นิยายวิทยาศาสตร์

วรากิจ เพชรน้ำเอก

เป็นบล็อคที่นำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับนิยายวิทยาศาสตร์
Permalink : http://www.oknation.net/blog/warakijscifi

วันพฤหัสบดี ที่ 10 พฤษภาคม 2550

เพื่อนรักจากดวงดาว โดย วรากิจ เพชรน้ำเอก

Posted by วรากิจ , ผู้อ่าน : 195 , 13:35:43 น. | หมวดหมู่ : เรื่องสั้นไซไฟ

พิมพ์หน้านี้

ท้องฟ้าชายทะเลยามนี้มืดมิดราวกับคลุมด้วยผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิท หากแสงระยิบระยับของดวงดาวราวกับแสงเทียนที่ลอยอยู่เต็มแม่น้ำในคืนวันลอยกระทงก็ตรึงสายตาของน้อยที่เงยหน้าขึ้นมองดูความตระการตาของหมู่ดาวจากหน้าต่างด้วยความตื่นเต้นอย่างกับว่าเขาเพิ่งเคยเห็นดวงดาวเป็นครังแรกในชีวิต แต่เปล่าหรอก น้อยเห็นดวงดาวบนท้องฟ้าอยู่ทุกค่ำคืนนั่นแหละ เพียงแต่เขาไม่เคยเห็นดวงดาวมากมายเช่นนี้มาก่อนเลย ท้องฟ้ายามค่ำคืนในกรุงเทพฯช่างแตกต่างจากท้องฟ้าในชนบทอันห่างไกลเหลือเกิน “สวยจังเลยนะ” น้อยเอ่ยขึ้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าดวงดาวสวยๆบนท้องฟ้าจะตกใจจนหนีหายไปหมด “นี่ล่ะ ถึงจะเป็นท้องฟ้าจริงๆ ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าท้องฟ้าที่บ้านเป็นของปลอมอย่างนั้นแหละ” ส้มหัวเราะ การมาเที่ยวพักผ่อนกับครอบครัวในวันนี้ทำให้เธอมีความสุขและสนุกที่สุด “ส้มลองตั้งใจจ้องมองดาวสักดวงนานๆดูสิ” น้อยบอก “ทำไมหรือ?” “เราจะรู้สึกเหมือนกับว่า ดาวดวงที่เราจ้องอยู่จะเคลื่อนที่วนไปวนมา” ส้มลองทำตาม เธอเพ่งมองดาวดวงหนึ่งที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ สักพักเธอก็เริ่มเห็นดาวดวงนั้นเคลื่อนไหวไปมาราวกับว่ามันเป็นวัตถุอะไรสักอย่างที่เคลื่อนที่ได้ “จริงด้วย ดูสิ มันวนไปวนมาอย่างที่พี่น้อยบอกจริงๆ” “บางคนก็เลยคิดว่ามันเป็นจานบินจากนอกโลก “แล้วทำไมมันเคลื่อนที่ได้ล่ะ?” “คงเป็นเพราะสายตาของเราเมื่อยล้าเวลาเพ่งดวงดาวที่เป็นจุดเล็กๆนานๆทำให้บังคับสายตาให้อยู่นิ่งๆไม่ได้มั้ง” “อาจจะจริงของพี่น้อยนะ แต่พี่น้อยดูดาดววนั้นสิ มันสว่างมากแล้วก็กำลังเคลื่อนที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้า” ส้มชี้ให้พี่ชายดูดวงไฟสีขาวเจิดจ้าขนาดเท่าลูกฟุตบอลล์ดวงหนึ่งกำลังเคลื่อนที่ลงมาจากท้องฟ้าและลอยต่ำลงมาเรื่อยๆจนใกล้ยอดเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก น้อยมองดูดวงไฟดวงนั้น หัวใจของเขาเต้นตุ๊บๆด้วยความตื่นเต้น “นั่นไม่ใช่ดวงดาวหรอก มันเหมือนกับอุกกาบาตที่เคยเห็นตอนที่มีฝนดาวตกมากกว่า แต่ดวงนี้มันใหญ่มากเลยนะ พี่ไม่เคยเห็นดาวตกใหญ่เท่านี้มาก่อนเลย” ทั้งคู่มองตามดวงไฟลึกลับดวงนั้นจนกระทั่งมันหายลับไปหลังยอดไม้และเกิดเป็นแสงไฟสว่างวาบขึ้น “มันตกหลังต้นไม้นั่นไง” ส้มบอก ต้นไม้ใหญ่ดำทะมึนอยู่ห่างเรือนที่พักไม่ไกลนัก “เราไปดูกันดีมั้ย?” น้อยนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง “เอาไว้ตอนเช้าจะปลอดภัยกว่า บางทีเราอาจจะได้พบหินอุกกาบาตก็ได้” “นอนเถอะลูก” เสียงคุณแม่ร้องเรียก “แม่ครับ เราเห็นดาวตกตรงโน้น” น้อยรายงาน “งั้นหรือจ๊ะ? ท้องฟ้าโปร่งๆตามต่างจังหวัดเราก็มักจะเห็นดาวตกได้บ่อยๆ แต่มันก็คงเสียดสีกับอากาศจนลุกไหม้ไปหมดแล้วล่ะ” ............... น้อยนอนพลิกตัวไปมาด้วยความกระวนกระวายใจ เขาเหลือบมองดูต้นไม้ต้นนั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็นแสงสว่างสีเขียวใสกระพริบๆอยู่ที่นั่น “นอนไม่หลับเหรอพี่น้อย?” ส้มระซิบถาม เธอเองก็นอนไม่หลับเหมือนกัน น้อยไม่ตอบแต่ชี้ให้น้องสาวดูแสงสีเขียวนั่น รู้สึกเหมือนมีตัวอะไรกระโดดโลดเต้นอยู่ในหัวใจดังตึ๊กตั๊ก ทั้งสองรีบมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม แต่น้อยเลิกชายผ้าขึ้นแล้วมองฝ่าความมืดมิดออกไป แสงสีเขียวหายไปแล้ว หากทิ้งความครุ่นคิดและความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ในสมองของน้อยจนกว่าจะข่มตาให้หลับลงได้ก็เกือบเช้าทีเดียว ............... ดวงอาทิตย์ลอยอยู่เหนือต้นไม้ต้นนั้น