ชุมนุมตุ๊กตุ่น ตุ๊กตา ในบ้านแสนสุข (เปิดกรุฯ สาย ค. ของชอบของโปรด) 
"เอ้า! พวกเราวันนี้มารวมตัวกันหน่อยนะ กระต่ายน่ารัก สาวน้อยมานี่เลย มาอยู่ข้างๆลุง" ลุงดุ่ย ช่างทำรองเท้าผู้อาวุโส เรียกประชุมบรรดาเจ้าตัวเล็กๆภายในบ้าน หมา แมว หมู หมี เป็ด เด็กน้อย สาวน้อย ผู้เฒ่า มารวมตัวกันเป็นครั้งแรก "สวัสดีจ๊ะ" "สวัสดี...สบายดีหรือเปล่า" "เธออยู่ชั้นบน เราไม่ได้พบกันเลย" เทพธิดาน้อย จับมือหนุ่มน้อยกับหนังสือร่าเริง 
มีแต่เสียงทักทายกันด้วยความยินดี "วันนี้เราจะมาถ่ายภาพร่วมกัน พร้อมกับเรื่องราวชีวิตแลกเปลี่ยนกันนะ" ลุงดุ่ยประกาศ "ฉันเล่าก่อน" เป็ดขาว "ฉันก่อน" หงส์คู่ "ไม่ยอม ไม่ยอม ต้องฉันก่อนซิ" ทหารเรือ "เอาละ เงียบเถอะ ไม่ต้องแย่งกัน" ลุงดุ่ยปราม 
"พวกเราก่อนก็แล้วกันครับ" เด็กชายลากรถที่มีเพื่อนๆเด็กหญิงนั่งอยู่ 3 คน รีบเสนอตัว "เพราะพวกเรามาอยู่กับนายก่อนใคร นายไปพบเราที่จตุจักร ยืนมองอยู่นานเลย นายยิ้มแล้วก็ตัดสินใจที่จะพากลับบ้าน ด้วยราคาที่สูงมากสำหรับนาย นายชอบภาพชีวิตที่ผมกับเพื่อนๆ เล่นสนุกกันในทุ่งหญ้า พอมาถึงบ้านถึงได้รู้ว่า พาพวกเรามาเพื่อเป็นของขวัญสำหรับขึ้นบ้านใหม่ของนายนี่เอง รู้สึกเป็นเกียรติมาก" 
"ก้าบ ก้าบ!" เป็ดขาวร้องทัก "เป็ดขาว ก็อยู่กับนายมานานแล้วเหมือนกัน นานจนจำไม่ได้แล้วว่ามาจากไหน เมื่อก่อนฉันตัวขาวจั๊ว ฉันทำหน้าที่เป็นที่ใส่ไม้ประดับอย่างพลูด่าง ตอนนี้หินปูนเกาะฉันจนตัวหมองไปหมดแล้ว ตาของฉันเคยบอดด้วยนะ นายสงสารฉันมาก วาดตาใหม่ให้ มันดูพิลึกๆชอบกล ถึงจะไม่เหมือนเดิมแต่ฉันก็รู้สึกดีใจมาก ที่ได้มองเห็นโลกกว้าง ได้มองเห็นนายของฉันตลอดไป" เป็ดขาวเล่าพร้อมกับน้ำตาซึม 
"ข้าเจ้ามาจากบนดอย จังหวัดแม่ฮ่องสอนปู้นนนนนน ชนเผ่าของข้าเจ้าเป็นกะเหรี่ยงคอยาว หมู่เฮาเป็นคนชายขอบ บ่มีสัญชาติทั้งๆที่หมู่เฮาก็อยู่บนผืนแผ่นดินนี้มานานแสนนาน เขาจับพี่น้องเฮามาอยู่รวมกัน แล้วให้นักท่องเที่ยวมาดูมาชม ข้าเจ้าบอกบ่ถูกเลยว่ารู้สึกอย่างไร แต่ก็นั่นแหละเพื่อความอยู่รอด เพื่อปากท้อง หมู่เฮาบ่มีทางเลือกมากกว่านี้ นายไปพบข้าเจ้า แล้วพามาอยู่ในเมือง ...อยากปิ๊กบ้าน คิดถึงบ้าน คิดถึงหมู่เฮา ข้าเจ้าอยู่ได้ด้วยความรักของนาย นายดูแลข้าเจ้าเป็นอย่างดี" สาวน้อยกะเหรี่ยวคอยาวพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย 
"เหมียว! แมวอ้วนมาแว้วววว!" เจ้าแมวอ้วนส่งเสียงให้เพื่อนคลายเศร้า "แมวอ้วน...เคยอยู่ในห้างสรรพสินค้า ชีวิตสับสนวุ่นวาย วันๆเห็นแต่ผู้คนเดินกันขวักไขว่ ตาลาย เวียนหัว ฉันดีใจมากที่นายพาฉันมาอยู่ในบ้านอันแสนสุข แหะ! แหะ! ก็เลยชวนเพื่อนมาอยู่ด้วยกันอีกเยอะเลย สาวน้อยถือดอกไม้ กระต่ายน่ารัก เทพธิดาน้อย หรือแม้แต่ลุงดุ่ย เพื่อนฉันทั้งนั้น อ้อ! ฉันอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอน ทำหน้าที่ดูแลนายในนามที่นายหลับเชียวนะ" แมวอ้วนยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ 
