.

“นาย...นายครับ...” คนถูกปลุก...ตื่นตัวทันทีที่ได้ยินเสียงเรียก เขาค่อย ๆ ขยับตัวออกห่างจากร่างนุ่มนิ่มที่กอดอยู่ แล้วแหวกมุ้งออกมา

“ว่าไงบอล...เกิดอะไรขึ้น”

“มีเรือมาวนเวียนอยู่แถวนี้ครับ...วนไปวนมาตั้งแต่ตอนหัวค่ำแล้วครับ...พี่ทองกลัวว่า...จะเป็นพวกโจร เลยให้มาบอกนายให้เตรียมรับมือครับ”

“อืม...ไปข้างนอกกันเถอะ เราคงต้องเช็คผ้าใบคลุมเรือให้ดีอีกรอบ...”

นทีเดินออกมาด้านนอก เรือลอยลำอยู่ตรงกลางแม่น้ำห่างจากบ้านเรือริมฝั่งพอควร หากเกิดการปล้นคงไม่ดีแน่...เขาพอจะได้ข่าวเรื่องปล้นเรืออยู่บ้าง...แต่ไม่คิดว่าจะเจอเข้ากับตัวเอง...อีกอย่างสินค้าที่ขนมา ก็ไม่ได้เป็นสินค้าที่มีราคาแต่อย่างใด ก็แค่ปูนขาว...เสียงเรือยนต์ดังแว่ว มาตามสายลม ชายหนุ่มพยายามเพ่งมองไปทางที่มาของเสียง...

“ชักจะไม่ดีแล้วสิ” นทีพึมพำ...เสียงเรือใกล้เข้ามาก็จริง แต่เขาไม่เห็นแสงไฟจากเรือลำดังกล่าว “บอลแกไปบอกพี่ทองให้ระวังตัว...พาเด็กและผู้หญิงไปอยู่เรือลำท้ายให้หมด”

“ครับนาย” บอลวิ่งอย่างรวดเร็วไปยังเรือยนต์ของพี่ทองซึ่งอยู่ด้านหน้า ส่วนเขารีบเดินกลับเข้าไปในตัวเรือ เพื่อไปหยิบปืน อาวุธซึ่งที่ป๊ามอบให้เขาไว้สำหรับพกติดตัว ตั้งแต่เขาตัดสินใจลงมาอยู่ที่เรือ...เขาเก็บมันไว้ในเรือลำนี้มาหลายปี ไม่คิดว่าจะต้องใช้ในที่สุด

“เกิดอะไรขึ้นคะ” น้ำขิงตื่นเพราะได้ยินเสียงกุกกัก แม้จะมืดแต่เธอพอจะรู้ว่าเป็นเขา...

ชายหนุ่มกระชับปืนในมือ คุกเข่าลงใกล้มุ้ง “อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้...เอาเป็นว่าผมขอให้คุณอยู่ในนี้ห้ามออกไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...” เขาตวัดมุ้งเปิดให้หญิงสาว แล้วดึงมือให้ลุกตามมา “ล็อคประตูซะ...อย่าเปิดถ้าไม่ใช่ผม...”

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำอย่างงง ๆ

“ดีมาก” เขายกมือขึ้นลูบแก้มเธอเบา ๆ “ไม่มีอะไรหรอก...ตราบใดที่คุณอยู่กับผม...ผมจะไม่ทำให้คุณลำบากหรือมีอันตราย...เชื่อใจผมไหม”

หญิงสาวพยักหน้า...ชายหนุ่มยิ้มหอมแก้มเธอหนึ่งฟอด แล้วเดินออกไปด้านนอก “ปิดประตูได้แล้ว” เขาสั่งกำชับอีกรอบแล้วเดินหายไปทางหัวเรือ บรรยากาศแปลก ๆ ...เธอรู้สึกเช่นนั้น ข้างนอกมันเงียบเกินไป

