หลังจากที่ผมมีพรีเซ็นงานอาจารย์ในช่วงเช้า ผมกลับมานอนตอนเที่ยง แล้วตอนบ่ายผมลงไปกินข้าวที่ร้านใต้หอพักของผม ผมสั่งข้าวแล้วก็รินน้ำใส่แก้วแล้วนั่งลง ดูหนังสือพิมพ์สีเขียวที่ค่อนข้างจะยับยู่ยี่เหมือนผ่านมาหลายมือ ทีแรกผมก็นึกถึงเพื่อนของผมเลย โหยหน้าโหล... ผมนึกในใจ ผมยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแล้วอ่านเห็นชื่อสิทธิพร เลิศมุกดา

          พรวด!!!....

          น้ำพุ่งออกมาจากปากผมเลย ไม่อยากเชื่อ เพื่อนผมหรือเนี่ย ตายได้ยังไง ยิ่งไม่เชื่อใหญ่เมื่อได้อ่าน คนอย่างอาร์ทไม่น่าจะมีปัญหาให้ใครเอาปืนมายิงได้ แต่ก็จริงครับ

          ผมโทรหาใครที่ชลบุรีไม่ติดเลย โทรศัพท์มือถือผมก็เสียไม่งั้นคงมีคนโทรมาบอก... ผมเลยตัดสินใจหยอดเหรียณโทรไปที่เบอร์ของอาร์ทนี่แหละ ปลายสายเป็นน้องไปป์ รุ่นน้องที่คริสตจักรความหวังชลบุรีครับ ผมก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี ยังต้องให้น้องเค้าเล่าให้ฟังอีกทั้งๆที่ผมเองก็อ่านแล้ว(โดยส่วนตัวแล้ว ผมไม่ค่อยไว้ใจสีเขียวครับ) ก็อึ้งเลย ทำอะไรไม่ถูกจริงๆ

          คุณคงไม่คิดใช่มั้ยครับว่าคนรู้จักของคุณหรือเพื่อน จะลงข่าวพาดหัวหน้าหนึ่ง! โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เคร่งศาสนา และเป็นที่รักของทุกๆคน แน่ล่ะครับ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อยู่ไกลตัวแล้วก็คิดไม่ถึงเลยทีเดียว ผมคงไม่เล่าถึงเนื้อหาข่าวหรอกครับ ว่าตายด้วยกระสุนปืน9มม. ที่ยิงจากรถที่เค้าแซงขึ้นมาขับเทียบ หลังจากที่แวบไฟ ให้รถหลบจากเลนขวาที่ขับด้วยความเร็ว80กม.ต่อชั่วโมง (ว่าจะไม่เล่าแล้ว...)

          พระเจ้ากำหนดไว้แล้วจริงๆครับ นั่งเบาะหลังด้านขวาก็ยังตายได้...

คุณค่าข่าวอยู่ตรงไหน? ผมว่าอยู่ตรงที่เป็นลูกชายนายอำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด มากกว่า... ถ้าเป็นคนธรรมดาคงได้ลงพาดหัวรอง... แต่อย่างน้อยผมก็ดีใจที่สื่อที่รักยิ่งของผมไม่เล่นข่าวนี้

          วันศุกร์ที่15 ผมถึงมีโอกาสได้กลับไปชลบุรี พ่อของอาร์ทเป็นพุทธไทย แม่เป็นพุทธจีน แต่อาร์ทเป็นคริสเตียน งานนี้เลยเหมือนการผสมผสานทางศาสนาครับ ผมได้ไปที่วัดประดู่ทรงธรรม(วัดนอก) แค่ขับรถเข้าไปก็รู้แล้วว่าตั้งศพที่ไหน เพราะดอกไม้และพวงหรีดเยอะมาก เยอะจนผมไม่เคยคิดว่าจะเยอะขนาดนี้ มีทั้งจากหน่วยงานราชการท้องถิ่น และกลุ่มชมรม รุ่นพี่รุ่นน้อง ในมหาวิทยาลับบูรพา อาร์ทเป็นที่รักของทุกๆคนจริงๆครับ         

          พิธีไว้อาลัย(คริสเตียนไจไม่เรียกว่างานศพครับ แต่จะเรียกว่าพิธีไว้อาลัย แสดงถึงการจากกันชั่วคราวก่อนที่จะไปพบกันในอาณาจักรของพระเจ้า)ของอาร์ท จัดขึ้นในวันที่17 ที่สุสานแห่งหนึ่ง(ผมจำชื่อไม่ได้จริงๆเพราะเป็นชื่อจีน) ที่โบสถ์ไม่มีสุสานครับ แล้วติดต่อได้ที่สุสานแห่งหนึ่ง เสียดายที่ผมไม่มีโอกาศถ่ายรูปมาให้ดู เพราะข้าหลังจะเป็นเนินฮวงซุ้ยเรียงราย แต่ด้านหน้ามีหลุมหนึ่งมีไม้กางเขน แปลกดีครับ เรียกภาษาเด็กแนวกับเพื่อนของผมเองว่า "เฮ้ย หลุมแมง อินดี้ว่ะ..."

          เรื่องนี้คงอยู่ในหัวของผมไปอีกนาน ในเรื่องของคุณค่าข่าวและการตลาด และในฐานะที่ผมเป็นนักศึกษานิเทศศาสตร์ อยู่กับข้อมูลกินและก็นอนกับข้อมูล(ผมนอนกับข้อมูลจริงๆ เพราะบนเตียงผมมีทั้งชีทเรียน,สารานุกรม,หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์,นิตยสารรีดเดอร์ไดเจสต์,ไบเบิ้ลฯลฯ) แม้ว่าผมอาจจะอ่านมากกว่าเพื่อนนักศึกษาคนอื่น แต่ก็รู้เรื่องต่างๆมากกว่าคนอื่นเช่นกัน เพราะมันเป็นเส้นทางของสุนัขเฝ้าบ้านครับ...