วันอาทิตย์ ที่ 15 มิถุนายน 2551
(บทกวี)หวาดว้างวังเวง
Posted by
warrawalun
,
ผู้อ่าน : 123
, 02:41:17 น.
พิมพ์หน้านี้
|
หวาดว้างวังเวง ปราชญ์ เปรื่องประยูร เพียงสดับเปลี่ยวจากอีกฟากของราตรี ร่างเทิ้มโยกตามครรลองของความรู้สึก ซ่อนนัยยะในความพลิ้วไหว น้ำเหือดในดวงตาอันหวาดหวั่น, พรั่นพรึง แพรห่มร่างไร้คุณอันปรารถนา เยียบปลายสัมผัสเฉกฝนโปรยท่ามกลางหิมะ ลึกซึ้งแห่งสารอันยาวไกลผู้มาเยือนโดยเจตนา ไร้เสียงกระซิกเล็ดลอดออกจากใจที่ร่ำไห้ อันปรารถนาซึ่งนิพพาน, พรอันสูงสุด แทบบาทเทวะด้วยร่างอันโสมม, หากค่าพอ ยื่นปัจจัยพ้นการเวียนว่ายอันไม่รู้จบ ความงดงามที่ฉาบไล้ด้วยอารยะแห่งคัมภีร์ดำ หวาดว้างวังเวงบนทางที่พลุกพล่าน เจ็บลึกครั้งแส้หนามล่องหนฟาดกระหน่ำ ทางเปลี่ยว, ล้มตามลำพัง
|