ชีวิตพ่อเฒ่าในวันข้าวแพง
วรวลัญช์ อักษราภัค

ใบเขียวเรียวงามไถ่ถามทุ่ง
พ่อจะหาบใส่ยุ้งในวันไหน
อีกไม่นานข้าวเหลืองผ่องอำไพ
ฉางเคยไร้ข้าวจะพราวเม็ด

คราหน้าข้าวอุ้มท้องสาว
น้ำค้างพราวเฉกดาวก่องเก็จ
พ่อเฒ่ายิ้มหยาดเหงื่อกลบเม็ด
พลางปักเบ็ดร้องรำทำเพลง

แม่เฒ่าเข้าครัวแต่หัวแลง
เก็บผักมาแกงฝีมือเก่ง
สองเฒ่าเรื่อยเรื่อยไม่รีบเร่ง
บรรเลงไปตามจังหวะหัวใจ

เปิดฟังข่าวรอบวันให้ทันยุค
เสียงหนึ่งปลุกภวังค์สั่งสมัย
ชาวนาจะค้าหากำไร-
เอาได้ยามนี้ ข้าวราคาแพง

พ่อเฒ่ากอดเมียเสียยกใหญ่
ข้าจะซื้อสร้อยให้เอ็งได้แต่ง
อร่อยล้ำหนอแม่ ข้าวแลง
นั่นแม่แกงอะไรให้จับลิ้น

ลมหนาวกราวผ่านไม่นานนัก
พ่อเฒ่าสั่งคนรู้จักจากต่างถิ่น
ซึ่งเขามีรถเกี่ยวข้าวไว้หากิน
ช่วยเกี่ยวปลิ้นข้าวในนาให้ข้าที

ปีนี้ไอ้น้อยก็พลอยจาก
ครั้นจะลากลุยเดี่ยวก็ใช่ที่
กำลังของข้าใช่ว่าดี
ปีนี้-หกสิบสองให้หมองใจ

ไม่นานข้าวเหลืองก็กองยุ้ง
พ่อเฒ่ามุ่งไปดูด้วยหวังได้
พอเห็นระดับข้าวเท่ากะไว้
พ่อตบอกผางใหญ่ ใช่เลย!

แต่พอบิลเก็บค่าเกี่ยวมาถึง
พ่อตะลึง! ทำไมมากนักเหวย
ปีก่อนนี้ไม่มากแบบนี้เลย
ข้าก็เคยจ้างเอ็งเกี่ยวทุกปี

โธ่พ่อ-ปีนี้ไม่เหมือนปีไหน
ผมแทบไม่ได้กำไรเลยนี่
น้ำมันขึ้นราคาทุกนาที
เป็นอย่างนี้ผมก็เห็นใจ

จึงจำใจขายข้าวกว่าราวครึ่ง
เหลือส่วนหนึ่งไว้พึ่งนาหน้าใหม่
เศษเพียงน้อยทยอยขายไป
สร้อยเส้นใหญ่ไว้ปีหน้านะอีแดง

แม้ข้าวจะราคาสูงขึ้น
แต่ของอื่นก็ขึ้นทุกระแหง
ชีวิตพ่อเฒ่าวันข้าวแพง
จ้ำข้าวแลง-แกงผักจนหนักลิ้น!