พ่อกับแม่รออยู่ที่โต๊ะอาหาร น้อยกับส้มเงียบผิดปรกติไม่คุยเล่นกันเหมือนอย่างเคย “เห็นแม่บอกว่าน้อยกับส้มเห็นดาวตกเมื่อคืน” พ่อพูดขึ้นก่อน “ใช่ครับ ตกหลังต้นไม้โน่น ผมกับส้มออกไปดูได้ไหมครับ?” “ได้สิ แต่ถ้าเจอะกับมนุษย์ต่างดาวลูกก็ชวนเขามากินข้าวกับเรานะ” พ่อหัวเราะ ............... ต้นไม้ต้นนั้นอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น แต่น้อยกับส้มกลับรู้สึกว่ามันไกลเหลือเกิน สองพี่น้องขยับใกล้เข้าไปทีละนิด ลำต้นของมันใหญ่มาก น้อยกับส้มเดินอ้อมกันไปคนละด้านและมาพบกันที่หลังไม้ใหญ่ และพบกับอะไรบางอย่างซึ่งมีรูปร่างอันแปลกประหลาดโผล่ออกมาจากพื้นดิน มันมีขนาดเท่ากับลูกฟุตบอล ผิวสีดำมันวาว และเปล่งแสงสีเขียวเรืองๆออกมาเหมือนที่น้อยเห็นเมื่อคืนนี้ “ส้มว่าเราไปบอกพ่อกับแม่ดีกว่า” ส้มเกาะแขนพี่ชายแน่นและพูดด้วยเสียงสั่นเครือ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะหันหลังกลับ เสียงวี๊ดเบาๆก็ดังขึ้น แล้วอะไรบางอย่างก็โผล่ออกมาจากรูเล็กๆบนวัตถุนั้น มันเป็นท่อโลหะเล็กๆขนาดหลอดดูดน้ำที่ส่ายไปมาอย่างกับงู มันยืดยาวออกมาเรื่อยๆสูงขึ้นมาจนถึงใบหน้าของเด็กทั้งสอง ที่ปลายท่อมีวัสดุคล้ายแก้วใสซึ่งมีแสงสีขาวส่องสว่างออกมาเหมือนไฟฉาย มันหยุดอยู่ตรงหน้าของน้อยพร้อมกับกระพริบไฟเปลี่ยนเป็นแสงสีต่างๆครู่หนึ่งแล้วก็ย้ายไปหยุดที่ใบหน้าของส้มและกระพริบไฟสีอีก สองพี่น้องยืนตัวแข็งเกร็ง นัยน์ตาจ้องมองไปที่ปลายท่อนั้น ทันใดนั้น ท่อเล็กๆอีกสองท่อก็ยืดออกมาจากลูกบอลล์สีดำลึกลับจากท้องฟ้า คราวนี้มันเลื้อยพร้อมกับส่องแสงกระพริบๆไปทั่วทั้งร่างกายของสองพี่น้องแล้วแผ่นสี่เหลี่ยมบางๆก็โผล่ขึ้นมาอีก มันดูคล้ายกับจอของเครื่องรับโทรทัศน์ไม่มีผิด แล้วภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นบนจอนั้น มันคือภาพของน้อยและส้มที่หมุนไปรอบๆนั่นเอง “มนุษย์เด็ก ชายอายุสิบปีโลก และหญิงอายุเก้าปีโลก ปี๊ด.....ปี๊ด.....” เสียงพูดแหลมเล็กดังออกมาจากจอภาพ “มันพูดได้ด้วย” ส้มกระซิบบอก “เราน่าจะลองคุยกับมันดูนะ” ทันใดนั้นเอง ลำแสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งขึ้นมาจากวัตถุลึกลับแล้วภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้น มันคือภาพของน้อยอีกคนหนึ่งขนาดเท่าคนจริงๆนั่นเอง “นายเป็นใครกัน?” น้อยร้องถาม เขามองดูตัวเองอีกคนหนึ่งด้วยความตกตะลึง “นายเป็นใครกัน?” น้อยอีกคนพูดตาม แต่แล้วร่างของน้อยอีกคนก็เริ่มพร่ามัวก่อนที่จะกลับกลายเป็นร่างของส้มแทน “มันเปลี่ยนร่างเป็นส้มแล้ว” ส้มร้องเสียงหลง “มันเปลี่ยนร่างเป็นส้มแล้ว” มันพูดตามอีก แล้วก็พร่ามัวอีก คราวนี้มันกลายเป็นต้นไม้ วัว สุนัข แมว นก แล้วก็ม้า น้อยก้มลงหยิบก้อนหินจากพื้นขึ้นมาและขว้างใส่เจ้าตัวประหลาดเต็มแรง ก้อนหินทะลุผ่านร่างซึ่งขณะนี้ได้กลายเป็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งไปราวกับทะลุผ่านเงา “มันป็นแค่ภาพลวงตา” น้อยบอก เขายื่นแขนตรงไปข้างหน้า และแขนของเขาก็ทะลุผ่านร่างของชายหนุ่มเหมือนผ่านอากาศว่างเปล่า แล้วภาพของหญิงชราก็ปรากฏขึ้นแทนที่ และเปลี่ยนเป็นภาพตัวการ์ตูนโดราเอมอนและมิคกี้เม้าส์กับภาพอื่นๆอีกนับไม่ถ้วนก่อนที่ภาพสุดท้ายจะเลือนหายไปพร้อมกับลำแสงสีขาวเจิดจ้าที่หดกลับเข้าไปในวัตถุลึกลับนั่น แต่แล้ว ดวงไฟเล็กๆสีเขียวก็ลอยขึ้นมาจากช่องวงกลมที่เปิดออกและกลายเป็นร่างของอะไรบางอย่างคล้ายเด็กคนหนึ่งซึ่งมีผิวสีเขียวอ่อน เขาสวมเครื่องแต่งกายสีเงินแวววาวราวกับถักทอด้วยเส้นใยโลหะนัยน์ตากลมโตอันดำสนิทจ้องมองมาที่น้อยกับส้ม “เธอเป็นใครกันน่ะ?” น้อยถามและขยับถอยห่างออกไปด้วยความตกใจ “ฉันชื่อดาด้า ฉันมาจากดวงดาวในอีกจักรวาลหนึ่งซึ่งไกลจากจักรวาลของเธอมากเพื่อมาศึกษาดวงดาวของเธอ แต่ระบบนำทางของฉันขัดข้อง ฉันจึงนำยานกลับดวงดาวของฉันไม่ได้” สีหน้าของดาด้าดูเศร้าลงทันที “แล้วเธอเข้าไปอยู่ในยานขนาดเท่าลูกบอลนั่นได้อย่างไรกัน?” ส้มถามบ้าง “พวกเราเปลี่ยนอนุภาคของร่างกายให้กลายเป็นพลังงานซึ่งเล็กเท่าเม็ดทรายน่ะสิ ทำให้เราไม่ต้องสร้างยานพาหนะลำโตๆเหมือนอย่างในโลกของเธอ” เด็กจากต่างดาวตอบ “ว่าแต่ว่า เธอจะช่วยซ่อมระบบนำทางของเราได้หรือเปล่า?” “ฉันเคยแต่ซ่อมรถบังคับวิทยุ แต่บางทีพ่ออาจจะช่วยเธอได้นะ พ่อของฉันคือด็อคเตอร์ศรัณย์ พ่อเป็นวิศวกรอวกาศ" น้อยบอก “เยี่ยมไปเลย ยานของฉันคงใช้การได้ก่อนที่ประตูมิติอวกาศจะปิดนะ ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะกลับดวงดาวของฉันไม่ได้อีกเลย” “แย่จัง พวกเราจะพยายามหาทางช่วยเธอให้กลับบ้านให้ได้” ส้มกอดดาด้าเพื่อปลอบใจ ร่างกายของดาด้ามีกลิ่นหอมอ่อนๆจนเธออยากจะกอดอยู่อย่างนั้นนานๆ “มนุษย์บนดวงดาวของเธออาบน้ำด้วยอะไรนะ ถึงได้มีกลิ่นหอมอย่างนี้” “อาบน้ำ!?.....พวกเราไม่เคยอาบน้ำเลยจนตลอดชีวิต เราทำความสะอาดร่างกายด้วยแสงสีขาวจากดาวฤกษ์เพอร์ซูกับก๊าซที่พวกเธอเรียกว่าโอโซน” “จริงเหรอ.....ฉันอยากให้โลกของเราเหมือนดวงดาวของเธอจัง” น้อยหัวเราะ ............... ลูกบอลโลหะจากอวกาศเรืองแสงสีเขียววาบๆออกมาอีก พ่อกับแม่จ้องมองมันอย่างไม่ไว้ใจเท่าไรนัก จนกระทั่งมันฉายภาพต่างๆอย่างที่เคยทำให้น้อยกับส้มดู อันที่จริงมันก็เพลินดีเหมือนกำลังดูทีวีดาด้าปรากฏร่างขึ้นแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตรหลังจากการแสดงภาพจบลง มันคล้ายกับว่าการฉายภาพต่างๆเป็นการแนะนำตัวก่อนที่เขาจะออกมาจากยาน “เขาชื่อดาด้าครับพ่อ” น้อยแนะนำเพื่อนจากดวงดาวอันไกลโพ้น “เธอคงไม่เป็นอันตรายกับพวกเราหรอกนะ” แม่พูดกับเด็กจากต่างดาว “มนุษย์บนดวงดาวของเราไม่เคยทำร้ายใคร นอกจากแมลงวูปีโดที่ชอบกินยานอวกาศเป็นอาหาร” “เอ้อ!.....ลูกของเรา.....บอกว่า.....ระบบนำทางยานของเธอ.....เสีย” ดร.ศรัณย์พูดกับดาด้า “เหลือเวลาอีกสามชั่วโมงบนโลกของท่าน ประตูมิติอวกาศก็จะปิด หวังว่าท่านคงช่วยซ่อมยานของผมได้ทันเวลานะ” “แต่ฉันไม่มีความรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีบนดวงดาวของเธอเลยนี่?” ดร.ศรัณย์ถาม ดาด้าหันไปทางเครื่องคอมพิวเตอร์ของพ่อที่เปิดทิ้งเอาไว้ เขากดปุ่มสีแดงที่ปลอกข้อมือของเขา ทันใดนั้น ลูกบอลล์จากอวกาศก็ยิงลำแสงสีแดงพุ่งตรงไปยังเครื่องคอมพิวเตอร์ ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นบนจออย่างชัดเจน มันเป็นภาพวงจรของระบบนำทางอันซับซ้อนของยานอวกาศของเขานั่นเอง พ่อนั่งลงตรงหน้าจอแล้วเริ่มศึกษาระบบนำทางด้วยความสนใจ “วิทยาการของเธอก้าวหน้ากว่าโลกของเรามาก เอาล่ะฉันจะลองดูนะ” ............... เวลาเหลือน้อยเต็มทีและประตูมิติอวกาศกำลังจะปิดลง ดร.ศรัณย์ยังคงค้นหาจุดที่เกิดความเสียหายในระบบนำทางอย่างเคร่งเครียด มันยากกว่าที่เขาคิด มันเป็นระบบวงจรที่เล็กและซับซ้อนที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา มันมีขนาดเท่ากับจุดๆหนึ่งที่ใช้ปากกาจุดลงบนกระดาษเท่านั้น แต่มันสามารถควบคุมการเดินทางของยานอวกาศข้ามจักรวาลที่กว้างใหญ่เป็นล้านๆๆกิโลเมตรได้อย่างไม่น่าเชื่อ เวลาเหลืออีกไม่มากนัก ดาด้าเริ่มกระวนกระวายใจ เขาเดินไปเดินมา หยุดมองดูดร.ศรัณย์ แล้วก็เดินไปเดินมาอีก “บางทีระบบนำทางของเธอคงถูกไวรัสโจมตีก็ได้” “ไวรัส? มันเป็นผู้ก่อการร้ายอวกาศหรือว่าหน่วยค้นหามนุษย์ต่างดาวกันแน่” สีหน้างุนงงจนผิวซีดจางเมื่อดาด้าได้ยินชื่อซึ่งไม่เคยรู้จักมาก่อน “เอ้อ!.....คือ มันเป็นโปรแกรมที่ทำลายระบบคอมพิวเตอร์ให้เสียหาย บางทีเธออาจจะเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์ของใครสักคนบนโลก เลยถูกโปรแกรมไวรัสทำลายระบบนำทางน่ะ” น้อยช่วยอธิบาย “อาจจะจริง ฉันเคยเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์บนดาวดวงนี้เพื่อค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับโลกของเธอจริงๆนั่นแหละ” ดาด้านึกขึ้นได้ แล้วเสียงพูดซึ่งไม่มีใครฟังออกก็ดังออกมาจากยานอวกาศของเขา “เสียงอะไรน่ะ?” ส้มถามด้วยความสงสัย “ระบบเตือนภัยเตือนว่า หากฉันไปที่ประตูมิติอวกาศในอีก 30 นาทีโลกนี้ ฉันจะต้องติดอยู่บนโลกจนกว่าประตูมิติอวกาศจะเปิดออกอีกครั้งหนึ่ง.....