ก า ล ค รั้ ง ห นึ่ ง น า น ม า 2 :...

ต้นพรวด...จากเกาะกูด
สวยงามในความทรงจำของ...วันศุกร์

พรวด ...นี่มันต้นพรวดนี่! ใจเ้ต้นแรง ไม่เคยเห็นมานานกว่า 30 ปี

ชื่นชม ดอก ใบ ผล ซึมซับไว้ในอก ขอบตาชื้นในยามลับตาคน

. . .  ความสุขของเด็กหญิงวันศุกร์ยามเยาว์วัย คือการได้เล่นน้ำคลอง ได้เข้าป่า ปีนเขา เก็บลูกพรวด ลูกเต่า ลูกคุย

บ้านซึ่งอยู่ห่างจากเขาพอสมควร ต้องเดินตัดทุ่งนา ข้ามคลองซึ่งเมื่อก่อนกว้างเหมือนคลองเจ้าที่เกาะกูด

มีป่าโกงกาง ป่าจาก เหมือนกัน แต่ตอนนี้กลายเป็นคูน้ำไปแล้ว ด้วยเขื่อนจากน้ำมือมนุษย์ ที่พร้อมจะช่วงชิง ทำลายธรรมชาติได้เสมอ

ข้ามคลองไปก็จะเป็นเนินเขา...(ทิวเขานี้ไม่สูงนัก ทอดยาวไปจนจรดทะเล)

ต้นพรวดขึ้นเป็นดง ออกดอกสะพรั่งไปทั้งป่า

เมื่อถึงช่วงเวลาที่ลูกพรวดสุก เด็กๆ อย่างเราไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง ลูกดำๆนั้นหวานอร่อยนัก แย่งกันเก็บ แย่งกันกินปากดำ ฟันดำ

นอกจากดอกของปอทะเลยามร่วงลอยละล่องเต็มคลองแล้ว

ก็มีดอกพรวดนี่แหละที่ยังจดจำได้เสมอมีหลายสีในต้นเดียว ขาว ชมพู ม่วง

ใบอ่อนสีเขียวเงินเหลือบๆ สวยงามยามต้องแสงตะวัน

เราอยู่ในป่าพรวดกันได้ทั้งวัน เดินเข้าป่าไปอีกนิดจะมีโกรก(น้ำตกเล็กๆ) ไว้ให้เล่นคลายร้อน

ในป่ายังมีลูกเต่า เมื่อสุกจะมีสีเหลือง ลูกเรียวยาวคล้ายถั่ว หวาน กรอบ อร่อยกว่าลูกพรวด เป็นพุ่มเตี้ย เดินเก็บได้ทั่วป่า

ลูกคุย เหมือนอะไรบอกไม่ถูก เป็นไม้เถาขึ้นอยู่ตามไม้ใหญ่ บางครั้งอยู่สูงมาก กว่าจะได้กินเล่นเอาเหนื่อย ผลเขียวเมื่อยังไม่สุก ค่อยๆเปลี่ยนเป็นเหลือง สุกจัดจะเป็นสีส้ม มีรสเปรี้ยวเป็นหลัก หาหวานๆยาก เวลาปลอกเปลือกจะมียาง เนื้อจะเกาะเป็นกลุ่มอยู่ข้างใน ส่วนใหญ่จะนำผลที่ยังไม่สุกมากนักมาตัดหัวให้ยางไหลออก แช่น้ำเกลือ ดองไว้กินนานๆ

ในป่าพรวดจะมีต้นโครงเครงขึ้นแซม ดอกสีม่วงสวย รู้สึกว่าจะกลายมาเป็นไม้ประดับตามบ้านไปแล้ว ลูกโครงเครงเวลาสุก จะแตกออก เนื้อสีดำข้างในกินได้ ฟันดำดีนัก

ครั้งหนึ่ง...ไปกับน้องและเพื่อน 7-8 คน เดินเก็บลูกพรวด ลูกเต่ากันเพลินไปหน่อย ลึกเข้าไปในป่า

เล่นกัน คุยกัน ชักเกิดจินตนาการ เพื่อนคนนึงบอกมีเสือ อีกคนบอกมีโจรเล่าเป็นตุเป็นตะ

เราก็ฟังกันหูผึ่ง พอดีมีเสียงสวบสาบเดินเข้ามาใกล้! วิ่งกันคนละทิศละทาง หน้าตาตื่น วันศุกร์สไลด์ลงมา ชันมาก 

เพื่อนส่วนใหญ่ก็ตามลงมา ลูกพรวด ลูกเต่าหล่นกระจาย

จากนั้นต่างก็ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งออกจากป่า มาตั้งหลักที่บ้านน้าที่อยู่เชิงเขา

อ้าว! หายไป 2 คน น้องชายกับน้าชาย ทำยังไงดีไม่กล้าบอกใคร กับบ้านโดยไม่มีน้อง

แม่ถามก็บอกว่ายังอยู่บ้านแม่แก่(ยาย) จนค่ำน้องกับมาในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง หลงป่าไปออกที่หลังเขาโน้น

ชาวบ้านพามาส่ง...แปลกจังที่แม่ไม่ตี

จำได้ว่าเกิดไฟไหม้ป่าครั้งใหญ่ๆ 2 ครั้ง ท้องฟ้าแดง หมู่บ้านของวันศุกร์ที่อยู่ห่างออกมามากยังสว่างไสวราวกับกลางวัน

ดงต้นพรวดหายไปพร้อมกับไฟป่า ในไม่ช้าก็งอกงามขึ้นมาใหม่

แต่แล้ว...ก็ถึงวันที่ดงต้นพรวดต้องหายไปตลอดกาล

เมื่อน้าชายถางป่าเอาดงต้นพรวดออกเพื่อปลูกมังคุด

จะมีขึ้นมาบ้างต้น สองต้น ไม่ช้าก็ถูกถอนราก ถอนโคนออกไปอีก

ต้นพรวดค่อยๆ     ห า ย ไ ป     ห า ย ไ ป     พร้อมๆกับการเจริญวัยของเด็กหญิงวันศุกร์

แล้ววันหนึ่ง...ความทรงจำถึงต้นพรวดก็กับมา

ที่เกาะกูด...

แม้ลูกพรวดจะไม่หวานอร่อยเหมือนเดิม

แต่ดอก ใบ ผล ยังคงสวยงาม...

ส ว ย ง า ม อี ก ค รั้ ง ...ใ น ค ว า ม ท ร ง จำ