ในฐานะคนไทยคนหนึ่ง  รู้สึกกังวลในเหตุการณ์บ้านเมืองที่เกิดขึ้น ถึงแม้ว่า ตัวผมเองไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ใดๆ ก็ตามและไม่ได้สวมเสื้อสีอะไร  ไม่ได้เห็นใครเป็นพระเอกหรือผู้ร้ายหลอกครับ แต่เห็นทุกคนคือคนไทยคนหนึ่ง

ความเป็นคนไทยเกิดขึ้นจากสถานภาพที่เราเกิดบนผืนดินนี้  เขาให้สัญชาติไทยกับผม ถึงแม้เชื้อชาติผมอาจจะเป็นคนไทยภาคอีสาน อาจจะไม่ใช่คนไทยที่สืบเชื้อสายมาจากคนอยุธยาก็ตาม (ไม่ได้น้อยใจตัวเอง)แต่ผมก็คือคนไทยที่หลายๆ  คนกล่าวหาเสมอ ๆ ว่า เอาเงินซื้อได้เวลาเลือกตั้ง ผมก็รักในประชาธิปไตยแบบของผม แบบที่เลือกใครสักคนเพราะเขาน่าจะช่วยผมได้บ้าง  อาจจะไม่ดีในสายตาคนเมือง (กทม.)แต่ไอ้คนดี ๆ  พอผมเลือกมันแล้วมันก็หายหัวไปเหมือนกัน

ผมเคารพประชาธิปไตยในแบบของผม ที่ผมเลือกใครไปแล้ว เขาก็ไปเลือกรัฐบาลเลือกคนบริหารประเทศ (ผมเข้าใจแบบนี้ถูกหรือเปล่า) เพราะผมคิดว่า คนไทยมีอยู่หกสิบกว่าล้านคน มีสิทธิเลือกตั้งประมาณยี่สิบกว่าล้าน เพราะฉนั้นเราเอาเสียงข้างมากพรรคไหนได้เสียงมากเขาก็เป็นรัฐบาลถ้าเขาบริหารประเทศไม่ดีสมัยหน้าก็ไม่ต้องเลือก (มันน่าจะเป็นแบบนี้นะ)

แต่ตอนนี้  ผมก็สับสนคนบ้านนอกแบบพวกผมก็กำลังสับสนว่า เราเข้าใจหลักการของประชาธิปไตยเป็นอย่างไร ประชาธิปไตยถ้าเราไม่ถูกใจใครก็ไปไล่เขาออกเหรอ  แล้วเลือกตั้งเพื่ออะไรล่ะ

คนบ้านนอกแบบพวกผมก็มีหัวใจนะ  รักประเทศชาติพอๆ กับทุกคนเป็นคนไทยเหมือนกัน แต่ทำไมมีแต่คนอ้างชื่อพวกผมเหลือเกินเคารพกฎหมาย เพราะพวกผมไม่มีอำนาจที่จะฝ่าฝืนกฎหมายเหมือนใครหลายๆ  คนหลอกครับ  ตำรวจจับหมวกกันน๊อคหรือเขาขอกระทิงแดง เอ็มร้อยสักขวดเวลาเขาเรียกพวกผม  พวกผมก็ต้องให้เพราะเขาเป็นตำรวจผู้รักษากฎหมาย

ผมไม่กล้าฝ่าฝืนกฎหมายหลอกครับ  เพราะผมมันคนบ้านนอกมันโง่ มันรับเงินพวกนักการเมือง  ประชาธิปไตยแค่ 5นาที  มันจบแบบนั้นเสมอ ๆ  และไม่เคยไปสร้างความวุ่นวายให้บ้านเมืองหลอก แค่เอาชีวิตรอดไปวัน ๆ  ยังยากเลย

พอเถอะครับ  พอได้แล้ว  พวกคุณได้อะไร ๆ  มามากพอแล้ว  ประเทศชาติบอบช้ำ  คนบ้านนอกซื้อเสียงได้แบบพวกผมก็เจ็บปวดกับประเทศที่ผมอาศัยอยู่เหมือนกัน  พวกผมไม่อาจรู้ได้หลอกครับว่าพวกคุณกำลังคิดทำอะไรกันอยู่ เพราะสติปัญญาแบบพวกผมมันด้อยเกินกว่าที่จะเข้าใจ

พวกผมมันคงเป็นผู้อาศัยเท่านั้นมั้ง