.

ความรู้สึกแรกที่รับรู้ได้หลังจากฟื้นขึ้นมาคือ ...ความโคลงเคลง...เหมือนอยู่บนเรือ...หือ...เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น... ปวดหัวตุบ ๆ ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก ที่จะทรงตัวลุกขึ้น “ปวดหัวจัง” เธอพึมพำจนคนที่นั่งมองอยู่ใกล้ ๆ รีบเข้ามาช่วยพยุง

“เป็นไงบ้าง...”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง...รู้สึกดีใจจนยิ้มออกมา “คุณกลับมาแล้ว” 

“คุณดีใจมากเลยเหรอที่เจอผม”

“เอ่อ...” น้ำขิงหน้าแดง...ก็ดีใจน่ะสิ ตาบ้า เธอตะโกนบอกเขาอยู่ในใจ

“คุณไปหาผมทำไม เมื่อวาน...” ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ สีหน้าดูเครียด ๆ ชอบกล

“ฉัน...ฉัน...” หญิงสาวพูดไม่ออก เธออายเกินกว่าจะพูดมันออกมา ...เธอรักเขา เธอไม่อยากเป็นของใครนอกจากเขา...คำตอบที่เธอตอบดังลั่นอยู่ข้างใน...สะท้อนออกมาทางดวงตา แม้อีกฝ่ายจะไม่แน่ใจนัก แต่ก็โอบกระชับเธอไว้แนบอก

เมื่อวานลูกน้องที่เขาให้หาข่าวเกี่ยวกับน้ำหวาน ได้ส่งตัวน้ำขิงมาให้เขา...พร้อมกับข่าวที่ไม่สู้ดีนัก

“คุณนายกำลังส่งคุณน้ำขิงไปใช้หนี้พวกบ่อนครับ...คุณขิงไปหาเจ้านาย...แต่ไม่เจอ...พวกผมเลยตัดสินใจเอาตัวมาให้นาย...ก่อนที่เธอจะกลับถึงบ้าน” ลูกน้องคนสนิทมองหน้าผู้เป็นนายที่ยืนนิ่งอยู่ตรงท่าน้ำ

“อืม...ขอบใจ ที่เหลือฉันจัดการเอง...ไปเฝ้าดูเหตุการณ์ที่บ้านนั้นต่อ มีอะไรก็รายงานเข้ามาเรื่อย ๆ นะ”

“ครับนาย...” ลูกน้องสองคนยืนมองนายอุ้มน้ำขิงลงมาจากตอนหลังของรถ ...ตรงไปยังเรือเล็กที่จอดรออยู่ เขากำลังพาหญิงสาวไปจากที่นี่ กว่าจะกลับมา สถานการณ์ทางบ้านของหญิงสาวก็คงเปลี่ยนไป ส่วนจะเป็นยังไงนั้นเขาไม่สนใจ เขาขอแค่น้ำขิงไม่ตกไปเป็นของคนอื่นเท่านั้นพอ

“กี่โมงแล้วคะ...ฉันอยากกลับบ้าน” หญิงสาวพูดขึ้นหลังจากเงียบไปนาน

“ถามทำไม...อยากไปเป็นเมียเจ้าของคาสิโนหรือ”

“เปล่าสักหน่อย” เธอ ดึงตัวออกจากอ้อมแขนของเขา ... “ฉันห่วงพี่หวาน ป่านนี้จะเป็นยังไง ไหนจะหลานแล้วน้องสาวฉันอีก”

“ไว้ถึงอ่างทองเมื่อไหร่...ผมจะพาขึ้นไปโทรศัพท์กลับบ้าน”

“อ่างทอง...หมายความว่าไง...เราอยู่ที่ไหน...คุณกำลังจะพาฉันไปไหน”

“คุณอยู่บนเรือกับผม ...เรากำลังเอาปูนขาวไปส่งที่อยุธยา”

“อะไรนะ...คุณจะบ้าเหรอ ....ฉันไม่ไปกับคุณ... ส่งฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะ”

“เสียใจ...เราออกเรือมาตั้งแต่เมื่อคืน ...คุณคิดเอาแล้วกันว่า เราอยู่ตรงไหนของแม่น้ำเจ้าพระยา”

