เมื่อได้รับ Tag จากนายไข่เคว็ดhttp://www.oknation.net/blog/khokmaw/2007/06/29/entry-1

เรื่อง tag book ก็เริ่มไปค้นตู้หนังสือ กว่าจะตัดสินใจเลือกได้ก็ใช้เวลานานโข มีนักเขียนที่ชื่นชอบหลายคน  แต่ในที่สุดก็เลือกได้สองเล่มที่อยากให้เพื่อน ๆ อ่าน  

เรื่องแรกค่ะ I, Phoolan Devi :  พูลาน เทวี นางพญาโจร

          เป็นเรื่องราวของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ซึ่งเกิดมาในวรรณะศูทรที่ต่ำต้อย พูลาน เทวี ถือกำเนิดเมื่อปี พ.ศ.2500 เธอเป็นลูกสาวของครอบครัวชาวนาที่ยากไร้ ตามขนบของพื้นถิ่นอินเดียที่เธอสังกัด ผู้หญิงวรรณะต่ำไม่เพียงต้องสยบต่อผู้ชายวรรณะเดียวกันเท่านั้น อีกทั้งยังไร้ปากเสียงอย่างสิ้นเชิงเมื่อถูกย่ำยีหมิ่นหยามโดยผู้ชายในวรรณะที่สูงกว่า

  พูลาน เทวี เธอได้ผ่านคืนวันอันโหดร้ายทั้งจากความหิว ความเหี้ยมเกรียมของเพศตรงข้าม ซึ่งเขาเหล่านั้นกระทำทารุณกรรมคล้ายกับเธอไม่ใช่มนุษย์คนหนึ่ง ทั้งทุบตี ด่าทอ และรุมโทรมข่มขืนเธอ แห่ประจานเธอ

  แล้ววันหนึ่งเธอได้กลายเป็นหัวหน้าโจร  แต่เธอไม่ใช่โจรธรรมดา เธอกลายเป็นเจ้าแม่ของคนทุกข์ยาก ปล้นคนรวยมาแจกคนจน ใช้กองกำลังที่มีอยู่ไปสะสางความอยุติธรรมอย่างเฉียบขาด ตัดเครื่องเพศผู้ชายที่ชอบข่มเหงรังแกผู้หญิง  (สมน้ำหน้า)

 แต่ทุกข์ยากของเธอก็ไม่หมดไป หรือไม่เคยหมดสิ้นเลย เมื่อเธอถูกตามล่าโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ เฉียดความตายหลายครั้งและ สูญเสียชายคนรักไป ต้องอดอยากอยู่ในป่าคนเดียว เป็นเวลาหลายเดือน และถูกกลุ่มโจรด้วยกันหักหลัง พวกเจ้าย่ำยีเธอและพาคนมารุมโทรมข่มขื่นเธอทั้งหมู่บ้าน จับเธอเปลือยร่างแห่ประจานเป็นเวลาหลายวัน

 แต่พูลาน เทวีก็อยู่รอดมาได้ราวหัวใจทำด้วยเหล็กเพชร ทุกครั้งที่ล้มลง เธอสามารถลุกขึ้นมายืนได้ และยังคงรณรงค์ปฏิวัติชนบทอินเดียด้วยวิถีแห่งปืน จนกระทั่งรัฐบาลอินเดียต้องขอเจรจากับเธอ

 เมื่อฉันได้อ่านหนังสือเล่มนี้ ร่างกายฉันร้อนผะผ่าวไปด้วยความเกลียดชัง เกลียดชังเพศผู้เสียเหลือเกิน ทำไมผู้หญิงจึงถูกข่มเหงรังแก ในเมื่อผู้หญิงคือเพศผู้ให้กำเนิด ฉันเกิดใต้ร่มพุทธศาสนา ที่สอนฉันว่า พ่อแม่ คือพระอรหันต์ของลูก แต่ทำไมประเทศที่เป็นต้นกำเนิดพุทธศาสนา จึงข่มเหงย่ำยีผู้หญิงนัก ฉันรู้เรื่องเกี่ยวกับอินเดียมาบ้าง แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะโหดร้ายขนาดนี้ ทำไมผู้ชายเหล่านั้นจึงเห็นผู้หญิงเป็นเพียงแค่เศษเนื้อก้อนหนึ่งเท่านั้นเอง วัฒนธรรมและประเพณีที่เค้ากำหนดขึ้นล้วนเกิดขึ้นจากความเห็นแก่ตัวของเพศชาย ผู้หญิงเป็นเพียงเพศที่ถูกกระทำเท่านั้นหรือ

