... วั น ส บ า ย...ของวันศุกร์ ช่วงวันหยุดสงกรานต์

12 เมษายน 2551

วันหยุดแรกของช่วงเทศกาลสงกรานต์ ตื่นเช้าด้วยเสียงนกคุยกันจุ๊บจิ๊บนอกหน้าต่าง ลืมตาแบบไม่ค่อยสดชื่นนัก นอนไม่ค่อยหลับตามเคย

กาแฟ กับอาหารเช้าข้าวหลาม ดูจะไปด้วยกันได้ดี อร่อยพอประมาณ กับมุมโปรดประจำวันหยุด แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหมู่ไม้ ตกกระทบใบไม้ ข้างล่างดูกระจ่างตา กล้วยไม้สีม่วง ชูช่อล้อลมเบาๆ คลี่ดอกมาให้ชมหลายวันแล้ว ก้านดอกยังแข็ง ดอกเข็มสีแดงสดของข้างบ้านย้อยเข้ามาในรั้ว เฟิร์นต้นน้อยกำลังเติบโตบนซอกหินที่ชุ่มไปด้วยน้ำ โมกซ้อนพราวพรูอยู่เต็มต้น ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ

เอ๊ะ! เสียงอะไรก็อกแก็กอยู่บนหัว ... โฮ! นกกางเขนทำรังอยู่บนต้นมะเฟือง กำลังกกลูกรัก อยู่ในรังน้อยๆ

จ้องมองลงมาด้วยความวาดระแวง แล้วก็โผบินออกไป วนไปวนมาอยู่หลายรอบ กล้าๆ กลัวละซี

ย้ายที่นั่งก็ได้... นี่มันบ้านของเจ้านี่ วันๆเราแทบจะไม่ได้อยู่ เจ้าเป็นเจ้าของบ้านไปแล้ว

ไม่รบกวนละนะ!...ตามสบาย

แดดจัดแล้ว... ไปรดน้ำผู้ใหญ่ที่คุ้นเคยในโอเคฯ เสียหน่อยซิ ยามห่างไกลครอบครัว ก็ยังรู้สึกว่ามีญาติมิตรผู้ใหญ่ใจดีอยู่ใกล้ๆแม้เพิ่งจะพบกันได้ไม่นานนัก แวะเวียนไปหลายบ้าน

ป่านนี้ทุกท่านคงเป็นสุขอยู่กับครอบครัว เฝ้าดูลูกหลานวิ่งเล่นอย่างเพลินใจ

อาหารกลางวัน

ข้าวแพงนะช่วงนี้ ...หุงน้อยๆ พอทาน...เดี๋ยวเหลือ

ซื้อเป็ดพะโล้ใส่ตู้เย็นไว้แต่เมื่อวาน น้ำจิ้มอร่อยๆ แค่นี้ก็พอแล้ว

ทำไมมันเค็มจัง เขาขายใกล้หมดแล้วตอนไปซื้อ อุ่นจนข้น แต่ก็อร่อยดี

บ่ายอย่างนี้ดูหนังซักเรื่อง ซื้อไว้นานแล้วยังไม่ได้ดู The Lake House : คีนู รีฟส์ และแซนดร้า บุลล็อค แสดงนำ พอที่จะทราบว่าสร้างมาจากภาพยนต์เกาหลีเรื่อง IL MARE ซึ่งได้เคยดูเมื่อหลายปีมาแล้ว มีคนนำแสดงเพียงสองคน แต่ดำเนินเรื่องได้อย่างต่อเนื่อง น่าติดตาม

...ดูไปเรื่อยๆ เรื่องช้าชวนง่วงนอน แผ่นแรกจบ เลยพักหลับไปเสียครึ่งชั่วโมง ตื่นมาดูต่อแผ่นสอง

เอาตอนพระ-นางกำลัง sweet มาให้ดู ...ทำใจใสๆ อยู่ในความรักของคนสองคน...เ ค ลิ้ ม แ ล้ ว เ จ้ า วั น ศุ ก ร์

อากาศร้อนเหลือเกิน ในตู้เย็นมีเต้าหู้นมสดนี่นา

เฮ้อ! เย็นชื่นใจ ดีต่อสุขภาพ

เปิดทีวีตอนนี้ก็ไม่มีอะไรจะดู

ฟังเพลงดีกว่า "ลำนำแห่งสายลม : อรวี สัจจานนท์" ไม่ได้ฟังนานแล้ว

พร้อมกับหยิบหนังสือที่เพิ่งซื้อมาจากงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติที่ผ่านมา

"เราคือธรรมชาติ" รวมบันทึกคืนวันแห่งจิตวิญญาณ ของพจนา จันทรสันติ

เสียงเพลง "ให้เธอ"

"ยิ้มกลางสายฝน"

"เพียงลมพัดผ่าน"

ช่างเข้ากันดีเหลือเกินกับหนังสือในมือ

"มนุษย์จะต้องดื่มกินความทุกข์ยากของตนเอง

เสพรับความเจ็บปวดของตน

มนุษย์จะต้องแบกรับชะตากรรมของตนเอง

เพราะสิ่งเหล้านี้เองคือเบ้าหลอม

คือโอสถวิเศษที่จะสมานแผลและทำให้ดวงวิญญาณหยั่งรากลึก"

เราคือธรรมชาติ พจนา จันทรสันติ : หน้า 22