การเดินทางไกล ในเวลาแสนสั้น

1 วันไปเยี่ยมห้องสมุดที่โรงเรียนบ้านเมืองคง ภูเขียว จ.ชัยภูมิ

                ผ่านไปแล้ว 1 ปี ที่พวกเราเครือข่ายเยาวชนแกนนำ ร่วมกันหาทุนจัดสร้างห้องสมุดให้กับน้อง ๆ โรงเรียนบ้านเมืองคง โดยมีอาจารย์สุดารัตน์ แก้วชิงดวง เป็นผู้นำพาให้พวกเราได้รับประสบการณ์ที่มีค่า สัมผัสความรู้สึกของการให้ และรอยยิ้มที่มาจากใจของน้อง ๆ ภูเขียว

                เมื่อปีที่แล้ว น้อง ๆ เครือข่ายแกนนำเยาวชน โรงเรียน ศีลาจารพิพัฒน์ ร่วมกันหาทุนตากแดด ตากลม เพื่อเชิญชวนพ่อแม่พี่น้องร่วมบริจาคแถวสวนจตุจักร หลังจากนั้นภารกิจหาทุนประสบความสำเร็จ พวกเรา อันได้แก่เพื่อน ๆ กับน้อง ๆ และอาจารย์เป็นตัวแทนไปมอบเงินบริจาคเหล่านั้น พร้อมจัดกิจกรรมให้กับเด็ก ๆ โรงเรียนบ้านเมืองคง ซึ่งฉันมีภารกิจส่วนตัวไม่ได้ไปร่วมกับเพื่อน ๆ ได้แต่ฟังความรู้สึกที่เพื่อน ๆ ต่างพากันบอกเล่าอย่างมิรู้จบ ถึงความซาบซึ้ง และประทับใจต่าง ๆ นานา เขาเล่าให้ฟังว่า น้อง ๆ น่ารักมาก ตอนที่ไปถึงคณะเราได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี แถมก่อนกลับยังได้รับการบายศรีสู่ขวัญตามแบบประเพณีของชาวภูเขียว เพื่อน ๆ บอกฉันว่าทุกคนต่างก็พากันน้ำตาตื้น ไม่อยากกลับบ้านเลย ฉันได้เห็นรูปถ่ายที่บอกเล่าแทนเรื่องราวเหล่านั้น ยังรู้สึกอดอิจฉาไม่ได้ น่าเสียดายที่ไม่ได้ไปด้วย

                คราวนี้มีโอกาสมาสัมผัสด้วยตัวเอง แต่ช่างเป็นเวลาแสนสั้น เพียง 1 วัน ฉันกับอาจารย์และเพื่อนอีกคนเดินทางโดยรถทัวร์ ออกเดินทางตอน 3 ทุ่มครึ่ง มาถึงภูเขียวดูนาฬิกายังคิดเลยว่าช่างรวดเร็วนัก เพียงแค่ตี 2.50น. เป็นเวลา 6 ชั่วโมง ก่อนรุ่งสาง เราจึงต้องขอไปนอนเอาแรงกันเสียก่อน

เช้ามาจึงได้ไปดูห้องสมุดที่พวกเราร่วมกันระดมทุนมาให้ ตอนนี้ห้องสมุดเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว เหมือนเป็นบ้านชั้นเดียวของเด็ก ๆ ภายในมีชั้นวางหนังสือ บนพื้นซีเมนต์ปูเสื่อที่ยังไม่เรียบร้อยเท่าไร ส่วนหนังสือได้รับการบริจาคมา ส่วนมากจะเป็นหนังสือเก่า มีสารานุกรมประมาณปี 2519 เห็นจะได้ มีมุมที่จัดไว้เป็นห้องเล็ก ๆ ให้เป็นห้องพยาบาล แต่ภายในมีแค่เตียงเก่า ๆ แต่พัดลมติดข้างฝา

                พวกเราจึงต้องดำเนินการหาทุนจัดสร้างต่อไป ให้เด็ก ๆ ได้นั่งพื้นกระเบื้องแทนพื้นซีเมนต์ ได้มีห้องพยาบาลที่ถูกสุขลักษณะ ได้อ่านหนังสือที่หลากหลาย ทั้งเก่าทั้งใหม่ และได้อ่านสารานุกรมเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ไปด้วย ให้เขาได้ร่มรื่นในบ้านแห่งการเรียนรู้ ในห้องสมุดของเขา อีกไม่นานหรอก พี่ ๆ จะหาทุนมาให้เอง

                นอกจากได้เห็นห้องสมุดแล้ว ยังได้เจอเด็ก ๆ ที่เคยมาร่วมกิจกรรมด้วยกันเมื่อปีก่อนด้วย ประมาณ 10 คน น้อง ๆ บอกว่าจำ อ.สุดารัตน์ได้ และก็คิดถึงพี่ ๆ มาก ๆ อยากให้มาหาเร็ว ๆ แน่นอนน้อง ๆ จำฉันไม่ได้ เพราะเพิ่งรู้จักกันครั้งแรกนี่หน่า แต่น้อง ๆ ก็ให้การต้อนรับที่น่ารักมาก แม้จะเขิน ๆ กันอยู่บ้าง แต่ก็พาฉันเดินเที่ยวชมโรงเรียนไปตลอดทุกจุด ฉันจึงเข้าใจแล้วว่า ทำไมเพื่อน ๆ ฉันที่เคยมา ถึงได้บ่นว่าไม่อยากกลับบ้านเลย ก็ที่นี่น่าอยู่เสียเหลือเกิน แล้วน้อง ๆ ก็น่ารักมาก ๆ จริง ๆ

                เวลาแสนสั้น พัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว โบกมือลา ยังมีสิ่งสำคัญรออยู่ พวกเราจะต้องหาทุนกันอีกรอบด้วยคำสัญญาจะกลับมาปีหน้า มาเปิดห้องสมุดด้วยกัน

                อยากให้ทุกคนได้มีเป็นส่วนหนึ่งของพวกเรา หากมีแผนการจะหาทุนและรับบริจาคหนังสือเมื่อไรจะรีบมาบอกกล่าวโดยไวนะคะ