สีสรรพ์แห่งการเปลี่ยนแปลงในฤดูใบไม้ร่วง

ณ วัดไทย  มินีโซต้า  สหรัฐอเมริกา

วันอาทิตย์ที่ ๑๔ ตุลาคม ๒๕๕๐

ปีนี้ปีโลกร้อน  ทั่วโลกมีมหันตภัยอันเกิดจากความปรวนแปรของสภาพอากาศเกิดขึ้น  เมืองไทยมีพายุพาน้ำมาท่วมเดือดร้อนกันทั่วหน้า  ในประเหทศสหรัฐอเมริกาก็เช่นกัน  โดยเฉพาะในมลรัฐอเมริกา  ปีนี้ฤดูหนาวมาเร็วกว่าปีก่อนๆ  ตั้นแต่ต้นเดือนตุลาฯ มาแล้ว  ฝนตกมาตลอด  ผนวกกันลมแรก  และมีพายุมาเป็นระยะ  ทำให้ใบไม้เหลืองเร็วกว่าปีที่ผ่านมา  และร่วงเร็วด้วย  ใบไม้ปีนี้  ฤดูนี้ไม่สวยเหมือนปีก่อนๆ  แต่สีสรรพ์ก็สร้างความแปลกตาได้เหมือนกัน   บรรยากาศที่นำมาให้ชมกันวันนี้ (๑๔ ต.ค. ๕๐) เป็นบริเวณภายในวัดไทย  มินีโซต้า  เชิญทัศนากันตามอัธยาศัยได้ ณ บัดนี้ ....

ที่นี่  ตู้ไปรษณีย์ของวัด  ปากทางเข้าหน้าวัดไทย  เวลาถ่าย ประมาณบ่าย ๔ โมงเย็น  อากาศกำลังคลึ้มๆ หลังฝนตกไปแล้วระยะหนึ่ง  ถนนเข้าวัดยังชุ่มด้วยน้ำฝน

มุมนี้ ด้านข้างอีกด้านหนึ่ง  มองตรงไปจะเห็นถนน หน้าวัด คือ 208th Ave. ข้ามถนนไปที่เห็นใบไม้เหลือๆ แดงๆ เขียวๆ กำลังสดใสอยู่นั่นคือ บริเวณวัดไทย  ซึ่งมีเนื้องที่ประมาณ ๕ เอเคอร์ (ประมาณ ๒๐ กว่าไร่) ซึ่งเป็นบริเวณป่าโปร่งทั้งหมด  จัดชื้อด้วยเงินบริจาคของคนไทยในมลรัฐมินีโซต้า  ในราคาประมาณ $300,000.00 เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๔๗

ณ ที่นี้ คือ สามแยกหน้าวัด  จุดเชื่อมต่อ ระหว่างถนนทางเข้า ULYSSES St. กับ ถนนหน้าวัด 208th Ave. สามแยกที่มีคนหลงมากที่สุด  เพราะลืมมองด้านขวามือ  เลยไม่เห็นป้ายชื่อวัด  ทั้งๆ ที่ผ่านตู้ไปรษณีย์ของวัดมาแล้ว  และรู้ว่าวัดอยู่บริเวณนี้ล่ะ  แต่หาไม่เจอ

ถ้ามองมาทางด้านขวามือ  ห่างประมาณ ๕๐ เมตร จะเห็นป้ายชื่อวัดไทยแดงเหลืองเด่นแต่ไกล  พร้อมด้วย ธงไทย  ธงอเมริกา และธงธรรมจักร โบกสบัด อย่างสง่างาม  สมศักดิ์ศรีวัดไทย

หน้าวัดจะมีโคมไฟโซล่าเซลล์คู่  ถัดออกไป ก็จะเห็น ป้ายยินดีต้อนรับ อยู่ใกล้ๆ  สีใบไม้บริเวณนี้  ออกแดงๆ คล้ำๆ  แปลกตาดี

ด้านนี้  คือปากทางเข้าวัดทางด้านซ้ายมือ  สีของใบไม้ออกจะชมพูคล้ำๆ ไปบ้าง  ต่างกับด้านขวามือ  ป้ายที่เห็น คือ  ป้ายปิดทางเข้าวัดในตอนเย็น  เพื่อบอกให้ผู้ที่จะมาวัดได้ทราบว่า  วัดปิดกี่โมง  และเปิดกี่โมง  เพราะสังคมอเมริกา  เป็นสังคมที่มีความเป็นส่วนตัวพอสมควร  เวลาจะไปไหน  เขาต้องโทรไปบอกเจ้าของบ้านก่อน  และต้องรู้ว่าเวลาไหนเป็นเวลาที่เป็นส่วนตัวของเจ้าบ้าน

ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด  จะเห็นป้ายต้อนรับอย่างชัดเจน  วัดเป็นของทุกคน Welcome to Your Home

มองไกลไปอีกสักหน่อย  จะเห็นศาลาพระเด่นสง่า  เป็นมงคลแก่ผู้มาเยือนตั้งแต่ปากทางเข้า  ศาลานี่ละ  เมื่อก่อนเคยประดิษฐานพระยืน สูง  2.30 เมตร  หนัก 250 กิโลกรัม  ซึ่งต่อมาโดนขโมยไปเมื่อประมาณ ๒ เดือนที่ผ่านมา (วันหลังจะเล่าให้ฟัง)

