.

น้ำขิงนั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าบ้าน...มีเสียงบีบแตรดังสนั่นลั่นซอยดังขึ้นหลายครั้งติดต่อกัน เธอกลัวว่าเพื่อนบ้านจะออกมาตะโกนต่อว่า จึงรีบวิ่งไปเปิดประตูซะเอง...โดยไม่รอเด็กในบ้าน

“ใครนะ ช่างไม่มีมารยาทซะเลย” เธอบ่นขณะเปิดประตู เมื่อเห็นรถ เธอรีบจดจำรายละเอียดไว้อย่างรวดเร็ว ... “ไม่คุ้นเลย รถใครนะ” แม้จะไม่ค่อยอยู่บ้านนี้นัก แต่น้ำขิงก็พอจะรู้ว่า น้ำหวานไม่ค่อยรับแขกที่บ้าน ไม่ค่อยมีใครไปมาหาสู่ที่บ้านหลังนี้มาหลายปีดีดัก...

รถยุโรปยี่ห้อดัง สีดำสนิทพอ ๆ กับกระจก ที่ไม่สามารถมองเห็นว่าใครนั่งอยู่ในรถ จนเมื่อ คนในรถลดกระจกลงเธอจึงมองเห็นคนที่นั่งอยู่ทางด้านหลัง

“หนู...ฉันมาหาคุณน้ำหวาน...นัดกันไว้แล้ว ไม่รู้ว่าเค้าแต่งตัวเสร็จรึยัง”

“ไม่แน่ใจค่ะ แต่ถ้านัดพี่หวานไว้ ก็เชิญไปนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อนดีกว่าค่ะ” หญิงสาวหลีกให้รถคันนั้นแล่นไปจอดด้านหน้าตึก ตัวเธอเดินตามเข้ามาเพื่อรับแขกแทนพี่สาว... “พี่หวานคบกับคนแบบนี้ด้วยเหรอ...หน้าตาไว้ใจไม่ได้...น่ากลัว” หญิงสาวให้บทสรุปแก่ชายวัยกลางคนที่เพิ่งเจอ แต่ด้วยมารยาทเจ้าของบ้าน เธอจึงต้องเชิญเขาไปนั่งรอพี่สาวที่ห้องรับแขก ให้เด็กหาน้ำหาท่ามาให้ นั่งรอเป็นเพื่อน สายตาของอีกฝ่ายมองเธอด้วยประกายตาวาววามแบบที่นทีเคยมอง มันทำให้เธอไม่สบายใจ มากกว่าจะรู้สึกอย่างอื่น แถมค่อนไปทางขยะแขยงมากกว่า

“เอ่อ...เดี๋ยวดิฉันไปตามพี่น้ำหวานให้ดีกว่าค่ะ” เมื่อไม่อาจทนให้คนแปลกหน้ามานั่งมองเธอได้ต่อไป น้ำขิงจึงเดินหนีโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันจะอ้าปากพูด เธอเดินมาหยุดตรงหน้าห้องน้ำหวานก่อนจะเคาะประตู

“ก๊อก ๆ ...”

“อะไร” เสียงพี่สาวเธอตะโกนถาม

“ขิงเองค่ะ...พี่หวานมีแขกมาหาพี่แน่ะ เขานั่งรออยู่ข้างล่าง”

“อือ ๆ พี่เสร็จแล้ว” น้ำหวานเปิดประตูออกมา น้ำขิงอ้าปากค้าง

“พี่หวาน สวยจัง...แต่ชุดนี้ไม่โป๊ะไปหน่อยเหรอ” น้ำขิงกำลังมองชุดสีเขียวแนบเนื้อ ยาวกรอมเท้า มีสายคล้องผูกไว้ตรงต้นคอ ด้านหน้าเว้าลำ เห็นร่องอก ส่วนด้านหลังก็เว้าลึก

“หึ...ไม่หรอก อย่าทำเป็นหัวโบราณไปหน่อยเลย...พี่ไปล่ะ ฝากดูแลบ้านดูแลหลานด้วยล่ะ...”

