หมี จัดวางไว้ให้เลือกอย่างดี ทุกคนมามุงกันใหญ่ตั้งท่าจะกรูกันเข้าไป ผู้ใหญ่ทั้งหลายต้องจับแยก แล้วนับ หนึ่ง สอง สาม (ทำไมไม่ถ่ายวีดีโอไว้นะ ...สงสัยจะปวดหัวจนลืม) เด็กๆเลือกของที่ตัวเองชอบ เด็กผู้ชายบางคนก็เลือกที่จะหยิบตุ๊กตา ก็หนูชอบนี่นา หันไปมองอีกที ...เอ๊ะ! เกิดอะไรขึ้น เจ้าตัวอ้วนมันไม่พอใจอะไร... อ้อ! จะเอาของเพื่อน ไม่พอใจของที่เหลืออยู่ พอเพื่อนให้ก็ไม่เอา ชายตาไปมองของเพื่อนอีกคน คุณครู ป้ารุ แม่หนี รีบเสนอของดีที่สุดที่มี เจ้าตัวอ้วนก็ไม่สนใจ ส่ายหัวด็อกแด๊ก...แง แง ร้องซะแล้ว แม่หมีใจดีหยิบกระเป๋าเป้สีสวยส่งให้ครูไป
แต่ละชั้น แต่ละวัย ทยอยมาหยิบไป ไม่มีการแย่ง การชิงกันเลย ไม่เกี่ยงด้วยว่าจะได้เลือกก่อน เลือกหลัง ดูเหมือนเด็กๆ จะพอใจโอกาสของตัวเองเท่าที่มี...น่ารักเหลือเกิน อันนี้เอามาคืน เป็นเมล็ดพันธุ์ผัก ไม่ใช่ขนม อ้าว! แจกเด็กไปแล้วมั้งเนี่ย ! ไม่ได้เดินไปดูซุ้มอื่นเลย ซุ้มดนตรีมีเซิ้ง รำวง โป่งชึ่ง ครบรสสนุกกันแบบไม่ติดเบรก เสียงคุณบีซุ้มเกมส์ดังมาเชียว ได้เวลาทานข้าวแล้ว...วิคกี้ กับบูตะ นั่งอยู่ 2 คนเลยไปร่วมวงด้วย อาจารย์เข้ามาสมทบ ที่จริงแล้วเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันนะ เรียนมาด้วยกันเลย บูตะชี้ไปทางอาจารย์ เหรอค่ะ ทำไมดูเหมือนคนละวัย พูดไปแบบไม่ต้องคิด อาจารย์ขว้างค้อนใส่หลายตลบ กับข้าวหลายอย่างมาก สาวๆทานอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนอาจารย์นั่งมองจานข้าว ทานไม่ลงยังหอบอยู่ เตะบอลมายังเหนื่อยไม่หาย ระหว่างกำลังทานข้าว มีเด็กผู้ชายเข้ามามุงของขวัญ ปรากฏว่าเป็นเด็กที่ไปเตะบอล ใช่สิ!ลืมไปเลย ป้ารุเลือกของที่เหลือให้...น่าสงสารจัง ของดีๆไปหมดแล้ว มีพิธีมอบของให้อาจารย์ ทั้ง 5 โรงเรียน อย่างเป็นทางการ ถ่ายรูปหมู่ ล่ำลากันเรียบร้อยก็เก็บของเตรียมตัวกลับ คุณครูจัดนักเรียนเข้าแถวส่งเรียบร้อย หัวใจมันพองโตคับอยู่ในอก ตื้นตันใจ ซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก ... เผื่อแผ่มายังทุกคนที่ไม่มีโอกาสเดินทางมากับเรานะคะ
ชมปราสาทสด็กก๊อกธม ปราสาทแห่งนี้มักจะเป็นทางผ่าน ไม่ค่อยมีใครแวะเข้ามาชม เส้นทางมันแยกออกมาจากแหล่งท่องเที่ยวอื่นๆ พอสมควร อาจารย์เริ่มบรรยายตั้งแต่บนรถ ที่นี่...อาจารย์มีผู้ช่วย เป็นผู้เฒ่าเจ้าของถิ่น ดูจะมีความรู้อยู่พอสมควร ได้ยินเสียงบ่นงึมงำ ดีไม่ต้องเหนื่อย