หญิงสาวรีบวิ่งออกไปดูข้างนอก...ทิวทัศน์สองฟากแม่น้ำทำให้เธอรู้ว่า เธอออกมาไกลจากกรุงเทพฯมากแล้ว

“ส่งฉันกลับบ้านนะคุณนที...ชีวิตพี่หวานอยู่ในมือฉัน...ป่านนี้พวกนั้นมันไม่ทำร้ายพี่สาวฉันไปแล้วหรือ...คุณทำอะไรลงไปคุณรู้ตัวไหม”

“ผมทำอะไรผมรู้ตัวดี ว่าแต่คุณเถอะ คุณคิดว่าคุณทำดีแล้วหรือ ที่เสียสละตัวเองเพื่อพี่สาวคุณขนาดนั้นน่ะ”

“พี่หวานเลี้ยงฉันมา ถ้าไม่มีพี่หวาน...ฉันกับน้องคงไม่มีวันนี้...ไม่ว่าจะยังไงฉันจะทำทุกอย่างเพื่อพี่สาวฉัน”

“งั้นหรือ...งั้นข้อเสนอของผม...คุณก็ไม่ปฏิเสธงั้นสิ” นทีเดินเข้ามาใกล้หญิงสาว เธอถอยหนี “จะหนีไปไหนเล่า...พี่สาวคุณก็เป็นหนี้ผม คุณมีหน้าที่ต้องใช้หนี้ผมเหมือนกัน”

“คุณนที...คนบ้า...ฉันหลงดีใจคิดว่าคุณจะช่วยฉัน แต่นี่คุณกลับ...บ้า ๆ บ้าที่สุด”

“คุณจะโกรธไปทำไม ถ้าผมไม่เอาตัวคุณมา ป่านนี้คิดดูสิ ว่าคุณจะเป็นยังไง...อาจจะเป็นเมียเจ้าของบ่อนนั่นไปแล้วก็ได้”

“คุณรู้เรื่องนี้ได้ไง..”

“ผมรู้แล้วกัน และก็รู้ดีด้วย...รู้ขนาดที่ว่า พอคุณหายไป พี่สาวคุณก็ส่งตัวน้องสาวคุณไปแทน”

“ไม่...ไม่จริง พี่หวานต้องไม่ทำอย่างนั้น...” หญิงสาวร้องไห้ “โธ่...น้ำตาล ไม่น่าเลย...คุณ...เป็นความผิดของคุณ ถ้าคุณไม่เอาตัวฉันมา ยายตาลก็คงไม่ต้องทำแบบนั้น คุณคนเลว” หญิงสาวเดินเข้าไปทุบตีเขา ...ชายหนุ่มยืนนิ่ง  ๆ ก่อนที่จะรวบมือทั้งสองข้างของหญิงสาวไปไว้ด้านหลังจับไว้ด้วยมือเดียว ส่วนมือข้างที่เหลือ เขาจับผมตรงท้ายทอยของหญิงสาวไว้ แล้วดึงให้แหงนขึ้น

“อยากเป็นเมียไอ้บ้านั่นมากกว่าผมรึไง...แต่เสียใจด้วยนะ โอกาสของคุณหมดไปแล้ว...ต่อไปนี้คุณต้องเป็นของผมคนเดียว”

“ไม่นะ...ไม่...” น้ำขิงพยายามเบี่ยงหน้าหลบแต่เพราะนทีตรึงต้นคอเอาไว้ เธอจึงต้องรับจูบเขาอย่างไม่มีทางหนีได้ จูบดุดัน เอาแต่ใจ ไม่อ่อนหวานเหมือนคืนนั้นเลย อาจจะเป็นเพราะเขากำลังโกรธ หรืออาจเป็นเพราะ เขาต้องการแสดงสิทธิ์อันพึงมีพึงได้ในฐานะเจ้าหนี้ ที่ไม่ยอมขาดทุนก็เป็นได้ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด หญิงสาวก็ไม่อาจจะยินยอมพร้อมใจไปกับเขาได้...เธออยากกลับบ้าน ป่านนี้ทุกคนจะปลอดภัยดีกันอยู่ไหม แล้วยังจะน้ำตาลอีกล่ะ น้องจะเป็นอย่างไรบ้าง แต่ความคิดต้องสะดุดลงเมื่อ มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มรุกล้ำมาถึงด้านในเสื้อเชิ้ตที่เธอสวมอยู่ เขาสัมผัสจับต้อง ไปทั่วอย่างถือสิทธิ์