"พ้ม! เด็กชายจมูกยาวกับหนังสือร่าเริง กระผมเป็นคนรักหนังสือเหมือนนาย นายชอบอ่านหนังสือ กระผมก็ชอบอ่านหนังสือ นายไปรับตัวกระผมมาจากตลาดนัดใกล้บ้าน ตอนนั้นกำลังแย่มากๆ ถูกวางบนแผ่นพลาสติกรวมกับของเก่าๆ ของนายคนเก่า ที่รู้สึกว่าเราหมดคุณค่าแล้ว ฝนตกพรำๆ แย่แล้ว! กระผมจะสีตก จะหลุด จะลอกไหมนี่ ใครก็ได้ช่วยที แล้วก็มีมือน้อยๆมาอุ้ม พากระผมมาอยู่ในห้องหนังสือ นั่งอ่านหนังสือกับนายอย่างมีความสุข แต่แล้ว! กระผมก็พลาด ดูแลหนังสือให้นายไม่ดี เมื่อต้นเดือน เพราะกระผมมัวแต่อ่านเพลิน ไอ้ปลวกบ้า! มันขึ้นมากินหนังสือของนาย โชคดีที่นายมาเห็นเสียก่อน ให้บริษัทกำจัดปลวกมาฉีด เล่นเอากระผมและนายมึนสารเคมีไปหลายวัน" เด็กชายมีสีหน้าสำนึกผิด 
"เราสองคนพี่น้องเคยเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้นาย เล่นกระดานโยก โยกเยกไปกับเจ้ามอมมอมรถของนาย ไปทุกที่ที่นายไป เราเห็นนายมีความสุขที่ได้เดินทางท่องเที่ยว จะช่วยกันลุ้นในยามที่เจ้ามอมมอมปีนเขา ลุยน้ำ ลุยโคลน ครั้งหนึ่งนายพามอมมอมไปเช็คร่างกาย ช่างทำยังไงไม่รู้มาโดนแขนของน้องหนูหัก หนูไม่เป็นอะไร น้องต้องกลายเป็นคนพิการ นายพยายามหาแขนของน้องเพื่อมาต่อให้ แต่ก็ไม่พบ นายก็ยังให้หนูกับน้องอยู่หน้ารถอีกนานโดยไม่รังเกลียดความพิการของน้อง จนกระทั่งหนูกับน้องตัวซีดลงเพราะแดดเผา จึงย้ายเรามาอยู่ที่หน้ากระจกชั้นบน เฝ้ามองนายแต่งตัวไปทำงานทุกวัน ...เมื่อปีก่อนหนูทราบข่าวร้ายว่ามอมมอมไม่อยู่กับนายเสียแล้ว ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ นายใหม่ของเพื่อนคงดูแลเพื่อนเป็นอย่างดี ทำไมเพื่อนต้องทิ้งนายไปด้วยนะ" พี่น้องบนกระดานโยกมองหน้ากันอย่างปลอบโยน 
"โฮ่ง! ผมคือหมายิ้มครับ" หมายิ้มแนะนำตัว "หมายิ้มเป็นกบเหลาดินสอของนาย หลายคนทักว่าผมหน้าตาเหมือนนาย นายจะดีใจไหมนี่...ที่หน้าตาเหมือนหมายิ้ม นายเคยมอบผมให้กับน้องสาวไปแล้ว แต่ก็พากลับมาอีกเพราะความคิดถึง ปลื้มซะจริงๆเล้ยยยยย!" 
"หมีน้อยกับหูหายเพื่อนยาก เคยอยู่บ้านเดียวกันกับเด็กชายจมูกยาว ถูกนำมาแบกะดินอย่างสิ้นความหมายเช่นกัน หมีน้อยกับหูหายมีสภาพที่น่าเวทนา โดยเฉพาะหูหายเพื่อนเกลอ หูข้างซ้ายไม่รู้ไปอยู่ซะที่ไหน ล้อก็หลุด วิ่งไม่ได้ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนายถึงพาเรามาอยู่ที่บ้าน หมีน้อยกับหูหายพ้นสภาพชีวิตที่เลวร้ายได้ก็เพราะนาย เรารับใช้นายโดยนั่งดูหนัง ฟังเพลงเป็นเพื่อนพร้อมกับเจ้าหมายิ้ม หัวเราะร่า น้ำตาซึม ไปด้วยกัน ก็มันอินนี่นา" "เอาละ! พอแล้ว เดี๋ยวนายจะนำเรื่องของเราไปนำเสนอไม่ทัน ที่ยังไม่ได้เล่าเรื่องก็อย่าน้อยใจล่ะ มาถ่ายภาพหมู่กันก่อนนะ" ลุงดุ่ยผู้อาวุโสกล่าว 
"เธอ...ฉันสวยเอี่ยมหรือยังนี่" สาวน้อยถือดอกไม้ยังกังวล "นายจะพาเราไปโชว์เพื่อนๆรึ" ยีราฟ หมูน้อย กุ๊กไก่ กระต่ายซน จากลำปาง ถามด้วยความสงสัย ลุงดุ่ย...เฝ้ามองผองเพื่อนด้วยหัวใจที่เป็นสุข ...
"เรียบร้อยแล้ว ก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ตามเดิม ช่วยกันดูแลนายให้ดีล่ะ ขอบใจๆ" ลุงดุ่ย ยกมือโบกลา แล้วก็ก้มหน้าซ่อมรองเท้าต่อไป 
. | 
พิมพ์หน้านี้