วันพฤหัสบดี ที่ 24 กรกฎาคม 2551
(บทกวี)คืนที่มิอาจเขียนบทกวี ดั่งใจฝัน
Posted by
warrawalun
,
ผู้อ่าน : 108
, 16:48:10 น.
พิมพ์หน้านี้
|
คืนที่มิอาจเขียนบทกวี ดั่งใจฝัน วรวลัญช์ อักษราภัค คืนนี้
ฉันมิอาจเขียนบทกวีได้ แม้จะพยายามสักเพียงใด หากแต่ไม่เป็นไปดั่งใจนึก อยากจะเขียนให้เพื่อนเก่า อยากจะเขียนความเศร้าให้รู้สึก อยากจะเขียนปรารถนาในห้วงลึก อยากจะเขียนสำนึกความเป็นคน อยากจะเขียนธรรมชาติถูกเข่นฆ่า อยากจะเขียนแววตาว่าฉงน อยากจะเขียนเวียนว่ายตาย, พ้นตน อยากจะเขียนแรงดลบันดาลใจ ใช่อยากเกิดมาเพื่อหนักที่ แต่อยากพลีเกียรติแจ้งแห่งสมัย แม้นตกอับลับลอดมอดไหม้ อยากคงไว้ซึ่งชื่อเสียงเรียงนาม ฯ ปุถุชนคนเฝ้าเจ้าเมืองฟ้า โปรดเมตตากวีหนุ่มผู้บุ่มบ่าม ริจะฝืนปลายปืนให้ดอกไม้บาน จะโอบเสียงอ่อนหวานกลับพฤกษ์ไพร แต่วันวานผ่านพ้นจนสิ้นแล้ว จากเคยแจวผ่านยุคแสวงหาสมัย คน โลก ศรัทธา ล่องลอยไกล กวีใหม่ไม่มีที่จะยืน เพราะมิได้ผ่านบททดสอบ ว่าจะนอบ อารยะจะไม่ขืน ไม้คือไม้ น้ำคือน้ำ ปืนคือปืน ว่าจะตื่นจากฝันจากวันวัย คืนนี้
ฉันมิอาจเขียนบทกวีได้ โลกหมุนเร็วเกินไป แรงวิ่งไล่ปลกเปลี้ยเสียแต่เยาว์
29 มีนาคม 2551
|