“อื้อ...” หญิงสาวพยายามรวบรวมกำลังทั้งหมดเพื่อผลักเขาออก แต่ไม่ว่ายังไง ก็ไม่สำเร็จ หนำซ้ำยังถูกเขาป่วนจนสติล่องลอย เสื้อผ้าที่สวมอยู่ถูกถอดออกทีละชิ้น โดยที่หญิงสาวไม่รู้สึกตัว จนกระทั่งเหลือเพียงแค่ชุดนั้นใน

นทีมองร่างเกือบเปลือยของเจ้าสาววิวาห์เหาะของเขา อย่างหลงไหล แล้วอุ้มเธอไปยังที่นอนหนานุ่ม แล้วล้มตัวตามลงมาติด ๆ หญิงสาวพยายามขัดขืนเพราะสติเริ่มกลับคืนมา แต่ชายหนุ่มไม่ยอมให้เธอได้มีเวลาตั้งตัว เขาสานต่อสิ่งที่หยุดพักไว้เมื่อครู่อย่างไม่รอช้า แล้วปราการสองชิ้นสุดท้ายก็หลุดออกจากตัวเธอ

“นายครับนาย” เสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก นทีรีบดึงผ้าห่มตรงปลายเท้ามาคลุมร่างอันเปล่าเปลือยของหญิงสาวเอาไว้ สายตาจ้องไปยังประตูเรือ “นาย” เด็กหนุ่มผู้ทำลายความสำราญของนายโดยไม่รู้ตัว ได้แต่ยืนชะงักอยู่ตรงประตูนั่น ...แล้วเพิ่งรู้ตัวว่าตนได้ทำผิดพลาดอย่างแรง...นายสั่งเขาแล้วว่า ห้ามเข้ามาในเรือเด็ดขาดถ้านายไม่เรียก แต่เพราะเจอเรื่องตื่นเต้นมา เขาจึงลืมคำสั่งนายเสียสนิท

“ว่าไง เจ้าบอล มีอะไร” เจ้านายถามเสียงเย็น

“เอ่อ พี่ทองให้ผมมาตามนายครับ เราเจอน้ำเชี่ยว เรือยนต์เริ่มลากเรือไม่ไหว นี่เรือลำกลางก็เชือกขาดไปหนึ่งเส้นครับ เรากำลังเปลี่ยนเชือกผูกเรือกันใหม่ แกไล่ให้ผมมาสำรวจที่เรือเรา แต่ผม....ผมทำไม่ได้ ผมเลย ๆ ...”

“เฮ้อ...เอาเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปดู...ฉันขอเวลาสักครู่”

“ครับนาย” บอลถอยหลังหายไปอย่างรวดเร็ว ตลอดเวลา น้ำขิงได้แต่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความอาย นี่ถ้าบอลไม่เข้ามาขัดจังหวะ เธอคง...อึ๋ย...เจ็บใจตัวเองจริง... “อุ๊ย” หญิงสาวตกใจเมื่อมือของชายหนุ่มเริ่มป้วนเปี้ยนแถว ๆ สะโพก เธอปัดมือเขาออก ก่อนจะพลิกตัวหนี โดยดึงผ้าห่มมาด้วย แต่เพราะผ้าห่มผืนหนาและหนัก เธอจึงขยับไปไหนไม่ได้ โดนชายหนุ่มดึงตัวกลับมาใหม่

“จะไปไหนเล่า มาต่อให้จบสิ ผมกำลังรีบ เราต้องทำเวลาหน่อยนะ” เขาพูดหน้าตาเฉยทำเอาหญิงสาวหน้าแดงซ่าน ด้วยความอาย เธอไม่อาจสบตาอันบ่งบอกอารมณ์ของชายหนุ่มได้เลย เขากำลังจะกลืนกินเธอทั้งตัวถ้าเป็นไปได้

“อื้อ...ข้างนอกกำลังวุ่นวายไม่ใช่เหรอคะ คุณออกไปดูก่อนดีกว่า” เธอใช้ความนุ่มนวลเพื่อหลอกล่อเขา...ยังไงยกนี้ขอผ่านก่อน คราวหน้าค่อยว่ากันใหม่...

