รัก, อยากบอกเธอว่ารัก
วรวลัญช์ อักษราภัค

น้อยกว่าการจะทำอะไรที่ปรารถนาให้ทัน, เวลา
ปลุกปลอบผู้คนให้ตื่นจากหลับไหล
ข้า - เปลือกตาอันหนักเผยอขึ้นด้วยหวังอันรุ่งโรจน์
แววตาอันปรารถนาความจรูญปรุงชีวิตอันลอยล่อง
ด้วยพรั่นพรึงต่อลมเหงาที่กระทบร่างให้หวั่นไหว
เหน็บหนาวทุกครั้งที่ถูกลูบไล้จากสายตาของคนมีคู่
ในความโดดเดี่ยว, คมหญ้าแอบบาดเท้าร่ำไป
ในความโดดเดี่ยว, กู่ร้องอยู่ท่ามกลางดงหนามอันห่างไกล
ร้างไร้ผู้คนหนำซ้ำยังร้างไร้ความรักจากบริบท
จุมพิตสายลมผู้มิยินดียินร้ายกับล่วงเกินของคนแปลกหน้า
กลืนรสขมปร่าของเนื้อแท้ที่ขย้อนมาจากจูบแรก

กลางความเหงา, ผึ้งน้อยฉวัดเฉวียนท่ามกลางดอกหญ้า
พิลี้พิไลกับการหยอกเย้าดอกนี้ดอกโน้น
ก้มดื่มน้ำหวานอันเอมโอชจากผู้ให้ด้วยใจบริสุทธิ์
พลันสายตาสบกับดนตรีอันร่ำร้องหาคู่
ปรานีแห่งใจพร้อมช่วยเหลืออาคันตุกะ
ผู้ผ่านมาโดยเจตนาหรือพรหมลิขิตชักนำ
เอื้อมมือน้อยแตะร่างกายอันสั่นเทิ้มด้วยเหงาเกินเยียวยา
หากโอสถทิพย์จากเธอ - ผึ้งผู้มอบด้วยกรุ่นรัก
เฉกฝนโปรยท่ามกลางแตกระเเหงของธรณีผู้เกรี้ยวกราด
ดั่งมือน้อยโอบอุ้มร่างที่ไร้เเรงจะยืน

ไม่นานคนเหงาจะกลับมาเเข็งเเรงและตอบแทนความรักนี้
วิวาห์เธอท่ามกลางความเข้าใจของทั้งสองฝ่าย
รับรักอันไม่เคยคิดว่าโลกนี้จะหยิบยื่น
รัก, อยากบอกเธอว่ารัก