เมื่อวานได้ไปทำภาระกิจเพื่อหาเลี้ยงชีพตัวเอง  ที่ตึกสูงระฟ้าใจกลางกรุงเทพแห่งหนึ่ง

ระหว่างที่งกๆ เงิ่น ทำงานหาเลี้ยงตัวองอยู่นั้น  ได้สะดุดตาเข้ากับผ้าคลุมศรีษะสีขาวของ

สาวมุสลิมคนนึง  ที่บอกว่าสะดุดตานั้น  ผ้าคลุมศรีษะผืนนั้นไม่ได้มีอะไรผิดปกติแต่อย่างไร

เพียงแต่ เคยนึกอยากถ่ายภาพ  ผู้หญิงหรือเด็กๆ ชาวมุสลิม ที่คลุมศรีษะ ด้วยผ้าแบบนี้ ตาม

ประเพณีทางศาสนา  เพราะ ใบหน้าคมขำ ตาคมโตตามแบบของเด็กๆ ผู้หญิงและสาวมุสลิม

ในดินแดนด้ามขวานของไทยที่ โดดเด่นภายใต้ผ้าคลุมนี้  ชวนใจให้ถ่ายภาพยิ่งนัก

แต่ก็ไม่เคยได้มีโอกาสถ่ายภาพ อย่างที่อยากถ่ายซักที ได้แต่คอยติดตามชื่นชมดูรูปที่คนอื่นๆ

เค้าถ่ายกันมาจากเกตุการณ์ไม่สงบ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้มาเรื่อยๆ   แต่เอาละถึงน้องสาวมุสลิม

คนนี้จะเป็น มุสลิมกรุงเทพก็เถอะ ขอถ่ายสนองตัณหาตัวเองเอาไว้ซักหน่อย  ถึงจะไม่ใช่

สาวมุสลิมจากแท้ๆ จากพื้นที่สีแดงก็เอาแล้วล่ะ

เห็นน้องเค้ายืนพิงกระจกตึกระฟ้า  มองออกไปนอกตัวอาคาร ข้างบนเป็นฟ้า ตัดกับทิวทัศน์ตึกรกๆ

เรียงรายด้านล่างของกรุงเทพ  ยกกล้องกดชัตเตอร์ ขโมยถ่ายรูปน้องเค้าเสร็จ เลยคุยทักทาย

ตามมารยาทเล็กน้อย  

เราถาม :  น้องทำงานที่ตึกนี้เหรอคะ

น้องตอบ: ป่าว มาฝึกงานค่ะ

เราถาม : ฝึกงานอะไรคะ

น้องตอบ :  เขียนโปรแกรมค่ะ

เราถาม :  เรียนทีไหน

น้องตอบ :  ม. วลัยลักษณ์  นครศรีธรรมราช ปี 4 ค่ะ

เรานึกในใจ :  อ้าวได้ถ่ายสาวมุสลิมจากใต้จริงด้วย ถึงจะไม่ใช่

                        พื้นที่ 3 จังหวัดภาคใต้ละนะ แต่ก็ไม่ใช่สาวมุสลิมกรุงเทพ

                        อย่างที่คิดตอนแรก 

เราถาม  :  อ้าวแล้วมาฝึกงานไกลถึงกรุงเทพเลยเหรอ

น้องตอบ  :  ค่ะ

เราถาม  :  แล้วถ้าฝึกเสร็จ สมัครงานที่นี่ต่อเลยมั๊ย

***เรานึกในใจ ว่าน้องต้องอยากทำงานที่กรุงเทพแน่นอน เพราะมีโอกาสได้มา

         ฝึกงาน ที่กรุงเทพแดนศิวิไลซ์แล้ว  ไม่ต้องเสี่ยงอยู่ใกล้ๆ ระเบิดแถวภาคใต้ด้วย 

น้องตอบ   :   ยังไม่รู้ค่ะ แต่อยากกลับไปทำงานที่บ้านมากกว่า ถ้ามีงาน 

***เรารู้สึกประหลาดใจกลับคำตอบของน้องเค้านะ เพราะคิดว่าน้องเค้าต้องตอบว่าใช่แน่เลย

เราถาม :   ที่นครศรีธรรมราชน่ะเหรอ

น้องตอบ : ไม่ใช่ค่ะที่ ยะลา

****   เราอึ้งไปนิดนึง นี่เราได้ถ่ายสาวมุสลิมจาก สามจังหวัดชายแดนใต้เหรอเนี่ย

               ถึงจะถ่ายที่กรุงเทพก็เถอะ 

เราถาม :  อ้าวบ้านอยุ่ยะลาเหรอ

น้องตอบ : ค่ะ อยู่ยะลา แต่มาเรียนที่นคร ฯ

เราถาม : แล้วกลับบ้านบ้างไม๊

น้องตอบ : ไม่ได้กลับมา 4 เดือนแล้ว

เราถาม  :  ทำไมถึงอยากกลับไปยะลาล่ะ ไม่กลัวเหรอ

น้องตอบ:  ก็พ่อกับแม่อยู่ที่นั่น  ถ้ามีงานก็อยากกลับไปทำที่บ้าน

...................................................................................................................................

การสนทนาแบบไม่ได้ตั้งใจ (ทีแรกคิดว่าทักทายตามมารยาทเพราะ

ถือวิสาสะไปถ่ายรูปน้องเค้า)  หยุดลงด้วยเสียงเรียกแว่ว ๆ มาเข้าหูว่า

“พี่ก้อย เสร็จยังน่ะ  ทำงานต่อได้ยัง แดนกะบีม จะไปแล้ว”

เราจึงต้องกลับมาทำงานหาเลี้ยงตัวเองต่อ

จนเสร็จงานกลับมาถึงบ้าน มาดูรูปน้องเค้า พลอยนึกในใจว่า

น้องเค้ากำลังคิดถึงบ้านที่ยะลาอยู่รึป่าวน๊า  ตอนที่เราถ่ายรูปนี้...........

อย่างที่รุ้ๆกันว่า ยะลาเป็นยังงัยในตอนนี้  แต่น้องคนนี้ยังอยากกลับไป

                                 **********************************