เสียงเรือยนต์หายไปแล้ว...แต่เขาได้ยินเสียงเสียงน้ำ...เหมือนมีคนกำลังพายเรือ...บอลหมอบอยู่ใกล้ ๆ เขา สักพักใหญ่ ๆ เขาได้ยินเสียงคนพายเรือเข้ามาจอดเทียบกับเรือของเขา ...จากนั้นคนไม่ต่ำกว่าสามคนก้าวขึ้นมาบนเรือ พี่ทองคลานมาสมทบ

“ท้ายเรือเรียบร้อยไหม” นทีกระซิบถาม

“เรียบร้อยครับนาย ผมให้ไอ้กบกับไอ้เพียรดูแลพวกผู้หญิงกับเด็กอยู่ทางโน้น”

“อืมดี...ระวังตัวนะ ไม่รู้ว่าพวกมันมีอาวุธหรือเปล่า...ฉันสงสัยจริง ๆ พวกมันต้องการอะไร...”

กลุ่มคนผู้บุกรุกขึ้นมาบนเรือ ทำทีกรีดผ้าใบเรือเพื่อดูสินค้า...แม้พวกเขาจะรู้อยู่แล้วว่า สินค้าที่ขนมาเป็นปูนขาว แต่เพื่อให้แผนแนบเนียน...พวกเขาจำต้องวนเวียนอยู่ตรงสินค้าก่อนจะส่งซิกส์ให้หนึ่งในกลุ่มเดินไปทางท้ายเรือ...

“รออยู่นี่นะ”

“นาย”

“อย่าห่วง ฉันว่าพวกมันต้องการอย่างอื่นมากกว่าปูนขาว...ทองมีปืนใช่ไหม...” 

“ครับนาย”

“ดี...งั้นฝากดูทางนี้ด้วย ถ้ามีอะไร ยิงได้เลย”

“ครับ”

นทีรีบเคลื่อนตัวไปทางท้ายเรือ เขาคิดว่างานนี้พวกนั้นคงได้ใบสั่งมาเพื่อให้ทำอะไรบางอย่าง...บางอย่างที่ว่าอาจเป็นชีวิตเขา...เพราะเขาสืบรู้เรื่องราวหลายเรื่องเกี่ยวกับการโกงบริษัท...ซึ่งคนที่ทำ ก็พี่น้องต่างมารดาของเขานั่นแหละ...คนพวกนั้นไม่พอใจที่เขาเป็นลูกรักของป๊าและกลัวว่าเขาจะได้รับมรดกทั้งหมดจากป๊า...เขาไม่อยากจะเชื่อว่าพี่น้องที่เติบโตมาด้วยกันจะทำกันได้ ...นี่หากป๊ารู้...ป๊าจะเสียใจขนาดไหนที่พี่น้องต้องฆ่าฟันกันเองเพื่อแย่งมรดก

“เฮ้ยประตูล็อคว่ะ ทำไงดีวะ” หนึ่งในนั้นกระซิบถามเพื่อนซึ่งเดินตามมาสมทบ

“ทำไง ก็ลองเคาะเรียกสิ ล่อให้มันออกมา”

น้ำขิงสะดุ้งเมื่อมีเสียงกุกกักอยู่ข้างนอกและเสียงคนคุยกันเบา ๆ พยายามเงี่ยหูฟังว่าใช่เสียงของนทีหรือเปล่า แต่ก็ไม่ได้ยิน เธอจึงถอยห่างออกมาจากประตู ไปหลบตรงช่องเก็บผ้า เริ่มกลัวจนตัวสั่นแต่ก็พยายามคุมสติ เธอมั่นใจว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาต้องมาช่วยเธอดังที่พูดเอาไว้ เธอไม่อาจรู้ว่าข้างนอกนั่นเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ภาวนาว่าขอให้เขาปลอดภัย

