วันศุกร์ที่ 3 ตุลาคม

.......หลังการสอบปลายภาคเสร็จ นักศึกษาหนุ่ม 5 คน เข้ามาพบผมที่ห้องพัก

"อาจารย์...พวกผมจะขึ้นไปที่พันธมิตรแล้วนะ...สอบเสร็จแล้ว ไปได้แล้วใช่ไหมครับ"

"ก็ได้นะ...ตอนนี้เหตุการณ์ดีขึ้น...ไปกัน บ้านนอกๆ ดูแลกันเองด้วยนะ"

"แหะ แหะ แต่อาจารย์คือว่า....พอดีแม่ยังไม่ได้โอนเงินมาเลย.."

"จะเอาค่ารถใช่ไหม...เหอ เหอ บอกตรงๆดีกว่า...เอ้า อาจารย์ช่วยเท่านี้นะ ..เอาไปเดินทางดีดี...อย่าแยกกันนะอยู่ด้วยกันทั้ง 5 คน"

"ขอบคุณคร้าบ...อาจารย์ แล้วเมื่อไรอาจารย์จะขึ้นไป"

"เดี๋ยวไปประชุมปลายเดือนจะตามไปนะครับ...."

"แล้วอาจารย์ตามไปที่ทำเนียบนะครับ....."

..........................................

นั่นคือ คำพูดสุดท้ายที่นักศึกษาพูดกับผม ก่อนที่จะขึ้นไปร่วมชุมนุมกับพันธมิตรหลังสอบเสร็จ...ผมช่วยค่ารถไปตามกำลัง เพราะเห็นว่า นศ.ชุดนี้เขามีเจตนาบริสุทธิ์ที่จะไปร่วมชุมนุม ไม่ได้ "ไปเที่ยว" .....เหตุการณ์เมื่อวันศุกร์ยังดูเรียบร้อยดีอยู่ ผมเลยไม่ได้ทัดทานเจตนาอันบริสุทธิ์ของเขา ........................

..................................................

วันอังคารที่ 7 ตุลาคม

คงเป็นอีกหนึ่งวันในชีวิตที่ผมต้องจำไปนาน....ผมตื่นเช้ามาเห็นข่าวการสลายการชุมนุม ผมรีบหยิบโทรศัพท์มากดหานักศึกษาทันที ...กดๆๆๆๆๆ แต่ติดต่อใครไม่ได้เลย .....ผมไม่คิดเลยว่าจะมีเหตุการณ์รุนแรงขนาดนี้

วันนี้ทั้งวันมีประชุม แต่จิตใจผมไม่สงบเลย ผมติดต่อนักศึกษาคนไหนไม่ได้เลย .....มีแต่ SMS ข่าว "ตำรวจยิงแก๊สน้ำตาอย่างต่อเนื่อง".....

อึดอัด อกแทบระเบิด ที่จะไปก็ไปไม่ได้ .... รู้สึกสับสน "เราผิดหรือเปล่าที่ให้ค่ารถนักศึกษาไปชุมนุม"

ผมคิดว่าลูกศิษย์ชุดนี้ตามวิสัยที่รู้จักคงไม่ได้ไปนั่งฟังปราศัยแน่ๆ คงจะเป็นแนวเคลื่อนไหวแน่นอน.....

ผ่านไปช่วงบ่ายก็ยังติดต่อใครไม่ได้ ........ กำลังคิดถึงการติดต่อ พ่อ แม่ ของนักศึกษา ....ผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาได้บอกพ่อกับแม่เขาหรือเปล่า

ตกเย็นยิ่งมีแต่ข่าวรุนแรงขึ้นๆๆๆๆ เรื่อย ..........ขาขาด เพิ่มอีก 4 คน ตาย 2 ....

.I HERE เอ๊ย ไอ้รัฐบาล ตำรวจ มรึงลืมไปแล้วหรือว่าคนที่เอ็งยิงนี่คนไทยนะโว้ยยยย .....

ผมทำได้แต่เพียงไล่เช็ครายชื่อคนบาดเจ็บ โล่งไปเป็นทีๆ ที่ไม่เห็นชื่อลูกศิษย์ตัวเอง....

ที่บ้านตำหนิผมที่ให้นักศึกษาไปทำไม...พ่อ แม่เขารู้หรือเปล่า ............พ่อ แม่เขาจะว่ายังไง

20.30 ....สุดท้ายผมก็กดโทรศัพท์จนได้คุยกับนักศึกษา 1 คน แรกพอโทรติดดีใจมาก....แต่พอคุยไปยิ่งกลุ้มหนัก เพราะทั้ง 5 คนกระจัดกระจายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ และก็จริงๆเหมือนที่คิดคือ เขาไปหน้ารัฐสภากันจริงๆ ....คุยไม่ค่อยชัด สัญญาณหลุดตลอด

"เฮ้ย เป็นไรไหม..."

"ไม่เป็นไรครับ....แสบตามากๆอย่างเดียวครับ...ตาบวม"

"กลับไปที่ทำเนียบก่อน....หาเพื่อนๆด้วย" ....ผมพูดได้แต่ย้ำๆๆๆ อยู่แค่นั้น เพราะสัญญาณโทรศัพท์แย่มาก...

"ครับๆ....."

ล่าสุดขณะที่ผมเขียนเอนทรีนี้....เขาตามกันเจอ 2 คนแล้ว.....

มันน้ำตาตกในจริงๆว่า....สิ่งที่ผมทำได้ตอนนี้คือ เพียง "สวดมนต์" ให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองลูกศิษย์ตัวเอง ....แต่ผมเชื่อว่าทุกคนจะต้องปลอดภัย และได้กลับมาเรียน...

แม้วินาทีนี้...ผมยังสับสนว่า "เราผิดไหมที่ให้เขาไป".....

ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองเขาทั้ง 5 คนด้วย

พี่น้องพันธมิตรฝากดูแลลูกศิษย์ผมทั้ง 5 คนด้วยนะครับ

กราบขอบคุณจากใจครับ.............................................../ วาริท