          แต่หนังสือเล่มนี้มันไม่ทิ้งไว้เพียงรอยเกลียดชังเท่านั้น แต่ยังเป็นสิ่งที่สร้างพลังใจให้ทุกครั้งที่หยิบมาอ่าน  มันสอนฉันว่า ชะตาฟ้าเป็นผู้ลิขิต แต่ชีวิตเป็นเราลิขิตเอง ถ้าพูลานเทวีเลือกที่จะนิ่งเงียบ ยอมรับชะตากรรม หรือไม่ก็ตายๆ ไป  เรื่องเหล่านี้คงไม่เกิดขึ้น แต่เธอหายอมไม่ เธอต่อสู้เพื่อมีชีวิตที่เท่าเทียม เพื่อให้โลกรู้ว่าเธอก็เป็นคนมีชีวิต หาได้เป็นเศษซากก้อนเนื้อเน่าๆ ไม่

           สำหรับคนที่มีความสุขมีพร้อมทุก ๆ อย่างแล้ว ก็อาจจะหันกลับไปมองดูเพื่อนร่วมโลกคนอื่น ๆ ที่กำลังตกยาก อาจก่อให้เกิดความเห็นใจ และคิดช่วยเหลือเกื้อกูลกัน และต่อต้านความรุนแรงที่เกิดกับเด็ก และสตรี ซึ่งเกิดจากน้ำมือ ของผู้ชาย  ผู้หญิงมีความเท่าเทียมกับผู้ชายทุกประการ

      สำหรับคนที่เป็นทุกข์  ลองถามตัวเองว่าทุกข์นั้นเป็นที่สุดแล้วหรือ มีคนที่ทุกข์ยากลำบากกว่าเราหรือไม่  ล้มแล้วลุกขึ้นมาต่อสู้กับมัน อย่ายอมแพ้ต่อโชคชะตา เพราะหากเรายอมแพ้ นั้นหมายถึงเราจะหมดสิ้นทุกสิ่ง  เราเป็นผู้กำหนดชีวิตของเราเอง 

 “สิ่งที่คนอื่นเรียกว่าอาชญากรรม ฉันเรียกมันว่าความยุติธรรม”   พูลาน เทวี

           ------------@--------- 

พักจากเรื่องเครียด ๆ  มาอ่านเรื่องสบาย ๆ กันดีกว่า

เล่มที่สองค่ะ  เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นชื่อ "สวนสัตว์"  โดย สุวรรณี สุคนธา 

          หนังสือเล่มนี้ ฉันได้มาเป็นเจ้าของนานมากแล้วค่ะ อ่านเมื่อยังเป็นเด็ก และก็ชอบมากค่ะ เมื่อมี tag book ให้แนะนำหนังสือถึงเพื่อน ก็นึกถึงเล่มนี้เป็นเล่มแรก เพราะเป็นอะไรที่อยู่ในความทรงจำ แต่ใช้เวลานานโขในการค้นหา งุงุ  หนังสือเล่มนี้ เป็นเรื่องราวสมัยเด็กของคุณสุวรรณี เขียนถึงสัตว์ที่ได้เลี้ยงและได้รัก และเพื่อเป็นเครื่องเตือนใจให้รำลึกถึงอดีตที่อบอุ่น เมื่อหวนคิดถึงคราใดก็อดที่จะมีความสุขไม่ได้ 