“ปล่อยไปก่อน...อีกอย่างเจ้าบอลมันก็เห็นแล้วว่าผมกำลังยุ่ง”

“ฮื้อ...คุณนที ...เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่นะคะ” หญิงสาวร้องประท้วงเมื่อชายหนุ่มเริ่มซุกซน ซุกไซร้ต่อ

“เฮ้อ...ก็ได้...เดี๋ยวกลับมาต่อนะที่รัก” แล้วเขาก็ทำให้เธอร้องเสียงหลงเมื่อเขาตวัดผ้าห่มออกจากตัวเธอ...

“ว๊าย...” เธอถูกปิดปากอีกครั้ง กว่าเขาจะออกไปได้เธอก็โดนล่วงเกิน...ตีตราจองไว้เกือบทุกส่วนเสียแล้ว

“เดี๋ยวผมมานะ ...จะรออยู่อย่างนี้ หรือจะอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก็ได้นะ...ผมไม่เกี่ยง เสื้อผ้าใส่แล้วถอดได้...หึ ๆ” 

“คุณ” 

ไม่ทันซะแล้ว เขาเผ่นแผล๊วออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว จนหญิงสาวอ้าปากต่อว่าไม่ทัน...ร้ายกาจ...ร้ายจริง ๆ ...หญิงสาวไม่อาจทำอะไรได้มากไปกว่านั้น เธอรีบลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แม้เขาจะบอกว่าใส่แล้วถอดได้ แต่มันก็ช่วยถ่วงเวลาได้เยอะ...เอ...จริงหรือเปล่านะ...ฮึ...ช่างเถอะ

ห้องน้ำแคบ ๆ มีถังใส่น้ำไว้สำหรับอาบ ต่อก๊อกน้ำมาจากถังใหญ่ด้านนอก ห้องส้วมอยู่อีกฝั่ง ท่าทางเจ้าเรือลำนี้จะพิเศษกว่าชาวบ้านชาวช่อง ค่าที่คนอยู่เป็นถึงลูกเจ้าของบริษัท...อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหญิงสาว ก็เอาชุดที่ติดตัวมาซักตาก ชุดชั้นในมีอยู่ชุดเดียว แต่ก็ต้องทนใส่ไปก่อน เอาไว้เป็นอุปสรรคให้เขา...คิดแล้วก็หน้าแดงอยู่คนเดียว...รอยที่เขาฝากไว้ จะมีวันหายไปจากใจไม่หนอ...ห่วงทางบ้านก็ห่วงแต่เวลานี้เธอต้องห่วงตัวเองก่อนเพราะสถานการณ์ล่อแหลม...เธอไม่อาจรู้ว่าจะเอาตัวรอดจากเงื้อมมือของนทีไปได้สักกี่น้ำ...

สถานการณ์ของสองสาวดูจะไม่แตกต่างกันเท่าใดนัก...อาจเพราะเป็นคนสวย มีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้าม ไม่ว่าชายใดได้ลองลิ้มชิมรส ก็จะติดใจจนลืมหญิงใดที่เคยได้เชยชมมา...นทีหลงน้ำขิง...เอกราชหลงน้ำตาล แม้เจ้าตัวจะไม่อยากยอมรับความรู้สึกตัวเองก็ตามแต่

เอกราชพยายามอยู่ห่างจากร่างบางที่นั่งอยู่ใกล้เขา...เจ้าหล่อนทำท่ารังเกียจเขาจนน่าหมั่นไส้...ดูสิ...นั่งเบียดประตูซะขนาดนั้น นี่ถ้ากระโดดหนีได้ เจ้าหล่อนคงโดดลงไปอย่างไม่ลังเลใจเป็นแน่...นึกแล้วก็โมโห...หน้าตาเขาก็ดี...รึว่าจูบเรามันไม่เข้าท่า...เจ้าหล่อนถึงไม่ติดใจ...สงสัยต้องย้ำจูบบ่อย ๆ ...จะได้เลิกรังเกียจเราซะที...ว่าแล้วก็ดึงร่างบางเข้ามาสู่อ้อมกอด อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว ...จึงปลิวปะทะอกกว้างอย่างง่ายดาย

“ปล่อยนะ...คุณจะทำอะไรฉัน” หญิงสาวหน้าตื่น จ้องหน้าเขาเขม็ง

“ไม่มีอะไร...แค่เบื่อที่ต้องนั่งเงียบ ๆ นาน ๆ ...ฉันไม่ชอบอยู่เฉย ๆ ต้องหาอะไรทำ”

“ก็ทำไปสิ...แต่ปล่อยฉัน...ฉันอึดอัด”

“ก็ผมอยากทำกับคุณ” เขาเน้นคำพูดทุกพยางค์ ทำเอาคนฟังหน้าแดงด้วยความอาย

“บ้า...”