อาจจะหนึ่งปีโลก.....ห้าปีโลก.....ห้าสิบปีโลก.....หรือไม่ก็.....ตลอดไป” “ไม่ต้องห่วง พ่อกำลังหาทางช่วยเธออยู่ เอาอย่างนี้ เธอช่วยเล่าเรื่องดวงดาวของเธอให้เราฟังได้ไหม?” น้อยปลอบดาด้าให้หายวิตกกังวล เขาพยายามชวนเพื่อนจากต่างดาวคุยเพื่อให้ลืมเรื่องยานอวกาศเสีย” “ดวงดาวของฉันชื่อดาวปีนาโตลีนเจอราเบน ดวงดาวของฉันเป็นดาวเคราะห์เพียงดวงเดียวในจักรวาลนานาดีรีจียาโนที่มีสิ่งมีชีวิตเหมือนกับที่โลกของเธอก็เป็นดาวเคราะห์ดวงเดียวที่มีสิ่งมีชีวิตในระบบสุริยจักรวาลแห่งนี้” แม่ยกถาดไอศกรีมมาแจกทุกๆคน เธอยื่นถ้วยไอศกรีมสามรสซึ่งราดด้วยช็อคโกแล็ตที่ด้านบนให้กับดาด้า “ทานไอศกรีมก่อนก็แล้วกันนะในระหว่างที่รอ” ดาด้าตักไอศกรีมเข้าปาก เขายิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ “อร่อยมากจริงๆ ฉันไม่เคยกินอะไรที่อร่อยอย่างนี้มาก่อนเลย” เขาพูดอย่างตื่นเต้นแล้วตักไอศกรีมกินจนหมดถ้วย “แล้วบนดาวของเธอมีต้นไม้หรือป่าเหมือนที่นี่หรือเปล่า?” ส้มถาม “มีแต่ไม่เหมือนต้นไม้บนโลกของเธอหรอกนะ เพราะดวงดาวที่ฉันอยู่เป็นดาวน้ำแข็ง พื้นผิวดวงดาวเป็นน้ำแข็งหมดทั้งดวง ต้นไม้ที่นั่นจะมีขนหนานุ่มห่อหุ้มลำต้นและใบเพื่อป้องกันความหนาวเย็น” “ดวงดาวของเธอเป็นน้ำแข็งอย่างนั้นเรอะ?” พ่อเอ่ยถามคล้ายกับคิดอะไรบางอย่างออก “ใช่ เราจึงสร้างทุกสิ่งทุกอย่างให้เหมาะสมกับสภาพอันหนาวเย็นของดวงดาวของเรา” “ใช่แล้ว” พ่อตะโกนขึ้นอย่างดีใจ “ฉันพอจะเดาออกแล้วล่ะว่า ทำไมระบบนำทางของเธอถึงได้เสียหาย” “ดีจริงๆ ท่านคงรู้วิธีที่จะซ่อมยานของผมแล้ว” “ความร้อนนั่นเอง โลกของเราร้อนเกินไปสำหรับยานอวกาศของเธอ อุณหภูมิที่สูงเกินไปทำให้ระบบนำทางของเธอขัดข้อง" “แล้วเราจะทำยังไงดีครับพ่อ?” น้อยถาม พ่ออุ้มยานอวกาศของดาด้าขึ้นมา แล้วตรงไปที่ตู้เย็น เขาใส่มันเข้าไปในช่องแช่แข็งชั้นบนสุด “จริงด้วยสิ ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย” ดาด้าพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นและดีใจ ไม่นานนัก เสียงแหลมๆด็ดังออกมาจากยานอวกาศที่อยู่ในช่องฟรีซ แล้วหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ปรากฏภาพของแผนที่อวกาศอันกว้างใหญ่ “ไชโย มันใชการได้แล้ว” ดาด้าตะโกนลั่น “แล้วเราจะทำยังไง ยานของดาด้าถึงจะไม่ร้อนขึ้นมาอีกคะ?” ส้มถามพ่อ เธอพยายามเอาใจช่วยให้ดาด้ากลับบ้านได้สำเร็จ พ่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยกยานอวกาศของดาด้าออกจากตู้เย็นมาวางบนโต๊ะและหยิบถาดน้ำแข็งออกมาด้วย “เอาล่ะ ช่วยเปิดประตูยานของเธอให้ที” ดาด้ากดปุ่มบนแผงควบคุมที่ข้อมือ ฝาวงกลมบนผิวลูกบอลล์โลหะก็เปิดอ้าออก พ่อใส่ก้อนน้ำแข็งลงไปในยานอวกาศจนเต็ม มันเย็นจัดจนมีหยดน้ำจับที่ผิวด้านนอกเลยทีเดียว น้ำแข็งคงจะพอที่เธอจะไปถึงประตูมิติอวกาศได้นะ แต่ความหนาวเย็นในอวกาศคงช่วยป้องกันไม่ให้มันละลายได้ดีออก" พ่อบอก “เธอรีบไปเถอะ ก่อนที่ประตูมิติอวกาศจะปิด” แม่พูดกับดาด้า ดาด้ายิ้ม เขากอดน้อยกับส้มด้วยความรู้สึกขอบคุณ เขากกอดพ่อและแม่ของน้อยกับส้มด้วย ดาด้าโบกมือให้กับทุกคนด้วยความอาลัย แล้วลำแสงสีขาวเจิดจ้าก็พุ่งจากลูกบอลล์โลหะจากอวกาศมายังร่างของดาด้าและร่างของเขาก็อันตรธานหายเข้าไปในยานอวกาศอย่างรวดเร็ว ลูกบอลล์โลหะลอยขึ้นจากโต๊ะอย่างช้าๆพร้อมกับส่งเสียงหึ่งๆเบาๆ มันลอยตรงไปยังประตู ทุกคนตรงไปที่ประตูทันที น้อยเปิดประตูออก และแล้ว ลูกบอลล์โลหะจากอวกาศก็ลอยสูงขึ้นๆ มันพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและหายวับไปในพริบตา ทุกคนกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้งด้วยความรู้สึกทั้งดีใจและคิดถึง ทันใดนั้นเอง จอคอมพิวเตอร์ก็ปรากฏภาพของดาด้าขึ้นอย่างชัดเจน "สวัสดีทุกๆคน” ดาด้าเอ่ยทักทาย “ฉันผ่านประตูมิติอวกาศเรียบร้อยแล้ว พ่อของเธอซ่อมยานได้เก่งมาก” เขาพูดกับน้อยและส้ม “แต่น้ำแข็งที่พ่อของเธอให้มาน่ะสิ.....คราวหน้าฉันขอเปลี่ยนเป็นไอศกรีมได้ไหม?" คำพูดของดาด้าทำให้ทุกคนหัวเราะอย่างมีความสุข ...............