          เมื่อฉันได้อ่านเรื่องนี้ครั้งแรก ฉันอยากได้ต้นสารภี มาปลูกที่ลานบ้านของฉันบ้าง ฉันอยากจะเห็นเกสร สีทองของต้นสารภี อยากได้กลิ่นหอม ๆ ของมัน แต่ฉันก็ไม่สามารถค่ะ เพราะฉันยังเด็กเกินไปที่จะหาต้นสารภีมาปลูกได้ รอบ ๆ บ้านฉันมีแต่ต้นมะม่วงต้นใหญ่ ๆ และต้นมะตูม  แต่ก็ดีนะคะ กินได้ด้วย

          หนังสือเล่มนี้ถือได้ว่าเป็นแรงบันดาลใจของฉันเลยนะคะ  ฉันมีความรู้สึกว่าอยากเป็นนักเขียนเมื่อฉันอ่านหนังสือเล่มนี้ หนังสือที่เล่าเรื่องราวได้อย่างเห็นภาพ  ฉันมีนามปากกาด้วยนะ แต่ฉันไม่บอกหรอกว่าอะไร อายง่ะ งุงุ  แต่ว่าความฝันในวัยเด็กก็จมหายไปกับช่วงเวลา เพราะแต่ละช่วงของวัยความฝันของเด็กก็จะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ฉันก็เช่นเดียวกันค่ะ

          และเมื่อไม่นานมานี้ ฉันได้มีโอกาสอีกครั้งในการที่จะเดินตามรอยฝันรอยเดิมของฉัน ความฝันในวัยเด็กของฉันได้กลับมาอีกครั้ง มันคงไม่สายเกินไปใช่ไหมคะ..ที่จะฝันอีกครั้ง.. 

                                         --------------@------------- 

 ต่อไปอิฉานขอ Tag เพื่อน ๆต่อกันเลยนะค่ตามกติกาที่ท่านไข่เคว็ดให้มา

ท่านแรก  ท่านนี้ชอบขนเบียร์มาเป็นคันรถ มาฝากจันทร์วารี ค่ะ คือท่าน Freedomheart   ท่านจะต้องมีหนังสือดี ๆ มาแนะนำให้อ่านแน่ ๆ เลยค่ะ

 http://www.oknation.net/blog/Freedomheart

ท่านที่สอง  น้องเจิม ชอบอัธยาศัยน้องเจิมค่ะ สนุกสนานเฮฮา ก็เลย ส่ง tag ให้ซะเลย งุงุ

http://www.oknation.net/blog/Boonjerm

 

ท่านที่ สาม ฅ  น  ผ่  า  น  ท  า  ง ท่านพี่บ่าวที่บอกเล่าเรื่องและเพลง ได้น่าอ่านมากๆ ค่ะ น้องนางจันทร์มาเพิ่มให้พี่แถกเดหนังสืออีกคนด้วย ในเป้ที่สะพาย ต้องมีหนังสือแน่  คนชอบเดินทางด้วยกันค่ะ

http://www.oknation.net/blog/konphantang 
 

TAG >BOOKS : หนังสือ 2 เล่มที่คุณอยากให้เพื่อนอ่าน 

    ไม่ทราบว่าเค้ามีกันป่าว แถก หนังสือ ฮิ-ฮิ  

เห็นเริ่มแถกรอบ 2 เป็นเพลง เลยอยากเอาบ้าง

แต่ขอเป็นแถก >

แนะนำหนังสือ 2 เล่มที่คุณอยากให้เพื่อนอ่าน

     -บอกชื่อหนังสือ/คนเขียน หรือรายละเอียดอื่นๆ

      และเล่าถึงหนังสือเล่มนั้นๆ ว่าเขียนเกี่ยวกับเรื่องไร คุณชอบอย่างไร 

      (ไม่จำกัดจำนวนการบอกเล่า)

    -บอกต่อให้เพื่อนๆ คน 2 คน หรือ 5 คนตามกติกาก็ได้ครับ  

**  มีภาพปกหนังสือ ภาพนักเขียน ให้ดูด้วยก็ดีครับ