“คุณไม่ชอบหรือ...ผมออกจะชอบ...คุณรู้ไหม ผมไม่เคยติดใจใครเท่าคุณ...นี่แค่จูบนะ ถ้าได้ทำมากกว่านั้น ผมคงตกเป็นของคุณทั้งตัวทั้งหัวใจแน่ ๆ” ไม่พูดแต่ปาก ดวงตาของเขาเปิดเผยอารมณ์ภายในที่คุกรุ่น ราวกับจะสะกดจิตให้เธอตอบสนองเขา...สาวรุ่นตกใจที่เธอสัมผัสได้ถึงอารมณ์อันร้อนแรงที่บ่งบอกในดวงตาของเขา...เธอก้มหน้านิ่ง เพราะด้อยประสบการณ์ทางเพศ เธอจึงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรจึงจะบังคับตัวเองไม่ให้ยินยอมพร้อมใจไปกับเขาได้...แค่จูบ ...สองครั้ง...ทำเอาเธอปั่นป่วน และได้เรียนรู้ว่าเหตุใดผู้ใหญ่จึงห้ามไม่ให้หญิงชายอยู่ด้วยกันตามลำพังสองต่อสอง...เธอมีเพื่อนชายเยอะ ...มีคนมาจีบก็แยะ...แต่ไม่เคยมีใครทำให้เธอหวั่นไหวได้เช่นเขา...หรืออาจเพราะเขาเข้าถึงตัวเธอมากกว่าคนอื่นก็ได้

“ถึงบ้านแล้ว...จะเดินเองหรือให้ผมอุ้มไปส่งดีล่ะ” เสียงเขากระซิบอยู่ตรงข้างหู ทำเอาคนฟังเงยหน้ามองเขาอย่าง งง ๆ ...ก่อนจะหันไปมองนอกรถ...ถึงบ้านแล้ว เธอรีบผละหนีเขาก้าวลงจากรถ วิ่งหายเข้าไปในบ้าน ชายหนุ่มได้แต่มองตาม ไม่คิดจะรั้งไว้ ...เขามีเรื่องต้องเคลียร์กับยายคุณนายพี่สาวเธอก่อน

น้ำหวานมองน้องสาวที่วิ่งขึ้นไปข้างบนอย่างสงสัย...แต่เมื่อเห็นคนเดินตามเข้ามา ก็ร้องอย่างแปลกใจ

“แก...ไอ้เอก แกเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้นะ”

“อ้าว...คุณนาย ไหงต้อนรับเจ้าหนี้แบบนี้ละครับ...”

“เจ้าหนี้...ฉันไปเป็นหนี้แกตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ก็...ตั้งแต่คุณนายเข้าบ่อนนั่นไงครับ”

“แก...แกคือ..”

“ใช่ครับ...ผมเสี่ยเอกราช...เจ้าหนี้รายใหญ่ของคุณนาย”

“แก...แกหลอกลวงฉัน...แกต้องการอะไร”

“ทุกอย่างที่คุณนายแย่งไปจากแม่ผม”

“หมายความว่าไง...แม่แกเป็นใคร”

“แหม...ความจำสั้นจังเลยนะครับคุณนาย...ก็เจ๊สุไงครับ...เจ๊คนที่รับคุณนายเข้ามาทำงานที่บริษัท ก่อนที่คุณนายจะตอบแทนบุญคุณด้วยการแย่งทุกอย่างจากไป...แล้วไล่เจ๊สุออกจากบ้านหลังนี้...”

“เจ๊สุ...แกเป็นลูกชายเจ๊สุเหรอ”

ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วพูดขึ้นว่า “ผมมาทวงทุกอย่างคืน...”

“เดี๋ยวก่อนสิ...แกได้ตัวน้องสาวฉันไปแล้ว...แกจะมาเอาของ ๆ ฉันไปไม่ได้”

“ได้สิ...ก็คุณนายผิดสัญญา...ผมอยากได้ตัวน้ำขิง...ไม่ใช่น้ำตาล...ฉะนั้น...เมื่อคุณนายผิดสัญญา...ทุกอย่างจึงเป็นโมฆะ...”