ท้องฟ้าชายทะเลยามนี้มืดมิดราวกับคลุมด้วยผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิท หากแสงระยิบระยับของดวงดาวราวกับแสงเทียนที่ลอยอยู่เต็มแม่น้ำในคืนวันลอยกระทงก็ตรึงสายตาของน้อยที่เงยหน้าขึ้นมองดูความตระการตาของหมู่ดาวจากหน้าต่างด้วยความตื่นเต้นอย่างกับว่าเขาเพิ่งเคยเห็นดวงดาวเป็นครังแรกในชีวิต แต่เปล่าหรอก น้อยเห็นดวงดาวบนท้องฟ้าอยู่ทุกค่ำคืนนั่นแหละ เพียงแต่เขาไม่เคยเห็นดวงดาวมากมายเช่นนี้มาก่อนเลย ท้องฟ้ายามค่ำคืนในกรุงเทพฯช่างแตกต่างจากท้องฟ้าในชนบทอันห่างไกลเหลือเกิน

“สวยจังเลยนะ” น้อยเอ่ยขึ้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าดวงดาวสวยๆบนท้องฟ้าจะตกใจจนหนีหายไปหมด

“นี่ล่ะ ถึงจะเป็นท้องฟ้าจริงๆ ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าท้องฟ้าที่บ้านเป็นของปลอมอย่างนั้นแหละ”

ส้มหัวเราะ การมาเที่ยวพักผ่อนกับครอบครัวในวันนี้ทำให้เธอมีความสุขและสนุกที่สุด

“ส้มลองตั้งใจจ้องมองดาวสักดวงนานๆดูสิ”

น้อยบอก

“ทำไมหรือ?”

“เราจะรู้สึกเหมือนกับว่า ดาวดวงที่เราจ้องอยู่จะเคลื่อนที่วนไปวนมา”

ส้มลองทำตาม เธอเพ่งมองดาวดวงหนึ่งที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ สักพักเธอก็เริ่มเห็นดาวดวงนั้นเคลื่อนไหวไปมาราวกับว่ามันเป็นวัตถุอะไรสักอย่างที่เคลื่อนที่ได้

“จริงด้วย ดูสิ มันวนไปวนมาอย่างที่พี่น้อยบอกจริงๆ”

“บางคนก็เลยคิดว่ามันเป็นจานบินจากนอกโลก

“แล้วทำไมมันเคลื่อนที่ได้ล่ะ?”

“คงเป็นเพราะสายตาของเราเมื่อยล้าเวลาเพ่งดวงดาวที่เป็นจุดเล็กๆนานๆทำให้บังคับสายตาให้อยู่นิ่งๆไม่ได้มั้ง”

“อาจจะจริงของพี่น้อยนะ แต่พี่น้อยดูดาดววนั้นสิ มันสว่างมากแล้วก็กำลังเคลื่อนที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้า”

ส้มชี้ให้พี่ชายดูดวงไฟสีขาวเจิดจ้าขนาดเท่าลูกฟุตบอลล์ดวงหนึ่งกำลังเคลื่อนที่ลงมาจากท้องฟ้าและลอยต่ำลงมาเรื่อยๆจนใกล้ยอดเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก น้อยมองดูดวงไฟดวงนั้น หัวใจของเขาเต้นตุ๊บๆด้วยความตื่นเต้น

“นั่นไม่ใช่ดวงดาวหรอก มันเหมือนกับอุกกาบาตที่เคยเห็นตอนที่มีฝนดาวตกมากกว่า แต่ดวงนี้มันใหญ่มากเลยนะ พี่ไม่เคยเห็นดาวตกใหญ่เท่านี้มาก่อนเลย”

ทั้งคู่มองตามดวงไฟลึกลับดวงนั้นจนกระทั่งมันหายลับไปหลังยอดไม้และเกิดเป็นแสงไฟสว่างวาบขึ้น

“มันตกหลังต้นไม้นั่นไง” ส้มบอก ต้นไม้ใหญ่ดำทะมึนอยู่ห่างเรือนที่พักไม่ไกลนัก “เราไปดูกันดีมั้ย?”

น้อยนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

“เอาไว้ตอนเช้าจะปลอดภัยกว่า บางทีเราอาจจะได้พบหินอุกกาบาตก็ได้”

“นอนเถอะลูก” เสียงคุณแม่ร้องเรียก

“แม่ครับ เราเห็นดาวตกตรงโน้น” น้อยรายงาน

“งั้นหรือจ๊ะ? ท้องฟ้าโปร่งๆตามต่างจังหวัดเราก็มักจะเห็นดาวตกได้บ่อยๆ แต่มันก็คงเสียดสีกับอากาศจนลุกไหม้ไปหมดแล้วล่ะ”

...............

น้อยนอนพลิกตัวไปมาด้วยความกระวนกระวายใจ เขาเหลือบมองดูต้นไม้ต้นนั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็นแสงสว่างสีเขียวใสกระพริบๆอยู่ที่นั่น

“นอนไม่หลับเหรอพี่น้อย?” ส้มระซิบถาม เธอเองก็นอนไม่หลับเหมือนกัน

น้อยไม่ตอบแต่ชี้ให้น้องสาวดูแสงสีเขียวนั่น รู้สึกเหมือนมีตัวอะไรกระโดดโลดเต้นอยู่ในหัวใจดังตึ๊กตั๊ก ทั้งสองรีบมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม แต่น้อยเลิกชายผ้าขึ้นแล้วมองฝ่าความมืดมิดออกไป แสงสีเขียวหายไปแล้ว หากทิ้งความครุ่นคิดและความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ในสมองของน้อยจนกว่าจะข่มตาให้หลับลงได้ก็เกือบเช้าทีเดียว

...............

ดวงอาทิตย์ลอยอยู่เหนือต้นไม้ต้นนั้น พ่อกับแม่รออยู่ที่โต๊ะอาหาร น้อยกับส้มเงียบผิดปรกติไม่คุยเล่นกันเหมือนอย่างเคย

“เห็นแม่บอกว่าน้อยกับส้มเห็นดาวตกเมื่อคืน” พ่อพูดขึ้นก่อน

“ใช่ครับ ตกหลังต้นไม้โน่น ผมกับส้มออกไปดูได้ไหมครับ?”

“ได้สิ แต่ถ้าเจอะกับมนุษย์ต่างดาวลูกก็ชวนเขามากินข้าวกับเรานะ”

พ่อหัวเราะ

...............

