“ความมีชีวิต”....ริมฝั่งแม่น้ำเทมส์

อารยธรรมของมุนษย์โลกในประวัติศาสตร์อันยาวนานส่วนใหญ่จะเริ่มที่ "แม่น้ำ" เราจึงมีเรื่องเล่าขานไม่รู้จากจบจากแม่น้ำนั้น.....ริมสองฝั่งของแม่น้ำก็มักมีชีวิต มีวัฒนธรรม มีจิตวิญญาณของแม่น้ำนั้นโลดแล่นอยู่ ....ทุกครั้งที่ผมไปตลาดแถวท่าพระจันทร์ ริมแม่น้ำเจ้าพระยา แม้จะเต็มไปร้านรวงที่ดูสับสนวุ่นวาย แต่ผมก็รู้สึกถึง "ความมีชีวิต" ของตลาดนั้น..ความมีอัตลักษณ์ของมัน ซึ่งก็คล้ายๆกับแม่น้ำอื่นๆทั่วโลกทั้งที่เคยไป และ ไม่เคยไป...ก็ล้วนมีอัตลักษณ์ มีชีวิตของมันเองโลดแล่นอยู่

4 ปีก่อน ได้มีโอกาสชีพจรลงเท้าไปไกลถึง ลอนดอน อังกฤษ...และได้ไปเดินเที่ยวริมฝั่งแม่น้ำเทมส์ หากเปิดหนังสือคู่มือท่องเที่ยว แน่นอนว่าเครื่องหมายการค้าบริเวณนั้นก็ต้องเป็นหอนาฬิกาบิ๊กเบน รัฐสภา และ London eyes ชิงช้าสวรรค์ยักษ์....หากแต่เมื่อผมได้เดินอยู่บริเวณนั้นกลับชอบความมีชีวิต และสีสัน ในมุมเล็กๆ ชีวิตเล็กๆ ริมฝั่งแม่น้ำเทมส์มากกว่า ....พอจะนำมาให้ชมได้ 3-4 รูปนะครับ...เชิญทัศนา

เสียงเปียโนของสุภาพสตรีคนนี้ตรึงให้ผมอยู่กับที่หลายนาที...ผมไม่รู้จักเพลงที่เธอเล่นหรอก (แต่สำเนียงมันออกไปทางเพลงคลาสสิค) แต่เธอเล่นมันอย่างตั้งใจ แช่มช้า...บนเปียโนของเธอมีภาพผู้ชายอยู่ในยูนิฟอร์มคนหนึ่ง...ที่เธอเงยไปมองภาพทุกครั้งหลังจากเล่นแต่ละเพลงจบ....มีคนยืนฟังเธอเล่นอยู่หลายคน แต่มีไม่กี่คนที่จะวางเงินในหมวกที่วางไว้...แต่กระนั้นเธอก็ดูไม่สนใจมันมากนัก...(ออ...ไม่แอบเทเศษตางค์แล้วเอาหมวกเปล่ามาว่างอีกครั้งด้วย :) ) แน่นอนเงินที่ได้จากการแสดงของเธอนั้นย่อมมีความสำคัญกับการใช้ชีวิตของเธอ แต่ผมว่าเธอก็ยังมีความสุขในการเล่นเปียโนของเธอนะครับ...คือของอย่างนี้มันฟังแล้ว "รู้สึก" ได้นะ ว่าคนเล่นตั้งใจ หรือ สักแต่จะเล่น

เดินห่างมาอีกหน่อย คราวนี้เจอ ขาบลูส์ ด้นสดๆ.......... เช่นกันผมไม่ใช่ขาบลูส์ แต่ก็รู้สึกได้ถึงความมัน ที่พี่หมึก คนนี้แกเล่น คนนี้แกมีอัลบั้มที่แกอัดเอง ขายเอง มาขายด้วย ......... คนนี้ไม่มีคำบรรยาย รู้แต่ว่าสนุกมากที่ได้เห็นพี่แกกรีดกรายนิ้วไปตามเฟรตกีตาร์

การแสดงหุ่นนิ่งอย่างนี้มีมากในแถวยุโรป....แน่นอนครับเป็นขวัญใจเด็กๆที่จะไปต่อแถวกันถ่ายรูป อย่างไรก็ดีผมก็ชื่นชมในความอึดของเขาที่จะยืนอยู่ได้นิ่งๆเป็นนานสองนาน....แต่หากอยากทำให้เขาเคลื่อนไหวละก็ง่ายมากครับ ....ก็แกล้งทำเป็นไปถ่ายรูปแล้วก็เดินไปเลยโดยไม่ใส่เงินในกระป๋องเธอสิครับ....แต่จะกวักมือ แล้วชี้ไปที่กระป๋อง "ประมาณว่า ใส่ตังค์ด้วยคะ...ไม่ฟรีๆๆ คะเพ่" .....ซึ่งแน่นอนว่า ตังค์ของหุ่นนิ่ง ท่านนี้มากกว่า มือเปียโน และ มือกีตาร์บลูส์...ซึ่งไม่มีการเรียกร้องใดๆ

มายากล อย่างนี้ก็มีที่แม่น้ำเทมส์ ถึงฝีมือจะไม่ได้เลิศเลออย่าง คอปเปอร์ฟิลด์ แต่ก็เติม "สีสัน" ให้แก่ริมฝั่งแม่น้ำได้เป็นอย่างดี ..............................

แผ่นป้าย ประชาสัมพันธ์การแสดงดนตรีคลาสสิค วางกันเกลื่อนกลาด ข้างทาง อย่างกะขายกล้วยปิ้ง...ซึ่งให้ความรู้สึกจริงๆว่าดนตรีคลาสสิคของเขาหาฟังง่ายมาก และ ไม่ต้องปีบันไดฟัง (เพราะอยู่ติดพื้นดินที่ข้างทางนี่ไง) และไม่ใช่สิ่งไกลตัว อย่างที่เมืองไทยเลย.... ลองเมืองไทยวางอย่างนี้ต้องมีข้อกังขาแน่ๆว่า ดนตรีคลาสสิค จริงหรือเปล่าว้า......

ปิดท้าย ด้วยฉากมุมกว้างของแม่น้ำเทมส์นะครับ เอาให้ติดเครื่องหมายการค้า ลอนดอน อายส์ หน่อย...แต่ผมไม่ได้ขึ้นหรอกครับ แพงเกินเหตุ....แต่จริงๆแล้วสิ่งที่ผมชอบที่สุดริมฝั่งแม่น้ำเทมส์ที่ตรึงผมอยู่ 2 ชั่วโมงเลย ตรึงไว้นานจนลืมถ่ายรูปเลย คือ "ร้านหนังสือมือสอง"...ที่แบบว่า โอ้โห ยาวเป็น 40-50 เมตร หนังสือถูกๆดีดีๆ เต็มไปหมด...ถ้าว่าอยากจะกลับไปอีกที ก็อยากจะกลับไปกวาดหนังสือมือสองมาซักกระสอบปุ๋ยแหละครับ....../ ขอบคุณครับ