วันพุธที่ 19 พฤศจิกายน 2551
- wansuk
- ranking : สมาชิกทั่วไป
- email : wansuk_june@yahoo.co.th
- วันที่สร้าง : 2007-09-19
- จำนวนเรื่อง : 46
- จำนวนผู้ชม : 18365
- จำนวนผู้โหวต : 98
- ส่ง msg :
- ฟังคุณตั้ว ศรัญยูร้อง"ส่งนางฟ้ากลับสวรรค์" คิดถึง ธงไชย แมคอินไตย์ ( หมอโกมล )
- นิทรรศการ....สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยานิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์... ( ม้าน้ำ )
- อเมริกันถังแีตก ( toni )
- ธรรมชาติ กำเนิด - โอเคเนเจ้อร์ ( driftworm )
- วันนี้(19 พย) พระราชพิธีบรรจุสารีรคาร(อัฐฺิ) สมเด็จพระพี่นางเธอกัลยาณีวัฒนาฯเวลา ๑๗.๐๐น. ( Visaninee )
- ความรู้รอบตัว ( แมวตาเพชร )
- เพราะหน้ากากแดงที่ลอยบนฟ้ากับหนังเรื่องนั้น The Fall ( kikuno )
- ชอบเพลงนี้ไหม๊...แบบ bossa ( แจกันสีเขียว )
- บารัค โอบามา...ชัยชนะของความกล้าและความหวัง ( ปี๊นปี๊น )
- น้ำตกกะทิง ( ลูกทาสสู้ตาย )
วันศุกร์
w a n s u k : เปิดหัวใจใส่ความสุข ให้ทุกๆ วันเป็นวันสุข
Permalink : http://www.oknation.net/blog/wansuk
Permalink : http://www.oknation.net/blog/wansuk
วันอาทิตย์ ที่ 17 สิงหาคม 2551
วันศุกร์ และผู้ใหญ่ลี กับนางมา
Posted by
wansuk
,
ผู้อ่าน : 367
, 20:49:52 น.
| หมวดหมู่ :
ของฝากจากหนังสือ
พิมพ์หน้านี้
|
.  ผู้ใหญ่ลีกับนางมา โดย กาญจนา นาคนันทร์ ฉบับพิมพ์ พ.ศ. 2540 ใช้ชีวิตที่ อ.ลำลูกกา จ.ปทุมธานี มากว่า 10 ปี อยู่ที่คลอง 7 เป็นเวลา 5 ปี แล้วย้ายมาทีู่่คลอง 3 ได้ 4 ปีกว่าแล้ว แรกๆที่เดินทางเข้ามาเหมือนกับมาต่างจังหวัดไกลๆ ถนนเลนเดียวลาดยาง แต่ก็เต็มไปด้วยฝุ่น เป็นหลุมเป็นบ่อ สองข้างทางเป็นทุ่งนาสุดลูกหูลูกตา บึงน้ำเต็มไปด้วยบัวสายสีแดง สีม่วง บานสะพรั่ง รถเมล์เก่าๆ วิ่งผ่านไปทีละคลอง กระทั่งถึงคลอง 7 บ้านเดิม (คลองลำลูกกามีทั้งหมด 16 คลอง แต่ละคลองห่างกัน 2กิโลเมตรกว่าๆ)  "ผู้ใหญ่ลีกับนางมา" นวนิยายเรื่องดังของกาญจนา นาคนันทน์ ช่วงต้นเรื่องได้กล่าวถึงการเดินทางไปเยี่ยมยายของมาลินี กับแม่ที่คลอง 11(มาลินีอายุ 8-9 ขวบ) ซึ่งสะท้อนให้เห็นภาพชีวิตแต่เก่าก่อนได้อย่างชัดเจน "...