จาก...เกาะกูด ถึงพรุชิง จาก...ทะเล ถึงภูผา

เกาะกูด...ริมชายหาดขาวสะอาด ใต้ต้นมะพร้าวที่ทอดยาวสู่ทะเล

ไข่เขียว...เพื่อนรัก

                          นานมาแล้วที่เราไม่ได้เขียนจดหมายถึงนาย  นายเองก็หายไปเลยนะ  วันนี้ลมแรงมาก ทะเลมีคลื่นสูง พ่อไม่ได้ออกทะเล เราเลยมีเวลาเขียนจดหมายถึงนาย  ปิดเทอมแบบนี้นายทำอะไร วิ่งเก็บยางหรือเปล่า เราโตพอที่จะติดเรือพ่อออกทะเลได้แล้วนะ เรือลำเล็กของพ่อ กับคลื่นลูกโตๆ  ช่วงแรกๆก็ใจเต้นตูมตามได้เหมือนกัน ตอนนี้รึ สบายแล้ว ต้องเตรียมเงินไว้จ่ายช่วงเปิดเทอม  เสื้อผ้า ถุงเท้า รองเท้า เก่ามากแล้ว ไหนจะค่าเทอมอีก สงสารพ่อกับแม่เหลือเกิน ปลาในทะเลก็จับได้น้อยลงทุกวันๆ หลายบ้านในละแวกนี้เปลี่ยนมารับ-ส่งนักท่องเที่ยวกันแล้ว ก็เป็นทางออกที่ดีนะ   วิถีชีวิตพื้นบ้านชาวเกาะเริ่มปรับไปตามกระแส จนเรานึกหวั่นใจว่ามันจะสูญหายไป   เปลี่ยนไปแบบไม่มีวันหวนคืน เหมือนเกาะช้างเพื่อนบ้าน

                         เราเข้าใจความรู้สึกของนายและเพื่อนๆ ดีในวันที่โรงเรียนถูกเผาเมื่อปลายปี เศร้าใจเหลือเกิน นายคงรู้สึกแย่กว่าเราหลายเท่า เพราะนั่นคือโรงเรียนของนายเอง โรงเรียนที่นายรักและผูกพัน เรายังจำได้นายเคยเขียนเล่าถึงโรงเรียน ถึงครู และเพื่อน อย่างภาคภูมิใจ สุนกสนาน  ไข่เขียว...เราหวังว่าเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของนายกับเพื่อนๆ คงกลับมาเร็ววัน เราอยากให้สายลมเย็นแห่งท้องทะเลเกาะกูด พัดกระหน่ำให้ไฟใต้ดับเสียเดี๋ยวนี้  พัดหัวใจที่รุ่มร้อน เกลียดชัง คลั่งแค้นให้หมดไป เมื่อไรกันไข่เขียวที่นายและพี่น้องทางใต้จะได้นอนหลับอย่างเป็นสุข ….ลูกทะเลหาเช้ากินค่ำอย่างเราและเพื่อนบนเกาะกูด ยังคงลำบากขัดสนเช่นเคย แต่พวกเราก็ยังมีรอยยิ้มที่สดใส นอนหลับอย่างเต็มอิ่มในยามค่ำคืน