ต้นไม้ต้นนั้นอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น แต่น้อยกับส้มกลับรู้สึกว่ามันไกลเหลือเกิน สองพี่น้องขยับใกล้เข้าไปทีละนิด ลำต้นของมันใหญ่มาก น้อยกับส้มเดินอ้อมกันไปคนละด้านและมาพบกันที่หลังไม้ใหญ่ และพบกับอะไรบางอย่างซึ่งมีรูปร่างอันแปลกประหลาดโผล่ออกมาจากพื้นดิน มันมีขนาดเท่ากับลูกฟุตบอล ผิวสีดำมันวาว และเปล่งแสงสีเขียวเรืองๆออกมาเหมือนที่น้อยเห็นเมื่อคืนนี้

“ส้มว่าเราไปบอกพ่อกับแม่ดีกว่า”

ส้มเกาะแขนพี่ชายแน่นและพูดด้วยเสียงสั่นเครือ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะหันหลังกลับ เสียงวี๊ดเบาๆก็ดังขึ้น แล้วอะไรบางอย่างก็โผล่ออกมาจากรูเล็กๆบนวัตถุนั้น มันเป็นท่อโลหะเล็กๆขนาดหลอดดูดน้ำที่ส่ายไปมาอย่างกับงู มันยืดยาวออกมาเรื่อยๆสูงขึ้นมาจนถึงใบหน้าของเด็กทั้งสอง ที่ปลายท่อมีวัสดุคล้ายแก้วใสซึ่งมีแสงสีขาวส่องสว่างออกมาเหมือนไฟฉาย มันหยุดอยู่ตรงหน้าของน้อยพร้อมกับกระพริบไฟเปลี่ยนเป็นแสงสีต่างๆครู่หนึ่งแล้วก็ย้ายไปหยุดที่ใบหน้าของส้มและกระพริบไฟสีอีก สองพี่น้องยืนตัวแข็งเกร็ง นัยน์ตาจ้องมองไปที่ปลายท่อนั้น ทันใดนั้น ท่อเล็กๆอีกสองท่อก็ยืดออกมาจากลูกบอลล์สีดำลึกลับจากท้องฟ้า คราวนี้มันเลื้อยพร้อมกับส่องแสงกระพริบๆไปทั่วทั้งร่างกายของสองพี่น้องแล้วแผ่นสี่เหลี่ยมบางๆก็โผล่ขึ้นมาอีก มันดูคล้ายกับจอของเครื่องรับโทรทัศน์ไม่มีผิด แล้วภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นบนจอนั้น มันคือภาพของน้อยและส้มที่หมุนไปรอบๆนั่นเอง

“มนุษย์เด็ก ชายอายุสิบปีโลก และหญิงอายุเก้าปีโลก ปี๊ด.....ปี๊ด.....” เสียงพูดแหลมเล็กดังออกมาจากจอภาพ

“มันพูดได้ด้วย” ส้มกระซิบบอก “เราน่าจะลองคุยกับมันดูนะ”

ทันใดนั้นเอง ลำแสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งขึ้นมาจากวัตถุลึกลับแล้วภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้น มันคือภาพของน้อยอีกคนหนึ่งขนาดเท่าคนจริงๆนั่นเอง

“นายเป็นใครกัน?” น้อยร้องถาม เขามองดูตัวเองอีกคนหนึ่งด้วยความตกตะลึง

“นายเป็นใครกัน?” น้อยอีกคนพูดตาม แต่แล้วร่างของน้อยอีกคนก็เริ่มพร่ามัวก่อนที่จะกลับกลายเป็นร่างของส้มแทน

“มันเปลี่ยนร่างเป็นส้มแล้ว” ส้มร้องเสียงหลง

“มันเปลี่ยนร่างเป็นส้มแล้ว” มันพูดตามอีก แล้วก็พร่ามัวอีก คราวนี้มันกลายเป็นต้นไม้ วัว สุนัข แมว นก แล้วก็ม้า

น้อยก้มลงหยิบก้อนหินจากพื้นขึ้นมาและขว้างใส่เจ้าตัวประหลาดเต็มแรง ก้อนหินทะลุผ่านร่างซึ่งขณะนี้ได้กลายเป็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งไปราวกับทะลุผ่านเงา

“มันป็นแค่ภาพลวงตา” น้อยบอก เขายื่นแขนตรงไปข้างหน้า และแขนของเขาก็ทะลุผ่านร่างของชายหนุ่มเหมือนผ่านอากาศว่างเปล่า แล้วภาพของหญิงชราก็ปรากฏขึ้นแทนที่ และเปลี่ยนเป็นภาพตัวการ์ตูนโดราเอมอนและมิคกี้เม้าส์กับภาพอื่นๆอีกนับไม่ถ้วนก่อนที่ภาพสุดท้ายจะเลือนหายไปพร้อมกับลำแสงสีขาวเจิดจ้าที่หดกลับเข้าไปในวัตถุลึกลับนั่น แต่แล้ว ดวงไฟเล็กๆสีเขียวก็ลอยขึ้นมาจากช่องวงกลมที่เปิดออกและกลายเป็นร่างของอะไรบางอย่างคล้ายเด็กคนหนึ่งซึ่งมีผิวสีเขียวอ่อน เขาสวมเครื่องแต่งกายสีเงินแวววาวราวกับถักทอด้วยเส้นใยโลหะนัยน์ตากลมโตอันดำสนิทจ้องมองมาที่น้อยกับส้ม

“เธอเป็นใครกันน่ะ?” น้อยถามและขยับถอยห่างออกไปด้วยความตกใจ

“ฉันชื่อดาด้า ฉันมาจากดวงดาวในอีกจักรวาลหนึ่งซึ่งไกลจากจักรวาลของเธอมากเพื่อมาศึกษาดวงดาวของเธอ แต่ระบบนำทางของฉันขัดข้อง ฉันจึงนำยานกลับดวงดาวของฉันไม่ได้” สีหน้าของดาด้าดูเศร้าลงทันที

“แล้วเธอเข้าไปอยู่ในยานขนาดเท่าลูกบอลนั่นได้อย่างไรกัน?” ส้มถามบ้าง

“พวกเราเปลี่ยนอนุภาคของร่างกายให้กลายเป็นพลังงานซึ่งเล็กเท่าเม็ดทรายน่ะสิ ทำให้เราไม่ต้องสร้างยานพาหนะลำโตๆเหมือนอย่างในโลกของเธอ” เด็กจากต่างดาวตอบ “ว่าแต่ว่า เธอจะช่วยซ่อมระบบนำทางของเราได้หรือเปล่า?”

