ถ้าไม่ร่ำไม่รวย คนเราจะตายไหม ?
  

              นี่คือคำถาม ที่ผมอยากจะถามทุกๆ คน ถ้าจำเพาะเจาะจงได้ ก็อยากจะถามเฉพาะบรรดาเหล่าลูกหาบลูกทาส ของอดีตนายกฯ ชื่อกระฉ่อนโลก ที่ดำรงตำแหน่งจำเลยของแผ่นดินไทย ข้อหาใช้ตำแหน่งหน้าที่ประพฤติมิชอบ ส่อเจตนาคอร์รัปชั่นโกงกินมโหฬาร  ตอนนี้กำลังถูกดำเนินคดี จำเลยก็อยู่ระหว่างประกันตัวสู้คดี
              

              แต่เป็นจำเลยแผ่นดินที่มีอภิสิทธิ์เหนือใครในแผ่นดิน ตั้งแต่มีประเทศไทยมา เพราะไปไหนแต่ละทียังกับเทวดาเยื้องกรายก็ไม่ปาน ข้าราชการในแผ่นดินต่างก้มหัวกุมหำหมอบราบพินอบพิเทา ราวกับไมยราพโดนเหยียบ
 

               ทำไมผู้คนทุกชนชั้น ข้าราชการทั้งบิ๊กมหาบิ๊ก นักการเมืองทั้งหัวทั้งหาง ถึงได้ให้ความเคารพยำเกรง ในอำนาจวาสนาบารมีของอดีตนายกฯ ที่เป็นจำเลยข้อหาคอร์รัปชั่นแผ่นดินถึงเพียงนี้

                เพราะจำเลยคนนี้มีเงินทองและทรัพย์สินเหยียบๆ แสนล้านใช่ไหม ?

                 เพราะจำเลยคนนี้มีโอกาสกลับมาคืนบัลลังก์ความยิ่งใหญ่ในตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอีกครั้งใช่ไหม ?

                 เพื่อหวังถอนขนหน้าแข้งจากเศษเงินจากคนๆ นี้ใช่ไหม ?
                 เพื่อหวังก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งใหญ่ๆ จากความเวทนาสงสารของคนๆ นี้ใช่ไหม ?
 

                คำว่า “เกียรติยศศักดิ์ศรี” ทุกวันนี้ ไม่มีความสำคัญ ไม่มีความหมาย ไม่มีใครใช้ ไม่มีใครนำมาฝังในมโนสำนึกแห่งจิตของความเป็นคนกันแล้วหรือ ?

                ผู้คนถึงได้หลงทาง ไร้สิ้นซึ่งเกียรติยศศักดิ์ศรีของตัวเองถึงเพียงนี้ ?
 

                คนเราทำมาหากิน หาเงินหาทอง แค่พออยู่พอกิน ตามอัตภาพตามฐานุรูปของตัวเอง โดยไม่ต้องละเมอเพ้อพกไขว่คว้าหาแต่ความร่ำรวยนั้น จะมีชีวิตอยู่ไม่ได้เลยหรือ ?

                ข้าราชการก็ไม่ต้องกระเสือกกระสนดิ้นรน แย่งชิงปีนป่ายทั้งเหยียบทั้งถีบหัวกัน เพื่อก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น โดยไม่ต้องทำตัวเยี่ยงลูกทาส ที่เบียดกันคลานไปเคล้าแข้งเคล้าขา ท่านขุนจอมลวงโลกนี่ จะทำไม่ได้เลยหรือ ?

                แม้มันจะไม่ร่ำไม่รวย ไม่ใหญ่ไม่โต ไม่ก้าวหน้า แต่เกียรติยศศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์ แห่งความเป็นข้าราชการ อันมีความหมายถึง “ข้าเบื้องบาทผู้รับใช้พระราชา” นี้  จะไม่ยิ่งใหญ่กว่าความร่ำรวย หรือตำแหน่งหน้าที่ที่ใหญ่โตหรอกหรือ ?

                 ทำไมถึงได้หน้ามืดตามัวทั่วบ้านทั่วเมืองแบบนี้ ?
  ทั้งนายกฯ นอมินี รมต.ข้าทาส ไม่ว่าระดับแก่จะเข้าโลง ลงมาจนถึงระดับ ละอ่อนอ้อนแอ้นแต๋วจ๋านั้น ก็เป็นหมือนกันไปหมด
 

                 ทำไมถึงหมอบราบคาบขากางเกงได้ถึงเพียงนี้ ? เพียงเพื่อหวังให้รังสีแห่งอำนาจสาดส่องมาต้องตัว   เพียงเพื่อหวังเศษเงินให้เข้ามาเพิ่มยอดในบัญชี ?  โดยไม่มีจิตสำนึกแห่งความรับผิดชอบชั่วดี

                 คนเราถ้าเป็นคนเฉยๆ เป็นคนธรรมดาสามัญ เป็นราษฎรเต็มขั้น โดยไม่ให้จิตใจอัดแน่นด้วยกิเลสแห่งความอยากร่ำอยากรวยนั้น  จะเป็นจะตายไหม ?    
 

                 ทำไมถึงให้คนๆ เดียว มาทำให้บ้านเมืองปั่นป่วน วุ่นวาย แตกแยก สับสน ได้ถึงเพียงนี้ ?

                  ทำไม ทำไม และทำไม ?