“ไม่...ฉันไม่ยอม...แกได้ตัวน้องสาวฉันไปแล้ว...แกต้องรับผิดชอบ”

“หึ...นั่นแค่ดอกเบี้ย แล้วเงินต้นผมล่ะ คุณนายจะจ่ายยังไงมิทราบ”

“แก...แกมันไอ้...”

“อ๊ะ ๆ ...อย่าด่ากันสิครับ...ผมไม่เอาเรื่องคุณนายก็ดีแค่ไหนแล้ว...” เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าน้ำหวานที่กำลังยืนหน้าเครียด “ไหน ๆ คุณนายก็ใช้ดอกเบี้ยผมแล้ว ผมก็จะใจดีไม่ฆ่าคุณนาย...เอาเป็นว่า คุณนายต้องทำงานใช้หนี้ผมด้วยการไปทำงานกับมานิต”

“ไม่ฉันไม่ไป...แกจะเอาทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉันไม่ได้”

“หยุด...คุณนายไม่มีสิทธิ์ต่อรอง...ถ้าคุณนายยังอยากเห็นหน้าลูก ก็ทำตามที่ผมบอก...เอาตัวคุณนายไปได้แล้ว”

“ไม่...ไม่ ปล่อยฉันนะ...ไอ้พวกบ้า...แก...” น้ำหวานด่ากราดด้วยความโมโห เธอกำลังสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง...ไม่...มันต้องไม่จบแบบนี้...ไม่...เธออาละวาดอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาลซึ่งอยู่ข้างบน ได้ยินเสียงพี่สาวจึงรีบวิ่งลงมาดู เธอลงมาทันได้เห็นลูกน้องของเอกราชจับพี่สาวเธอยัดใส่รถอย่างไม่ปราณีปราสัย

“คุณทำอะไรพี่สาวฉันน่ะ...คุณจะเอาตัวพี่สาวฉันไปไหน” 

“ผมไม่ฆ่าพี่คุณหรอกน่า...แค่จะเอาตัวไปดัดนิสัย...เมื่อไหร่พี่สาวคุณทำตัวดีขึ้น ...ผมจะปล่อยตัวกลับมา”

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาจัดการพี่สาวฉันแบบนั้น...ปล่อยพี่สาวฉันมาเดี๋ยวนี้นะ”

“เอาเงินมาใช้หนี้ผมสิ ยี่สิบล้านน่ะ แล้วพวกคุณจะทำอะไรผมจะไม่เข้ามายุ่ง...แต่ถ้าไม่มีก็เงียบแล้วทำ ตามที่ผมสั่ง”

“ฉันเกลียดคุณ” เธอตะโกนใส่หน้าเขา แล้วเดินหนี

“เดี๋ยวหยุดก่อน...ผมยังไม่ได้สั่ง...ห้ามคุณไปไหนทั้งนั้น” น้ำตาลค่อยหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ในแววตามีแต่ความเกลียดชัง...เอกราชใจหาย...แต่ทุกอย่างดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาจึงต้องเดินหน้าต่อไป

“คุณต้องทำงานให้ผม...ในตำแหน่งเลขาส่วนตัว...พรุ่งนี้เริ่มงานวันแรก...เจอกันที่อู่”

“ค่ะ มีอะไรอีกไหม...ถ้าไม่มีฉันขอตัวก่อน” หญิงสาวตอบรับด้วยน้ำเสียงเย็นชา ...ต่อไปนี้ เธอจะเห็นเขาเป็นศัตรูเท่านั้น เธอจะไม่มองเขาเป็นอย่างอื่นเด็ดขาด

“เชิญ” ชายหนุ่มโต้ตอบเธอแบบเดียวกัน...ลองกันสักตั้ง...ดูสิว่า...ใครจะชนะ...แต่งานนี้ ฉันไม่แพ้เธอแน่น้ำตาล...ฉันจะทำให้เธอสยบแทบเท้าฉันให้ได้...เอกราชมองตามหลังเธอไปอย่างหมายมาด...เกมนี้จะลงเอยอย่างไร...อีกไม่ช้าได้รู้กัน

.