ช่วงนี้  พระได้ออกกำลังกายทุกวัน  ด้วยการกวาดใบไม้  กวาดเช้า  กวาดบ่าย  กวาดเย็น  ยิ่งฝนตกด้วยแล้ว  ใบไม้ติดพื้นถนน  กวาดยากมาก  ต้องรอให้ถนนแห้งก่อน  จึงจะกวาดได้

ด้านนี้เป็นด้านซ้าย  ทางเข้าวัดไทย  สังเกตุต้นไม้ใหญ่ แซมด้วยไม้น้อยๆ

ด้านนี้เป็นด้านขวามือ  แมกไม้จะครึ้มกว่าด้านซ้าย

แต่ละพุ่ม  แต่ละช่วง  ดูแปลกตา  ตามเผ่าพันธุ์ของไม้นั้นๆ

มุมนี้ ด้านหลังที่พักสงฆ์  เป็นป่าครึ้ม เหมาะแก่การเจริญภาวนา

มุมนี้ มองด้านหลังที่พักสงฆ์  จะเห็นธงชาติอเมริกา  บริเวณนี้ร่มรื่นมาก เป็นเนินสวยงาม  ไม่ร้อน  ในช่วงหน้าร้อนจะเป็นบริเวณ  นั่งกรรมฐาน เดินจงกรม

บรรยากาศรอบๆ ที่พักสงฆ์  ยังครึมด้วยใบไม้เขียว แซมเหลือง

บริเวณนี้ ด้านหน้าที่พักสงฆ์  เงียบสงบ  โต๊ะสนามที่เห็น เป็นโต๊ะทำงานยามบ่าย  ช่างแดดร่มลมตก  จะอ่านหนังสือ  เขียนหนังสือ  หรือทำเว็บไซด์เผยแผ่ธรรมะ  กิจกรรมพระศาสนา  ส่วนมาก มาจากโต๊ะตัวนี้ล่ะ  นอกจากนั้นยังใช้เป็นที่สนทนา  ต้อนรับแขกอีกด้วย  ด้านขวาของโต๊ะจะเป็นสวนดอกไม้   ฤดูร้อนจะมีสีสรรพ์ของดอกไม้  ดูงามตามาก  ญาติโยมมาช่วยกันปลูก

ดอกไม้ยังพอหลงเหลือให้เห็น  พอให้คิดถึงฤดูร้อนได้บ้าง  ก่อนที่จะหายไปอีก ๔ - ๕ เดือน  ถึงจะได้มาอวดโฉมความงามกันใหม่

แมกไม้งามตาด้วยสีสรรพ์ของฤดู Autumn ก่อนจะเหลือแต่กิ่งก้าน

งามแบบไม้ใหญ่  ยิ่งใหญ่เพราะอยู่นาน  แต่ไม่ว่าใหญ่-เล็กก็ต้องทิ้งใบทั้งหมด   ขีนบ้าใบมีปัญหาแน่ เมื่อหิมะตกมา

ความงามมองจากพื้นที่ใบไม้หล่นทับกัน 

ศาลเทพาอาลักษณ์ เจ้าที่ เจ้าทาง ปกปักษ์รักษา ลูกหลาน ตามความเชื่อแบบไทยๆ ที่ไปอยู่แห่งหนตำบลใด ก็ไม่ลืมจิตวิญญาณไทย

บริเวณนี้ด้านหน้าศาลาธรรม สำหรับทำกิจกรรมในเทศกาลต่างๆ บริเวณนี้หน้าร้อนใช้เป็นที่เดินจงกรม  ด้านขวามือ เป็นบริเวณปลูกดอกไม้

บริเวณนี้  ด้านหน้าศาลาพระยืน  เป็นบริเวณปลูกดอกไม้หน้าร้อน และใช้เป็นสถานที่เวียนเทียน  ในเทศกาลมาฆบูชา  วิสาขบูชา และอาสาฬหบูชา ยามนี้  ดอกไม้ก็ยังพอให้เห็นบ้าง  แต่ไม่งามเท่าหน้าร้อน

มุมนี้มองจากศาลาพระยืน ไปทางปากทางเข้าวัด  ประมาณ ๕ โมงเย็น ร่มรื่นเย็นใจดี  เหมาะสำหรับเดินจงกรม  ฤดูนี้ไม่มียุงรบกวนเหมืนหน้าร้อน

๖ โมงเย็น ก็มืดแล้ว  สมควรปิดวัดได้แล้ว  ไฟอัตโนมัติ ก็เปิดให้แสงสว่าง บริเวณหน้าศาลาธรรมแล้ว และเป็นเวลาที่พระจะได้ทำวัตรสวดมนต์เย็นต่อไป

ลาก่อนสำหรับวันนี้  ด้วยบรรยากาศที่เงียบสงบ  และสดชื่นเหมือนทุกวัน

พระมหาไพสิทธิ์  ธัมมรโส
วัดไทย  มินีโซต้า  สหรัฐอเมริกา
14 ตุลาคม  2550