“พี่หวาน...พี่จะไปไหน”

“เหอะน่า ...เรื่องของฉันแกอย่ามาซักเหมือนแม่หน่อยเลยน่ะ...”

“แต่...”

“พอ...อย่ามาทำฉันอารมณ์เสีย กำลังอารมณ์ดี ๆ เดี๋ยวเสียฤกษ์หมด” พี่สาวเดินหนีเธอทันที หล่อนเดินนวยนาดลงบันไดมา แขกที่นั่งรอ ยิ้มอย่างพอใจกับภาพที่เห็น เขาเดินเข้ามาโอบกอด แล้วรั้งร่างนั้นมาจูบโดยไม่เกรงว่าคนในบ้านจะเห็น แต่น้ำหวานหัวเราะคิก แล้วดันตัวเขาออกห่างอย่างนุ่มนวล

“อื้อ ...ทำไมล่ะ...” เสี่ยเหมาหงุดหงิดเล็กน้อยที่โดนขัดใจ

“แหม...เสี่ยคะ...อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะ...ที่นี่ไม่เหมาะน้องของหวานอยู่ด้วย แกยังไม่รู้เรื่องเดี๋ยวจะไม่เข้าใจ...รอให้ถึงที่ของเราก่อนดีกว่าค่ะ แล้วหวานจะไม่ทำให้เสี่ยผิดหวัง” น้ำหวานหอมแก้มเอาใจเสี่ยเหมาหนึ่งฟอดเป็นการเอาใจ แล้วทั้งคู่ก็เดินประคองกันออกไปขึ้นรถ ลูกน้องเสี่ยยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอกตลอดเวลา เหมือนพวกมาเฟียไม่มีผิด น้ำขิงคิด ...เมื่อรถคันนั้นแล่นออกไป ก็มีรถคันหนึ่ง เลี้ยวสวนเข้ามา น้ำขิงกำลังเตรียมของว่างให้น้ำใสหลานสาวอยู่ในครัว สักพักบัวเด็กในบ้านก็เข้ามา

“บัว...รถโรงเรียนมาส่งคุณน้ำใสหรือ...ฉันได้ยินเสียงรถ”

“ไม่ใช่ค่ะ”

“อ้าวแล้วใครกัน...พี่หวานไม่อยู่นี่ ไปบอกให้เขากลับไปก่อน แล้วค่อยมาใหม่วันหลัง”

“เขาบอกว่ามาหาคุณขิงค่ะ”

“หือ...ใครกัน” หญิงสาวแปลกใจ

“ผมเอง”

“คุณนที...”

“สวัสดี.”  ชายหนุ่มพูดแล้วค้อมศีรษะให้...เขาถือวิสาสะเดินเข้ามาในบ้าน เพราะหากรู้ว่าเขามาหญิงสาวก็คงหลบหน้าเขาแน่ ก่อนหน้าที่จะมาที่นี่ ชายหนุ่มได้แวะไปที่อู่...เจอช่างวิทย์ที่ลานจอดรถ เขาจึงรู้ว่าเธอกลับมาที่นี่ตั้งแต่เช้าแล้ว...

“กลัวผมมากเลยเหรอ ถึงได้หนีมาที่นี่” เขาเดินเข้ามายืนใกล้ ๆ แกล้งหยิบขนมที่หญิงสาวกำลังจัดอยู่ขึ้นมากิน

“นี่คุณ...เข้าบ้านคนอื่นก่อนได้รับอนุญาตแล้วยังจะมากินของเขาโดยไม่ขออีก”

“ก็ผมหิวนี่...กะจะไปรับพากินข้าว ดันหนีมาอยู่นี่ ผมต้องหิ้วท้อง ตามมา ...แค่ขนมชิ้นเดียว คุณยังขี้เหนียว ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ”

“ใครใช้ให้มาเล่า...”