คราวนั้นเป็นฤดูแล้งเหมือนขณะนี้ คุณแม่มีธุระร้อนต้องไปเยี่ยมคุณยายให้จงได้ เธอได้ไปเป็นเพื่อนแม่เพราะคุณพ่อไม่ยอมไปเป็นเพื่อน ทั้งๆที่ธุระร้อนนั้นคุณพ่อเป็นต้นเหตุ คุณแม่ซื้อผลไม้ไปฝากคุณยายชะลอมหนึ่งหนักพอดู กับเสื้อผ้าของใช้อีกนิดหน่อย มาลินีจำได้ว่าคุณแม่ออกเดินทางตั้งแต่เช้า ขึ้นรถประจำทางสายไปดอนเมือง ไปลงที่ท่าเรือสะพานใหม่คือสะพานโค้งก่อนจะเข้าดอนเมือง ชื่อสะพานอะไรเธอก็จำไม่ได้จนบัดนี้ เพราะใครๆ ก็เรียกกัยว่าสะพานใหม่แล้วลงเรือเมล์ที่นั่นเข้าคลองคู้สายไหมทะลุคลองหกวา บังเอิญแล้งมากมีน้ำติดก้นคลองเพียงเล็กน้อย เรือเมล์แล่นกระตืดๆแทบขาดใจ กว่าจะถึงคลอง 11 เป็นเวลาบ่ายห้าโมง เธอนอนหลับในเรือได้หลายตื่น ..." (หน้า9) เวลาผ่านไปกระทั่งมาลินีโตเป็นสาว คุณยายของเธอเสียชีวิตลง เธอต้องเดินทางไปคลอง 11 อีกครั้งเพื่อจัดการงานศพ เธอพบเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น "...การเดินทางเที่ยวนี้มาลินีรู้สึกผิดหวังเป็นอันมาก เธอหวังว่าเรือคงจะแล่นกระตืดๆ กว่าจะมาถึงปากคลอง 11 ก็เกือบ ห้าโมงเย็นอย่างแต่ก่อนแล้วเธอก็จะต้องหิ้วกระเป๋าใบเล็กนั้นเดินตามคันนาอย่างเปล่าเปลี่ยวเดียวดายเพราะเธอไม่รู้จะชวนใครมา จะของ้อประดิษฐ์เธอก็เกิดมานะเพราะได้ตัดเป็นตัดตายกันไปแล้ว ชั่วเวลาเพียงวันเดียวจะของ้อเขาก่อนอย่างไรไหว แต่พอถึงท่าเรือก็พบว่า ท่าเรือเก่ามีแต่ที่ว่างๆ เขาย้ายมาสร้างใหม่ก่อนจะถึงสะพาน เธอต้องย้อนกลับมา มองหาเรือเมล์แบบนั้นไม่พบเลย มีแต่เรือหางยาวขนาดสี่ที่นั่งบ้าง ขนาดยาวบ้าง จอดเต็มฝั่งคลองซึ่งมีน้ำดำขุ่นข้นราวกับสีย้อมผ้า..." (หน้า13)  วันศุกร์ ...ก็มองเห็นความเปลี่ยนแปลงเช่นกัน ปัจจุบันลำลูกกา มีถนน 2 เลนแล้ว สร้างเมื่อปี 2541 กว้างขวางมากในช่วงแรก ผ่านไปเพียง 2-3 ปี ก็แคบไปถนัดใจ เพราะบ้านจัดสรรขึ้นเป็นดอกเห็ด ทุ่งนาที่กว้างใหญ่หายไปในพริบตา แถมยังมีซุปเปอร์ไฮเวย์อย่างถนนวงแหวนรอบนอกตัดผ่าน ถ้ามาลินีมีรถส่วนตัวปัจจุบันคงใช้เส้นทางนี้ ...แว๊บ! เดียวถึง หรือมาทางรถเมล์ ซึ่งเดี๋ยวนี้มีรถเมล์ปรับอากาศ ปอ.543 วิ่งผ่านเข้ามาทางสนามกีฬาธูปเตมีย์ แต่มาลินีคงจะมึนอยากจะย้อนกลับไปยังอดีตในทันใด แน่นเหลือเกินในช่วงเวลาเร่งด่วน ในขณะที่รถเมล์เก่าๆ ก็ยังให้บริการอยู่ วิ่งปุเลง ปุเลง ไปถึงคลอง 16 โน่น บิ๊ก C กับโลตัส ก็เปิดให้บริการแล้ว เมื่อปีที่ผ่านมา บิ๊ก C อยู่แถวคลอง 5 โลตัส อยู่คลอง 7 เห็นความเปลี่ยนแปลงแบบทันทีทันใด บรรยากาศบ้านทุ่ง บ้านนาหายไป เจริญขึ้นแบบพลิกฝ่ามือเลยทีเดียว...เฮ้อ! แล้วทุ่งดอกบัวของวันศุกร์ ...