๏ หากเป็นเช่นดอกหญ้า                

ขอเติบกล้าในป่าไพร

๏ แต่งแต้มแซมไม้ใหญ่                 

แตกหน่อใบในพนา

๏ ไม่อยู่คู่เมืองหลวง                     

เป็นด่างดวงร่วงโรยรา

๏ หาใครที่เห็นค่า                         

เพียงเศษหญ้ารกรุงรัง

๏ มิใช่ดอกหญ้าไหว                     

เด็ดดมได้ตามใจหวัง

๏ แม้ดอกน้อยด้อยพลัง                 

หยิ่งโอหังอย่าหวังเชย

๏ ดอกหญ้าพลิ้วไสว                     

โลมลูบไล้ลมรำเพย

๏ อย่าเทียบอย่าเปรียบเปรย            

แม้งอกเงยอยู่ริมทาง

๏ แม้เป็นเพียงดอกหญ้า                

กรุณาอย่าถากถาง

๏ แม้ไม่งามสล้าง                        

แต่ก็สร้างคุณอนันต์ ๚จะ๙