“ก็หัวใจมันเรียกร้อง” น้ำขิงเงยหน้ามองเขา สายตาออดอ้อน ทอประกายบางอย่าง จนหญิงสาวต้องหลบ...มือไม้พาลสั่น หญิงสาวพยายามควบคุมตัวเอง... “อย่าให้เขามามีอิทธิพลเหนือเธอเด็ดขาดนะยายขิง อย่าไปเชื่อคำพูดเขา...เขามันคนใจร้าย หยาบคาย” ชายหนุ่มนึกขันกับปฏิกิริยาของหญิงสาว เขาจึงแกล้งยืนชิดเข้ามาอีก หญิงสาวก็ถอย ...เธอถูกต้อนจนไปชิดมุมของเคาเตอร์ หมดทางหนี เพราะเขาเอามือกันเอาไว้...เธอจึงตกอยู่ในอ้อมแขนเขาอีกครั้ง

น้ำขิงมองหาบัว แต่เจ้าหล่อนถอยออกไปตอนไหนเธอไม่ได้สังเกต เท่ากับว่าตอนนี้เธออยู่กับเขาสองคนในครัว...หญิงสาวใจเต้นไม่เป็นส่ำ...ลำคอแห้งผาก...เธอกลัวเขา...ชายหนุ่มจึงแกล้งก้มหน้าลงมา น้ำขิงหลับตาปี๋ ยกมือขึ้นป้องกันตัว

“ฮ่า ๆ ๆ” นทีปล่อยก๊ากออกมา เขาถอยห่าง มายืนมองหญิงสาว ที่ลืมตาขึ้นมองอย่าง งง ๆ ... “อย่าทำหน้าอย่างนั้น...เดี๋ยวผมจะอดใจไม่ไหวเดินเข้าไปจูบคุณ” หญิงสาวตกใจที่เขาเดาความรู้สึกเธอออก เธออายจนหน้าแดง...ตัดสินใจหันหลังให้เขา...เขารู้ว่า เธอไม่ได้รังเกียจเขา...และอยากให้เขา.... “บ้า ยายขิง บ้า แกต้องบ้าไปแล้ว” เธออยากร้องไห้ “ทำไมนะ ทำไม ฉันจะต้องรู้สึกแบบนั้นกับคุณด้วย คนไร้หัวใจ คนเจ้าเล่ห์”

“น้าขิงคะ...น้าขิง” ระฆังช่วยมาทันเวลาพอดี หลานสาวผู้น่ารักของเธอวิ่งตื๋อเข้ามา น้ำขิงหันมารับร่างของเด็กน้อยที่โถมเข้ามากอดขึ้นอุ้ม “คิดถึงน้าขิงจัง” เด็กน้อยหอมแก้มน้าสาวซ้ายขวา ก่อนที่น้าสาวจะหอมแก้มตอบ

“น้าขิงก็คิดถึงหนูใสมากเลยค่ะ...เป็นไงคะ ไปโรงเรียนสนุกไหม”

“สนุกค่ะ...สนุกมาก มีเพื่อนเยอะแยะเลย” 

“หิวรึยัง น้ามีขนมให้ทานด้วย”

“หิวค่ะ...หิวมาก”

“งั้นไปนั่งรอที่โต๊ะนะคะ เดี๋ยวน้าขิงยกของว่างไปให้ทาน” เมื่อหญิงสาววางน้ำใสลง เด็กหญิงจึงเห็นชายหนุ่มตัวโต ท่าทางใจดียืนอยู่ในครัวด้วย เด็กน้อยยิ้ม

“คุณน้าผู้ชายเป็นใครคะ” เด็กหญิงถามพร้อมกับเดินเข้าไปหา...ชายหนุ่มย่อตัวลงมา “น้าชื่อนทีครับ”

