วันศุกร์ ที่ 26 กันยายน 2551
(บทกวี)โค้งฟ้า
Posted by
warrawalun
,
ผู้อ่าน : 100
, 02:08:55 น.
พิมพ์หน้านี้
|
โค้งฟ้าาวรวลัญช์ อักษราภัคทัศนาโค้งฟ้าตาข่ายสวรรค์รัศมีจรัสจรัญจรูญฉายระยับระยิบกระพริบพรายฉลักลายเมฆเฉกประติมากรรมเร้นลับซับซ่อนมายานวลนวลแหว่งฟ้าร่องแก้มช้ำอัปสรสวรรค์ร่ายระบำทะเลหมอกเหลื่อมล้ำเป็นชั้นเชิงพรมเมฆเสกสร้างทางวิจิตรนฤมิตรปราสาทราชเถลิงจวนเวหา-เกียรติยศดำเกิงระเริงเรืองร่าย ณ ปลายฟ้าจุมพิตทิวาราตรีสาดปฐพีชัดแจ้งสลัวพร่าเหยียดยาวพราวไกลสุดสายตาโค้งฟ้ามหาศาล อนันตกาล ฯลฯ....
|
วันพุธ ที่ 10 กันยายน 2551
(บทกวี)ศพสมัย
Posted by
warrawalun
,
ผู้อ่าน : 118
, 17:30:04 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ศพสมัยวรวลัญช์ อักษราภัคยากดีมีจนไม่พ้นตายมีความหมายล้นฟ้ามหาศาลต่ำต้อยด้อยค่าชั่วช้าสามานย์ชีพยืนนานหรือสั้น-สุดวันตายใส่โลงสวยงามตามแบบแผนแห่แหนขบวนเศร้าเคล้าความหมายสู่เมรุหลักพักศพกลบดอกไม้เสียงร่ำไห้ประสานปานอาดูรดวงตารื้นน้ำไร้ยามแห้งแสดงความอาลัย-การสิ้นสูญไฟแผดเผาเก็บเอาเศษซากกองกูณฑ์รวมกองมูลเอ่ยถ้อย-ลอยอังคารโลกหมุนโคจรร่อนวิถีวันเดือนปีก่อนนั้นค่อยผันผ่านโลกคงอยู่ไปได้อีกชั่วกาลแต่ตำนานอีก....
|
วันจันทร์ ที่ 8 กันยายน 2551
บทกวี(...)
Posted by
warrawalun
,
ผู้อ่าน : 90
, 07:28:43 น.
พิมพ์หน้านี้
|
แต่งไว้นาน แต่ต่อไม่ได้ วานเพื่อนพี่ช่วยต่อหากไม่มีคนจนในวันนี้คงไม่มีคนรวยกว่าคนไหนต้องขอบคุณคนจนที่ทนไปที่ให้เกิดความต่างระหว่างคนวรวลัญช์ อักษราภัคเช้าวันจันทร์อันหม่นเศร้า เชียงใหม่....
|
วันอังคาร ที่ 19 สิงหาคม 2551
(บทกวี)หรุบแสงกวี
Posted by
warrawalun
,
ผู้อ่าน : 118
, 21:20:41 น.
พิมพ์หน้านี้
|
หรุบแสงกวีวรวลัญช์ อักษราภัค-1-กวีหายไปไหนไม่มีใครค่อยพูดถึงแผ่วจากห้วงคำนึงณ คืนค่ำรัตติกาลทิ้งดาวให้หรุบแสงกระจ่างแจ้งอวสานโสมมจึงสามานย์โฉดวิญญาณจึงสมมูลกวีและชีวิตอันสถิตย์สถาน-สูญเงียบร่ำพร่ำอาดูรกังวาลก้องเถลิงชัย-2-แหบแห้งแสดงรักทั้งป้องปักความชิดใกล้แหล่งนี้พื้นที่ใครศักราชเอกนิยมกระด้างกระเด็นค่าชิดป่าช้ามาชื่นชมกระโจนลงโคลนตมเพราะมืดบอดอัปวิชชากวีจรลีจากมิทันฝากความห่วงหาโศกเศร้าในเงาตาจึงร....
|
วันพฤหัสบดี ที่ 24 กรกฎาคม 2551
(บทกวี)คืนที่มิอาจเขียนบทกวี ดั่งใจฝัน
Posted by
warrawalun
,
ผู้อ่าน : 108
, 16:48:10 น.
พิมพ์หน้านี้
|
คืนที่มิอาจเขียนบทกวี ดั่งใจฝันวรวลัญช์ อักษราภัคคืนนี้
ฉันมิอาจเขียนบทกวีได้แม้จะพยายามสักเพียงใดหากแต่ไม่เป็นไปดั่งใจนึกอยากจะเขียนให้เพื่อนเก่าอยากจะเขียนความเศร้าให้รู้สึกอยากจะเขียนปรารถนาในห้วงลึกอยากจะเขียนสำนึกความเป็นคนอยากจะเขียนธรรมชาติถูกเข่นฆ่าอยากจะเขียนแววตาว่าฉงนอยากจะเขียนเวียนว่ายตาย, พ้นตนอยากจะเขียนแรงดลบันดาลใจใช่อยากเกิดมาเพื่อหนักที่แต่อยากพลีเกียรติแจ้งแห่งสมัยแม้นตกอับลับลอดม....
|