เมื่อครั้งมีโอกาสได้ไปถ่ายภาพเณร ที่ผู้ปกครองส่งมาบวชเพื่อใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์
ในช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนเพื่อการศึกษาธรรมะ ที่วัดแห่งหนึ่งตามที่ได้โพสต์ไปแล้วนั้น

ระหว่างที่สมาธิในการถ่ายภาพถูกดึงดูด ให้สนใจกับเณรกลุ่มหนึ่งที่กำลังเล่น
เกมส์กดกันอยู่ เพราะภาพเณรเล่นเเกมส์กด
ระหว่างพักจากการฉันเพลก่อนเรียนธะรมะต่อในช่วงบ่าย
เรียกร้องความสนใจได้มากทีเดียว    และยังมีเณรอีกกลุ่มหนึ่งวิ่งเล่นแหย่กันไปมา
กลางศาลาวัด แต่เราไม่ได้ให้ความสนใจในภาพเณรวิ่งเล่นกันเท่าไหร่
อาจจะดูธรรมดาไปหน่อยนึง ถ้าเทียบกับภาพเณรจับกลุ่มกันเล่นเกมส์กดที่เราจดจ่ออยากได้ภาพอยู่

จนเราถูกดึงความสนใจให้หยุดถ่ายภาพเณรเล่นเกมส์ไปชั่วขณะ เมื่อหันมาเห็น
เณรน้อยองค์หนึ่ง ปลีกตัวจากเณรรุ่นพี่ๆ ที่โตกว่า ที่กำลังสนุกสนานกันอยู่
เณรองค์นี้กลับมานั่งสายตาเหม่อลอยอยู่คนเดียวเงียบๆ  เราจึงหาจังหวะกดชัตเตอร์
ไปสองสามช๊อต หลังจากถ่ายภาพเสร็จ จึงถามเณรน้อยว่าเป็นอะไร ทำไมไม่เป็นเล่น
กับเณรพี่ๆ ล่ะ เณรน้อยตอบเบาๆ เสียงเศร้าว่า..คิดถึงแม่...

จึงทำให้เราถึงบางอ้อว่า นี่ล่ะหนา วัยเด็ก ให้อยู่สมณะใด ก็อดคิดถึงแม่ไม่ได้อยู่ดี
ไม่รู้จะตั้งชื่อภาพนี้ว่าอะไร เลยตั้งชื่อตามความรู้สึกของเณรน้อย(สุด)องค์นี้ ว่า
Mom I'm so miss you.