นับว่าได้เป็นเวลา 1 ปีพอดีสำหรับการเขียนบล็อกของผมที่โอเคเนชั่นแล้วนะครับ นับตั้งแต่เรื่องการจากไปของเพื่อนผมเรื่องแรกที่ไม่มีใครคอมเมนต์ http://www.oknation.net/blog/watchpuppy/2006/12/23/entry-1 จวบจนขณะนี้ที่ผมเป็นลูกหมาเฝ้าบ้านที่พร้อมลงสมรภูมิ และหน้าหนึ่งของเว็บไซด์เปลี่ยนไป (หรือผมไม่มานาน..)

     และก็เป็นเวลา 1 เดือนแล้วที่ผมมาลุยสื่อวิทยุที่จังหวัดลำปาง ภาษาที่ไม่คุ้นเคย ผู้คนที่มีการใช้ชีวิตกับแนวคิดแปลกๆ งานล่องสะเปา (ลอยกระทง) ที่ราวกับว่าเป็นเทศการคริสตมาส และหลักสูตรนอกตำราของงานสื่อ ซึ่งผมเป็นทั้งครูและนักเรียน

     ผมเป็นครูในฐานะที่ผมจบการทำสื่อมาแบบซิงๆ และนักเรียนเรื่องการเข้าใจผู้คนที่นี่และการตลาดปราบเซียน

     เหมือนเป็นการชิมลางกับการทำวิทยุที่มีหลายสิ่งหลายอย่างเกือบพร้อมที่วิทยุท้องถิ่น ที่ได้คลื่น จุดห้า สิ่งที่ขาดสำหรับต่างจังหวัดก็คือบุคลากรที่มีความสามารถ ไอเดียสำหรับผู้คนที่นี่ก็มีบ้าง แต่ท้ายที่สุดคือไม่มีผู้ใดที่ออกไปทำนั่นเอง

     ครั้งหนึ่งที่ผมได้กลับไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อไปขอคำชี้แนะจาอาจารย์ ผมได้เจอรุ่นน้องคนหนึ่งที่เรียนภาควิชาเดียวกันอยากมาทำคล้ายๆกับผม

     ซึ่งผมก็ได้แนะนำให้กับน้องอย่างที่ผมได้เขียนในครั้งก่อน นั่นก็คือขอให้กลับไปยังบ้านเกิดของท่าน และทำในสิ่งที่พอจะทำให้ดีขึ้นได้

     ช่วงนี้นอกเหนือจากการจัดรายการเพลงอินดี้แล้ว มีงานที่เตรียมสำหรับปีหน้าอีกหลายชิ้น และโปรเจคร่วมระหว่างคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยโยนก

     ไว้ผมจะมาเล่าให้ทุกท่านได้ฟังอีกคำรบหนึ่ง ช่วงนี้งานเยอะครับ เอาเป็นว่าเขียนเป็นเรื่องสั้นดีกว่า...

     เมอรี่คริสตมาสครับ ทุกท่าน... n