วันพุธ ที่ 10 กันยายน 2551
(บทกวี)ศพสมัย
Posted by
warrawalun
,
ผู้อ่าน : 118
, 17:30:04 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ศพสมัย วรวลัญช์ อักษราภัค ยากดีมีจนไม่พ้นตาย มีความหมายล้นฟ้ามหาศาล ต่ำต้อยด้อยค่าชั่วช้าสามานย์ ชีพยืนนานหรือสั้น-สุดวันตาย ใส่โลงสวยงามตามแบบแผน แห่แหนขบวนเศร้าเคล้าความหมาย สู่เมรุหลักพักศพกลบดอกไม้ เสียงร่ำไห้ประสานปานอาดูร ดวงตารื้นน้ำไร้ยามแห้ง แสดงความอาลัย-การสิ้นสูญ ไฟแผดเผาเก็บเอาเศษซากกองกูณฑ์ รวมกองมูลเอ่ยถ้อย-ลอยอังคาร โลกหมุนโคจรร่อนวิถี วันเดือนปีก่อนนั้นค่อยผันผ่าน โลกคงอยู่ไปได้อีกชั่วกาล แต่ตำนานอีกหน้าเริ่มพร่าเลือน เคลื่อนเข้าสู่สังคมอุดมเอก งานศพเริ่มวิเวกวังเวงเสมือน ดาวมิปรารถนาจะล้อมเดือน ค่อยค่อยเคลื่อนเลือนลับไปกับกาล สมัยศพพบหน้าเมืองป่าเถื่อน จะเหลือเพื่อนกี่นับที่ขับขาน เวลาใช่แบ่งให้ใครเป็นทาน เวลาร่วมงานศพนั้น อย่าฝันไป! ผู้ที่ควรรร่ำไห้ในท้ายสุด หากสมมติให้เขาร่ำไห้ได้ คือผู้ที่ล่วงลับดับชีพไป ศพในยุคสมัยสังคมทราม.
* ตีพืมพ์ครั้งแรก นิตยสารสานแสงอรุณ ก.ค.-ส.ค. 2551 * เขียนมาจากการไปงานศพที่คนน้อยจนน่าใจหาย เตือนสติมนุษย์กันครับ
|