“ปัง” เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด พร้อมกับเสียงตะโกนโหวกเหวกอยู่ด้านนอก แล้วเสียงปืนนัดต่อ ๆ มาก็ดังขึ้น มีการปะทะกันข้างนอก...หญิงสาวได้แต่กอดตัวเองเอาไว้...ความกลัวเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และแล้วเธอก็ได้ยินเสียงเรือยนต์แล่นออกไป...พวกมันคงไปแล้ว

“ปัง ๆ” เธอสะดุ้งโหยง ไม่กล้าขยับตัวจน

“ขิง...คุณเป็นไงบ้าง เปิดประตูให้ผมหน่อย” เสียงเขานั่นเอง หญิงสาวจึงถลาไปเปิดประตู ด้วยมือไม้อันสั่นเทา กว่าจะเปิดประตูได้เล่นเอาคนข้างนอกร้อนใจ กลัวว่าหญิงสาวจะตกใจจนขวัญเสีย

“คุณนที” ทันทีที่เปิดประตูได้ เธอก็โผเข้ากอดเขาด้วยความดีใจ ชายหนุ่มกอดร่างอันสั่นเทาของหญิงสาวเอาไว้ พร้อมกับปลอบประโลมให้หญิงสาวหายกลัว

“ไม่เป็นไรแล้ว...พวกมันไปกันหมดแล้วล่ะ...”

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

“โจรปล้นเรือน่ะ...”

“ปล้นเรือ...”

“อือ...มีบ่อยแต่ไม่ค่อยเป็นข่าว เพราะส่วนใหญ่มันเอาของที่ขนมา...แต่เผอิญว่าคราวนี้ ไม่มีสินค้าที่มันต้องการ มันเลยจะปล้นเราแทน”

“น่ากลัวนะคะ...”

“พรุ่งนี้เราคงต้องไปแจ้งความ...กันไว้...ขากลับมันจะได้ไม่ตามมาแก้แค้น...ผมยิงโดนมันคนหนึ่ง”

“เหรอคะ”

“แจ้งความแล้ว เราคงจะได้รู้ว่าโจรเป็นใคร ตำรวจคงสืบไม่ยาก...ไปล้างหน้าล้างตาเถอะ ใกล้เช้าแล้ว นอนเอาแรงอีกสักหน่อย สว่างแล้วค่อยออกเรือ”

“ค่ะ” หญิงสาวผละไปล้างหน้าในห้องน้ำ ส่วนเขาเดินเข้าไปในเรือเพื่อเก็บปืน ออกมาอีกทีในเรือก็สว่างเรื่อ ๆ ด้วยแสงจากเทียนไข

“เข้าไปนอนเถอะ เดี๋ยวผมมา” เขาหายไปทำธุระในห้องน้ำบ้าง ออกมาอีกครั้ง หญิงสาวยื่นผ้าเช็ดหน้าให้

“ขอบคุณครับ...หัดเป็นภรรยาที่ดีเหรอเนี่ย”

“บ้า...ฉันแค่อยากช่วยคุณ” แล้วหนีเข้าไปอยู่ในมุ้ง ห่มผ้าแล้วนอนหันหลังให้เขา...ชายหนุ่มยิ้ม ก่อนจะดับเทียน แล้วมุดเข้าไปนอนข้าง ๆ แล้วดึงหญิงสาวเข้ามากอด...เธอไม่ได้ขัดขืน เพราะยังกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธออยากได้รับการปกป้องจากเขา...เขาเป็นที่พึ่งเดียวในยามนี้...ทั้งสองหลับไปพร้อมกันในที่สุด...

ยามนี้สายใยรักเริ่มถักทอ...เกี่ยวโยงสองใจไว้ด้วยกัน...มันจะแน่นหนาแค่ไหน...ยากจะรู้ได้...แต่หากรักด้วยใจพิสุทธิ์ รักแท้...ก็จะเกิดขึ้นจากสายใยนี้...และจะคงอยู่ตราบนานเท่านาน