“คุณน้าเป็นแฟนกับน้ำขิงเหรอคะ” ชายหนุ่มถึงกับหัวเราะหึ ๆ กับคำถามนี้ ส่วนน้ำขิงหันมามองเขาพร้อมกับขึงตาบอกว่าตอบดี ๆ นะไม่งั้นสวยแน่

“อืม...ไงดีล่ะ...” ชายหนุ่มทำท่าคิดจนน้ำขิงหมั่นไส้จึงชิงตอบหลานสาว “ไม่ใช่จ๊ะ...หนูใสมาล้างมือ แล้วไปนั่งรอที่โต๊ะ เลิกคุยกับน้าเขาได้แล้ว เดี๋ยวน้าเขาก็กลับแล้ว” น้ำขิงไล่เขาทางอ้อม แต่ชายหนุ่มไม่ยอมแพ้

“หนูใสว่า เราไปทานข้าวข้างนอกกันดีไหมครับวันนี้ เดี๋ยวน้ำทีพาไป”

“จริงเหรอคะ...ดีค่ะ ดี หนูใสไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอกนานแล้ว...คุณแม่งานยุ่ง” คำตอบของหลานสาวทำเอาน้ำขิงถึงกับอึ้ง เธอลอบถอนหายใจ แล้วยกของว่างไปตั้งโต๊ะ ทำเผื่อเขาด้วยชุดหนึ่ง เป็นค่าปิดปาก

“หนูใส มาทานของว่างค่ะ...อย่าไปกวนคุณน้า ...คุณน้าเขาไม่ค่อยว่างหรอกค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ถ้าว่าง น้ำขิงจะพาไปเองนะคะ”

“ไม่เป็นไร วันนี้ผมว่าง เราไปวันนี้เลยดีกว่านะ หนูใส”

เด็กหญิงหันไปมองน้ำขิง...แล้วเดินเข้าไปหา  “น้าขิงว่าไงคะ” น้ำใสส่งสายตาวิงวอน ขอร้องจนน้ำขิงสงสาร

“ได้ค่ะ แต่หนูใสต้องทานของว่างรองท้องก่อน แล้วรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า...เราจะไปกัน”

“เย้ ๆ น้าขิงใจดีที่สุดเลย” เด็กหญิงร้องไชโยด้วยความดีใจ รีบกินของว่างแล้ววิ่งตื๋อขึ้นไปข้างบน โดยมีบัวขึ้นไปช่วยอาบน้ำแต่งตัวให้

“คุณนี่ยุ่งวุ่นวายกับฉันจริง ๆ” น้ำขิงหันไปต่อว่านที ทันทีที่น้ำใสพ้นห้องครัวไป “เฮ้อ...แต่ก็ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา “พี่หวานมัวแต่ยุ่งอยู่กับการหาเงินมาใช้หนี้...ฉันเองก็มัวแต่ทำงานอยู่ที่อู่ ส่วนน้องสาวฉันอีกคนยุ่งกับเรื่องเรียนเพราะใกล้จบ...เลยไม่มีใครมีเวลาอยู่กับหนูใสเลย”

“ไม่เป็นไร” ชายหนุ่มพูด “ข้อเสนอของผม เป็นทางออกที่ดีที่สุด ลองคิดดู” หญิงสาวนิ่งมองหน้าเขาราวกับจะค้นให้ถึงใจ...ว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร...เขาจะรักเธอบ้างไหม หรือเขา...ต้องการ...แค่...ตัวเธอ ชดใช้หนี้นับสิบล้านนั่น แต่หญิงสาวก็ไม่อาจเดาได้ เพราะชายหนุ่มซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงไว้ลึก...ลึกมากจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจรู้ใจตัวเอง

.

.

..

ฝ่ากระแสการเมืองอันร้อนแรง

พักสมอง...อ่านเรื่องเบา ๆ จรรโลงใจบ้าง จะได้ไม่เครียดนะคะ

รักและเคารพความคิดเห็นของทุกคนค่ะ

.

ชุติภัทร์

30 ส.ค. 2551

.