โดยปกติแล้ว เป็นคนที่ค่อนข้างจะห่างวัด  ด้วยหน้าที่และการงานกับวิถีชีวิตส่วนตัวที่วันๆ ใช้เวลาหมดไปกับการเดินทางและการทำงานในกรุงเทพ เมืองที่รถติด คนเครียด และดูจะมีความสุขน้อยกว่าคนในต่างจังหวัด แทบจะไม่เคยได้นึกถึงวัดสถานที่ที่เราสามารถไปสงบจิตใจได้ซักเท่าไหร่  แต่ครั้งนี้มีเหตุให้นึกถึงวัดขึ้นมา คือมีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อย  อยากหาที่พึ่งพักสงบจิตใจที่ร้อนรนของตัวเองให้เย็นลงสักชั่วครู่ จึงตัดสินใจขับรถออกจากบ้านเพื่อไปวัด แต่ยังไม่มีจุดหมายว่าจะไปวัดไหนเพราะยังคิดไม่ออกในตอนนั้น ก็เลยขับรถไปเรื่อยๆ มารู้ตัวอีกก็มาหลงอยู่แถวๆ อัมพวา สมุทรสงครามโน่นแน่ะ  ที่บอกว่าหลงคือหลงเข้าไปในสวนป่า สวนผลไม้  ด้วยความบังเอิญขับไปขับมาก็เจอวัดเข้าจนได้ เป็นวัดป่าตั้งอยู่ในสวนแถวนั้น ชื่อวัดนาคปรก เลยเลี้ยวรถเข้าไปจอด และพักหาซื้อน้ำเย็นกินสักขวด ระหว่างนั่งพักดื่มน้ำอยู่นั้น ได้ไปสะดุดตากับสามเณรน้อยสามคนที่กำลังนอนเล่นเกมส์กดกันอยู่ในศาลาวัด ไม่รอช้ารีบคว้ากล้องที่ติดรถไว้ตลอดเวลาออกมาเพื่อถ่ายรูปเณรน่ารักทั้งสาม

 ด้วยสังเกตเห็นสีหน้า อารมณ์ และกริยาของเณรทั้งสามที่กำลังจดจ่ออยู่กับเกมส์กดที่กำลังนอนเล่นอยู่นั้น เรารีบเปลี่ยนเลนส์17-35mm ตัวเก่งที่ติดอยู่กับกล้องมาเป็นเลนส์50mmทันที เพื่อถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกดังกล่าว และกับสภาพแสงที่น้อยภายในศาลาวัด คุณสมบัติของเลนส์ 50 mm จึงทำหน้าที่ได้ดีกว่าเลนส์วายด์  อากรัปกริยาตามธรรมชาติของวัยเด็กที่แสดงออกนั้น ไม่ต้องอาศัยการปรุงแต่งเพิ่มเติมใดใดในภาพอีกเลย เพียงแต่รอจังหวะที่เหมาะสมแล้วเลือกกดชัตเตอร์ให้ทันท่วงทีเท่านั้น

         หลังจากถ่ายภาพนี้เสร็จ พอมีเวลาเหลือให้ได้นั่งคุยกับพระอาจารย์ ที่ทำหน้าสั่งสอนธรรมะ ให้กับสามเณรที่บวชเรียนอยู่ที่วัดนี้ได้ซักครู่หนึ่ง พระท่านถามว่าทำไมโยมถึงมาวัดล่ะ ตอบพระไปว่ามีเรื่องไม่ค่อยสบายใจนิดหน่อยค่ะ ไม่รู้จะไปไหนเลยขับรถมาวัด คุยสักพักจึงขอตัวกลับ ระหว่างขับรถออกจากวัดผ่านเส้นทางที่เป็นสวนป่าทั้งสองข้างทางบรรยากาศสงบๆ เงียบๆ  ทำให้ได้ฉุกคิดขึ้นมาในใจได้ว่า เวลานี้ ที่ทุกข์ได้เกิดขึ้นแล้ว มันกำลังตั้งอยู่ในใจ เพียงแต่ทำใจให้เข้มแข็งอดทนรอสักนิด ซักวันมันคงดับหายไป ตามกาละเวลา ดังคำพระท่านว่า เกิดขึ่น ตั้งอยู่ และดับไป

***วันนั้นขับรถกลับบ้านด้วยความสบายใจค่ะ***