คนเรานั้นมีความเครียดอยู่ตลอดเวลา  อาจจะเครียดกับครอบครัวตัวเอง  เครียดกับที่ทำงานเครียดกับบางสิ่งบางอย่าง ส่วนใหญ่ก็เครียดกับตัวเองทั้งนั้น  แต่วันนี้ทั้งวันผมกำลังเครียดกับประเทศชาติ  อาจจะดูว่า  มันยิ่งใหญ่เกินไปสำหรับคนตัวเล็ก ๆ อย่างผม แต่นั่นนะซิทำไมความเครียดนี้มันกำลังคุกคามผม

อะไรกันนักกันหนา  จะอยู่กันดีๆ  ไม่ได้ใช่ไหมเอากันให้พังกันไปเลยใช่ไหม  ไม่อยู่แล้วประเทศนี้  คนอื่นเขาจะเป็นยังไงไม่รู้  กูจะเอาแบบนี้  กฏหมาย  กฏอะไรมันไม่สำคัญเลยใช่ไหม  ถ้าผมสามารถตะโกนให้คนทั้งประเทศได้ยิน  ผมทำไปแล้ว   ช่างมันเหอะ ประเทศชาติไม่ใช่ของเราคนเดียวนี่

เสียใจที่เกิดมาประเทศนี้  ประเทศที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย  ประเทศที่ไม่เคารพกฎเกณฑ์ของบ้านเมืองเอาแต่ใจตัวเองเป็นพอ คนอื่นเป็นยังไงไม่รู้  กูดังเป็นพอ  เอาแบบนี้กันเหรอ

ถึงแม้ว่า  ผมจะอยู่ห่างไกลจากที่เกิดเหตุถึงแม้ว่า ผมไม่ได้อยู่ข้างใครทั้งนั้น  เสื้อสีอะไรผมก็ใส่ได้หมดแหละ  งานที่ผมทำก็มีส่วนในการพัฒนาประเทศนี้เหมือนกัน  เวลาเลือกตั้งผมก็ใช้สิทธิในการเลือกเหมือนคนอื่นๆ ไหนว่า  ประเทศไทยเป็นประเทศที่ปกครองในระบอบประชาธิปไตย

ตกลงแล้วตอนนี้  เรากำลังทำอะไรอยู่ ประเทศไทยเป็นของใคร    กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเหรอ  ใครให้คำตอบผมได้บ้าง