“ฉันเคยแต่ซ่อมรถบังคับวิทยุ แต่บางทีพ่ออาจจะช่วยเธอได้นะ พ่อของฉันคือด็อคเตอร์ศรัณย์ พ่อเป็นวิศวกรอวกาศ" น้อยบอก

“เยี่ยมไปเลย ยานของฉันคงใช้การได้ก่อนที่ประตูมิติอวกาศจะปิดนะ ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะกลับดวงดาวของฉันไม่ได้อีกเลย”

“แย่จัง พวกเราจะพยายามหาทางช่วยเธอให้กลับบ้านให้ได้” ส้มกอดดาด้าเพื่อปลอบใจ ร่างกายของดาด้ามีกลิ่นหอมอ่อนๆจนเธออยากจะกอดอยู่อย่างนั้นนานๆ

“มนุษย์บนดวงดาวของเธออาบน้ำด้วยอะไรนะ ถึงได้มีกลิ่นหอมอย่างนี้”

“อาบน้ำ!?.....พวกเราไม่เคยอาบน้ำเลยจนตลอดชีวิต เราทำความสะอาดร่างกายด้วยแสงสีขาวจากดาวฤกษ์เพอร์ซูกับก๊าซที่พวกเธอเรียกว่าโอโซน”

“จริงเหรอ.....ฉันอยากให้โลกของเราเหมือนดวงดาวของเธอจัง” น้อยหัวเราะ

...............

ลูกบอลโลหะจากอวกาศเรืองแสงสีเขียววาบๆออกมาอีก พ่อกับแม่จ้องมองมันอย่างไม่ไว้ใจเท่าไรนัก จนกระทั่งมันฉายภาพต่างๆอย่างที่เคยทำให้น้อยกับส้มดู อันที่จริงมันก็เพลินดีเหมือนกำลังดูทีวีดาด้าปรากฏร่างขึ้นแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตรหลังจากการแสดงภาพจบลง มันคล้ายกับว่าการฉายภาพต่างๆเป็นการแนะนำตัวก่อนที่เขาจะออกมาจากยาน

“เขาชื่อดาด้าครับพ่อ” น้อยแนะนำเพื่อนจากดวงดาวอันไกลโพ้น

“เธอคงไม่เป็นอันตรายกับพวกเราหรอกนะ” แม่พูดกับเด็กจากต่างดาว

“มนุษย์บนดวงดาวของเราไม่เคยทำร้ายใคร นอกจากแมลงวูปีโดที่ชอบกินยานอวกาศเป็นอาหาร”

“เอ้อ!.....ลูกของเรา.....บอกว่า.....ระบบนำทางยานของเธอ.....เสีย” ดร.ศรัณย์พูดกับดาด้า

“เหลือเวลาอีกสามชั่วโมงบนโลกของท่าน ประตูมิติอวกาศก็จะปิด หวังว่าท่านคงช่วยซ่อมยานของผมได้ทันเวลานะ”

“แต่ฉันไม่มีความรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีบนดวงดาวของเธอเลยนี่?” ดร.ศรัณย์ถาม

ดาด้าหันไปทางเครื่องคอมพิวเตอร์ของพ่อที่เปิดทิ้งเอาไว้ เขากดปุ่มสีแดงที่ปลอกข้อมือของเขา ทันใดนั้น ลูกบอลล์จากอวกาศก็ยิงลำแสงสีแดงพุ่งตรงไปยังเครื่องคอมพิวเตอร์ ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นบนจออย่างชัดเจน มันเป็นภาพวงจรของระบบนำทางอันซับซ้อนของยานอวกาศของเขานั่นเอง พ่อนั่งลงตรงหน้าจอแล้วเริ่มศึกษาระบบนำทางด้วยความสนใจ

“วิทยาการของเธอก้าวหน้ากว่าโลกของเรามาก เอาล่ะฉันจะลองดูนะ”

...............

เวลาเหลือน้อยเต็มทีและประตูมิติอวกาศกำลังจะปิดลง ดร.ศรัณย์ยังคงค้นหาจุดที่เกิดความเสียหายในระบบนำทางอย่างเคร่งเครียด มันยากกว่าที่เขาคิด มันเป็นระบบวงจรที่เล็กและซับซ้อนที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา มันมีขนาดเท่ากับจุดๆหนึ่งที่ใช้ปากกาจุดลงบนกระดาษเท่านั้น แต่มันสามารถควบคุมการเดินทางของยานอวกาศข้ามจักรวาลที่กว้างใหญ่เป็นล้านๆๆกิโลเมตรได้อย่างไม่น่าเชื่อ เวลาเหลืออีกไม่มากนัก ดาด้าเริ่มกระวนกระวายใจ เขาเดินไปเดินมา หยุดมองดูดร.ศรัณย์ แล้วก็เดินไปเดินมาอีก

“บางทีระบบนำทางของเธอคงถูกไวรัสโจมตีก็ได้”

“ไวรัส? มันเป็นผู้ก่อการร้ายอวกาศหรือว่าหน่วยค้นหามนุษย์ต่างดาวกันแน่” สีหน้างุนงงจนผิวซีดจางเมื่อดาด้าได้ยินชื่อซึ่งไม่เคยรู้จักมาก่อน

“เอ้อ!.....คือ มันเป็นโปรแกรมที่ทำลายระบบคอมพิวเตอร์ให้เสียหาย บางทีเธออาจจะเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์ของใครสักคนบนโลก เลยถูกโปรแกรมไวรัสทำลายระบบนำทางน่ะ” น้อยช่วยอธิบาย

“อาจจะจริง ฉันเคยเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์บนดาวดวงนี้เพื่อค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับโลกของเธอจริงๆนั่นแหละ”

ดาด้านึกขึ้นได้ แล้วเสียงพูดซึ่งไม่มีใครฟังออกก็ดังออกมาจากยานอวกาศของเขา

“เสียงอะไรน่ะ?” ส้มถามด้วยความสงสัย

“ระบบเตือนภัยเตือนว่า หากฉันไปที่ประตูมิติอวกาศในอีก 30 นาทีโลกนี้ ฉันจะต้องติดอยู่บนโลกจนกว่าประตูมิติอวกาศจะเปิดออกอีกครั้งหนึ่ง.....อาจจะหนึ่งปีโลก.....ห้าปีโลก.....ห้าสิบปีโลก.....หรือไม่ก็.....ตลอดไป”