ดูซิ ดูซิ อาจารย์หงุดหงิดที่ไม่ได้พูด... คิก คิก คิก ยาใจชี้ชวนให้ดู แล้วป้องปากหัวเราะคิกคัก อย่างถูกใจ แกมเอ็นดูกับท่าทีของอาจารย์ วันศุกร์ก็ขำไปด้วย แต่สองผู้ทรงคุณวุฒิ ต่างก็ให้เกียรติกันเป็นอย่างดี ผลัดกันลุก ผลัดกันรับ อย่างน่าชื่นชม ไม่เคยได้เที่ยวชมปราสาทขอมซักที นี่เป็นครั้งแรก ทุกซอกทุกมุมดูมีมนต์ขลัง มีพลัง สวยงามไม่น้อยเลย เราต้องเก็บรายชื่อนักท่องเที่ยวไว้ เพื่อยืนยันว่า ที่นี่เป็นที่ท่องเที่ยวของคนไทย เพราะยังมีปัญหาอยู่ว่า ปราสาทแห่งนี้เป็นของไทยหรือเขมร คุณลุงเจ้าของถิ่นบอก
ไปตลาดโรงเกลือ มีเวลาครึ่งชั่วโมงที่ตลาดโรงเกลือ ของขายมากมาย เดินๆ ดูไม่ได้ซื้ออะไร กับกลุ่มครูเจี๊ยบ ชวนชม วิตามินบี มินมินท์ แวะเข้าห้องน้ำในซุปเปอร์มาเก็ตกับมินมินท์ ครูเจี๊ยบ ชวนชม กลับไปที่รถ ระหว่ารอคิวมีสาวเขมรร้องเพลงให้ฟัง เพราะแปลกหู แต่ก็รูสึกคุ้นเคย เมื่อสมัยเด็กๆ อยู่เมืองจันท์ซึ่งมีชายแดนติดกับเขมร ทุกเที่ยงวันจะมีวิทยุอยู่สถานีหนึ่ง ที่มีข่าวภาคภาษาเขมร ให้ฟังทุกวัน เดินกลับมาที่รถเจอชวนชมนั่งดูดกาแฟอยู่ ตั้งแต่เช้าเพิ่งจะได้กินกาแฟนี่แหละ นึกได้ขึ้นมาทันที รู้แล้วว่าทำไมปวดหัว ไม่ได้กินกาแฟนี่เอง ใช่แล้ว ใช่แล้ว กินไม่ได้อยู่ดี นี่ก็เย็นแล้วเดี๋ยวนอนไม่หลับ ปกติจะกินตอนเช้าแก้วเดียว พอขึ้นรถเลยกินยาไปอีก 2 เม็ด ทานข้าวเย็น ... บ้านเสบียง อาหารอร่อยอีกเช่นเคย เพิ่งสังเกตว่าไม่มีก้อนหิน กับพี่สุภาวัลย์ ...ก้อนหินบอกว่าติดภารกิจในวันรุ่งขึ้นต้องรีบกลับก่อน มื้อนี้ร่วมโต๊ะกับพี่เป๊ปซี่ คุณหมู ครูเจี๊ยบ ยาใจ ชวนชม น้องผู้ชายอีก2 คน ... คุณหมูตักข้าวให้พี่เป๊ปซี่แล้วพูดว่า ไม่ได้...คนนี้ต้องดูแลหน่อย ถ้าไม่มีเค้าแล้วชีวิตไม่รู้จะอยู่ยังไง ซึ้งจัง ... ในชีวิตเราขอมีเพียงแค่หนึ่งคนที่รักเรา ดูแลเราด้วยความเข้าใจ จริงใจ ก็เกินพอแล้ว...จำไว้นะพี่เป๊ปซี่ (ขู่) ทานกันไปซักพักคุณหมูเดินไปไหนไม่รู้ คุณพี่เป๊ปซี่ซุปหมด ยื่นถ้วนมาทางครูเจี๊ยบ หมูไม่อยู่บริการหน่อย ไม่ใช่แฟนทำแทนไม่ได้ สวนกับทันที ... ขำกันอีกแล้ว อิ่มแล้วก็แนะนำตัวกันอีกรอบ มีทางกลุ่มคุณโฟล์คเหน่อที่ยังไม่ค่อยรู้จักกันนัก วันศุกร์ ไม่ได้เข้าไปพูดคุย ทักทาย หรือแม้แต่ยิ้มด้วยซ้ำ รู้สึกวังเวง เกรงๆยังไงไม่รู้ หลายคนคงรู้สึกเหมือนเราแหละน่ะ ! เข้าบ้านไปแอบฟังเพลงบ่อยอยู่นะ เคยขอเพลงด้วย ปิดท้ายด้วยเพลง โอเคเนชั่น กับกำลังใจ ...บรรยากาศ ความรู้สึกมันคุ้นๆ อีกแล้ว .... นานมากแล้ว ที่นั่น !...ชนบทไกลแสนไกลที่ไหนสักแห่งทางภาคใต้ สันทนาการคืนสุดท้าย ดอกยางยังคงหอมกรุ่น.... ...ขุนเขาไม่อาจขวาง สายธารเที่ยงธรรมได้ ความหวังยังพริ้งพราย เก่าตายมีใหม่เสริม ชีวิตที่พานพบ มีลบ ย่อมมีเพิ่ม ขอเพียงให้เหมือนเดิม กำลังใจ... |