ก็หายไปด้วย ที่จริงพอพ้นคลอง 8 ไปบรรยากาศก็ไม่ต่างไปจากดั่งเดิมในยุค "ผู้ใหญ่ลีกับนางมา" มากนัก  เมื่อก่อนจะนั่งรถชมทุ่งเป็นประจำ เห็นวิถีชีวิตของชาวนาที่นี่ เขาจะทำนากันตลอดทั้งปี คลองเยอะมีน้ำมากพอ ช่วงที่ไถ คราดนา เตรียมว่านข้าวจะมีนกนานาชนิดเดินตามรถไถ คอยเก็บหอย ปู ปลากิน อย่างมีความสุข คนที่นี่จะไม่ทำร้ายนกปล่อยให้อยู่ตามธรรมชาติทั้งนกปากห่าง นกยาง นกไก่นา นกกาบบัว และสารพัดชนิด  "บัดนี้เป็นต้นเดือนพฤษภาคม ทุกบ้านต่างก็ไถนาของตนเสร็จแล้วด้วยแรงไถของรถแทร็กเตอร์ ตั้งแต่เด็กจนถึงคนแก่ต่างชะเง้อมองดูท้องฟ้าโดยรอบทิศ ดูว่าเมฆฝนได้ตั้งเค้ามาทางทิศใดบ้าง แต่ท้องฟ้าเจิดจ้าเป็นสีน้ำเงินแจ่ม มีเมฆปุยสีขาวลอยแล่นลมอย่างเชื่องช้า น้ำำในคลองลดลงเหลือเพียงร่องน้ำแคบๆ ให้เรือหางยาวแล่นกระตืดๆ มาได้อย่างยากเย็นเต็มที บ่อน้ำบางบ่อแห้งผากจนควายไม่มีน้ำจะอาบกิน ที่บึงใหญ่กลางนายังมีน้ำเหลืออยู่บ้างนิดหน่อย พวกเด็กจึงต้อนควายของตนมุ่งไปเลี้ยงแถวนั้น ราวกับเป็นงานชุมนุมประกวดดาราควาย ที่ขอบบึงมีหญ้าสีเขียวขึ้นอยู่บ้างประปราย ควายมันคงเบื่อฟางแห้งๆเต็มที พอถึงเวลาเช้าถูกปล่อยออกจากคอก หรือโรงควายมันก็พากันมุ่งหน้าตรงไปยังบึงใหญ่ โดยไม่ต้องคอยให้ใครมาเขี่ยวเข็ญไล่ต้อน ริมบึงเต็มไปด้วยปลักควายอันเป็นที่แสนสำราญของมัน"... (หน้า239) "ลีนวัตรถอนใจใหญ่ พลางแหงนหน้ามองดูฟ้า ปัญหาเหล่านี้ได้กรุ่นอยู่ในหัวอกของเขาตั้งแต่เด็กแล้วว่า จะทำอย่างไรชีวิตชาวนาถิ่นนี้จึงจะดีขึ้นกว่าเดิม ฟ้าได้กำหนดมาด้วยหรือว่า ชาวนาไทยจะจนต๊อกต๋อยอยู่อย่างนี้ โดยไม่มีวันจะกระดิกตัวได้เลย ปีไหนข้าวดีราคาข้าวกลับลดต่ำอย่าน่าใจหาย ปีไหนข้าวเสียเพราะฝนแล้งบ้าง น้ำท่วมบ้าง ข้าวถีบราคาขึ้น แต่ชาวนาไม่มีข้าวจะขาย หนำซ้ำข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ที่จำเป็นกลับสูงตามราคาข้าวขึ้นไปอีกเหมือนเล่นเอาเถิดเจ้าล่อกันระหว่างความร่ำรวยกับชาวนา" ...(หน้า445) ผู้ใหญ่ลีจะรู้ไหมนะหลายสิบปีที่ผ่านมา ชาวนาไทยยังอยู่ในสภาพเดิม เหมือนกับที่ผู้ใหญ่ลีคิดคำนึงเป๊ะเลย จะบอกผู้ใหญ่ลีว่า....ชาวนาลำลูกกาแถบคลอง2 ไปจนถึงคลอง 9 ตอนนี้เขาร่ำรวยจากการขายที่ดิน เพื่อให้นายทุนไปสร้างบ้านจัดสรรกันหมดแล้ว อีกไม่นานคงจะขยายไปถึงบ้านของผู้ใหญ่ลีกับนางมาที่คลอง 11 ถึงเวลานั้นอาจจะต้องกลุ้มใจมากกว่านี้หลายเท่า เตียมตัวไว้ล่ะ...  ขอขอบคุณเจ้าของภาพทุกภาพด้วยค่ะ
อ่านเรื่อง "ลำลูกกา" ใน ok nation @...ทุ่งรังสิตฉากชีวิตผู้ใหญ่ลีกับนางมา (4 ตอนจบ) ......โดย downrai @...นกปากห่าง (Open-billed Stork) "นักเปิบหอยเชอรี่" แห่งท้องทุ่ง ......โดย BlueHill @... อีกหน่อย....คงไม่มีนาข้าวอีกแล้ว ......โดย Francesca |