“ไม่ต้องห่วง พ่อกำลังหาทางช่วยเธออยู่ เอาอย่างนี้ เธอช่วยเล่าเรื่องดวงดาวของเธอให้เราฟังได้ไหม?” น้อยปลอบดาด้าให้หายวิตกกังวล เขาพยายามชวนเพื่อนจากต่างดาวคุยเพื่อให้ลืมเรื่องยานอวกาศเสีย”

“ดวงดาวของฉันชื่อดาวปีนาโตลีนเจอราเบน ดวงดาวของฉันเป็นดาวเคราะห์เพียงดวงเดียวในจักรวาลนานาดีรีจียาโนที่มีสิ่งมีชีวิตเหมือนกับที่โลกของเธอก็เป็นดาวเคราะห์ดวงเดียวที่มีสิ่งมีชีวิตในระบบสุริยจักรวาลแห่งนี้”

แม่ยกถาดไอศกรีมมาแจกทุกๆคน เธอยื่นถ้วยไอศกรีมสามรสซึ่งราดด้วยช็อคโกแล็ตที่ด้านบนให้กับดาด้า

“ทานไอศกรีมก่อนก็แล้วกันนะในระหว่างที่รอ”

ดาด้าตักไอศกรีมเข้าปาก เขายิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

“อร่อยมากจริงๆ ฉันไม่เคยกินอะไรที่อร่อยอย่างนี้มาก่อนเลย” เขาพูดอย่างตื่นเต้นแล้วตักไอศกรีมกินจนหมดถ้วย

“แล้วบนดาวของเธอมีต้นไม้หรือป่าเหมือนที่นี่หรือเปล่า?” ส้มถาม

“มีแต่ไม่เหมือนต้นไม้บนโลกของเธอหรอกนะ เพราะดวงดาวที่ฉันอยู่เป็นดาวน้ำแข็ง พื้นผิวดวงดาวเป็นน้ำแข็งหมดทั้งดวง ต้นไม้ที่นั่นจะมีขนหนานุ่มห่อหุ้มลำต้นและใบเพื่อป้องกันความหนาวเย็น”

“ดวงดาวของเธอเป็นน้ำแข็งอย่างนั้นเรอะ?”

พ่อเอ่ยถามคล้ายกับคิดอะไรบางอย่างออก

“ใช่ เราจึงสร้างทุกสิ่งทุกอย่างให้เหมาะสมกับสภาพอันหนาวเย็นของดวงดาวของเรา”

“ใช่แล้ว”

พ่อตะโกนขึ้นอย่างดีใจ “ฉันพอจะเดาออกแล้วล่ะว่า ทำไมระบบนำทางของเธอถึงได้เสียหาย”

“ดีจริงๆ ท่านคงรู้วิธีที่จะซ่อมยานของผมแล้ว”

“ความร้อนนั่นเอง โลกของเราร้อนเกินไปสำหรับยานอวกาศของเธอ อุณหภูมิที่สูงเกินไปทำให้ระบบนำทางของเธอขัดข้อง"

“แล้วเราจะทำยังไงดีครับพ่อ?” น้อยถาม

พ่ออุ้มยานอวกาศของดาด้าขึ้นมา แล้วตรงไปที่ตู้เย็น เขาใส่มันเข้าไปในช่องแช่แข็งชั้นบนสุด

“จริงด้วยสิ ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย” ดาด้าพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นและดีใจ

ไม่นานนัก เสียงแหลมๆด็ดังออกมาจากยานอวกาศที่อยู่ในช่องฟรีซ แล้วหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ปรากฏภาพของแผนที่อวกาศอันกว้างใหญ่

“ไชโย มันใชการได้แล้ว” ดาด้าตะโกนลั่น

“แล้วเราจะทำยังไง ยานของดาด้าถึงจะไม่ร้อนขึ้นมาอีกคะ?” ส้มถามพ่อ เธอพยายามเอาใจช่วยให้ดาด้ากลับบ้านได้สำเร็จ

พ่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยกยานอวกาศของดาด้าออกจากตู้เย็นมาวางบนโต๊ะและหยิบถาดน้ำแข็งออกมาด้วย

“เอาล่ะ ช่วยเปิดประตูยานของเธอให้ที”

ดาด้ากดปุ่มบนแผงควบคุมที่ข้อมือ ฝาวงกลมบนผิวลูกบอลล์โลหะก็เปิดอ้าออก พ่อใส่ก้อนน้ำแข็งลงไปในยานอวกาศจนเต็ม มันเย็นจัดจนมีหยดน้ำจับที่ผิวด้านนอกเลยทีเดียว

น้ำแข็งคงจะพอที่เธอจะไปถึงประตูมิติอวกาศได้นะ แต่ความหนาวเย็นในอวกาศคงช่วยป้องกันไม่ให้มันละลายได้ดีออก" พ่อบอก

“เธอรีบไปเถอะ ก่อนที่ประตูมิติอวกาศจะปิด” แม่พูดกับดาด้า

ดาด้ายิ้ม เขากอดน้อยกับส้มด้วยความรู้สึกขอบคุณ เขากกอดพ่อและแม่ของน้อยกับส้มด้วย ดาด้าโบกมือให้กับทุกคนด้วยความอาลัย แล้วลำแสงสีขาวเจิดจ้าก็พุ่งจากลูกบอลล์โลหะจากอวกาศมายังร่างของดาด้าและร่างของเขาก็อันตรธานหายเข้าไปในยานอวกาศอย่างรวดเร็ว ลูกบอลล์โลหะลอยขึ้นจากโต๊ะอย่างช้าๆพร้อมกับส่งเสียงหึ่งๆเบาๆ มันลอยตรงไปยังประตู ทุกคนตรงไปที่ประตูทันที น้อยเปิดประตูออก และแล้ว ลูกบอลล์โลหะจากอวกาศก็ลอยสูงขึ้นๆ มันพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและหายวับไปในพริบตา

ทุกคนกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้งด้วยความรู้สึกทั้งดีใจและคิดถึง ทันใดนั้นเอง จอคอมพิวเตอร์ก็ปรากฏภาพของดาด้าขึ้นอย่างชัดเจน

"สวัสดีทุกๆคน” ดาด้าเอ่ยทักทาย “ฉันผ่านประตูมิติอวกาศเรียบร้อยแล้ว พ่อของเธอซ่อมยานได้เก่งมาก” เขาพูดกับน้อยและส้ม

“แต่น้ำแข็งที่พ่อของเธอให้มาน่ะสิ.....คราวหน้าฉันขอเปลี่ยนเป็นไอศกรีมได้ไหม?"

คำพูดของดาด้าทำให้ทุกคนหัวเราะอย่างมีความสุข

...............

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน

แสดงความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก