อาเน๊าะ เดาะตอเยาะ

ตุลาคม ๒๕๑๖

เสียงสะอึกสะอื้นสะท้อนขึ้นท่ามกลางความมืดดำที่รายรอบ
ได้ยินไหมนั่น?
เด็กน้อยผู้ไม่เดียงสา..ผิดหรือ ?
จึงต้องทนเฝ้ามองการเดินทางของกาลสมัย
ภายใต้ห้วงหาวแห่งความเจ็บร้าวที่มืดมิด
.
.
เจ้านกพิราบเอย - -
ข้ารอคอยการกลับมาของเจ้า
แต่..
โอ้.. อนิจจา เจ้าคงกลับมาช้ำเกินไป
ไอ้ขบถยุคสมัย
มันเชือดเฉือนก้อนเนื้อแห่งจิตใจไปเสียสิ้น
.
.
ศักดิ์ศรีและความทรนงกลับทะลักล้น
ไหลรวมอยู่ตรงหน้า
และเหมือนไม่ใช่สิ่งที่มีและเป็นไป
แต่ก็..
ทะลักปะทะร่องแผล
แผลบนต้นยาง
ต้นยาง..
เลี้ยงชีวิตมีแผล
ทะลักล้น
หยุดแค่นั้น

- - -
- - - -

ย้อนรอยทางเบื้องหน้า..
เสียงสะท้อนจากวิญญาณดิบเถื่อน
รุนแรง แต่..
อีกด้านหนึ่งก็แฝงไว้ด้วย
แววตาอ่อนโยน
.
.
แววตาอ่อนโยน
ที่คนบางคน -- ไม่มี
คนบางคนที่ไม่เคยรู้รสของการสูญเสีย
เพียงมื้อค่ำบางมื้อ..
เทียบเท่าได้กับครั้งหนึ่งของการจากไป
อาจโดยจริงแท้หรือไม่นั้น?
มิอาจรู้ได้ - -
.
.

กันยายน ๒๕๔๘

พิราบเถื่อนโฉบผ่านหลังคามุงจาก -- ฟากเก่าผุกร่อน
ตีเดาะ อาเดาะ ตีเดาะ
หลับเสียเถิด..ปล่อยความหลับใหล
หลับแล้ว หลับใหล - -
โนยโนย เจ๊าะ เจ๊าะ มากันบาดี
อาเน๊าะ เดาะตอเยาะ เมาะเนาะ กะตามปาดี

...
....

เสียงแว่วกังวาน..
มันเหมือนกับ - กับการรอคอย
......

ภาพการณ์ที่เห็นตรงหน้า
ก้องกระทบโสตประสาท - - เชือดเส้นแว้งแห่งนัยน์ตา
แหวกก้อนเนื้อหว่างอกระริกรั่น -- ริกริก
ผุดพรายขึ้นด้วยหลากถ้อยปุจฉา

- อาจไร้ซึ่งวิสัชนา -

เด็กน้อย..จะคิดเหมือนฉันไหม ?
ถ้าเจ้าหนูคิด..จะคิดถึงใคร
จะเหมือนฉันไหม ?
ใช่ !
ฉันคิดถึง .. คนที่ควรค่าแก่การรอคอย

.........

เจ้านกพิราบเถื่อนวิ่งผ่านธาตุอากาศเหนือป่ายาง - -
น้ำตายางรินไหล -- น้ำตาใจทะลักล้น
แว่วเสียงโหยไห้จากเด็กน้อย..
พ่อจ๋า - กลับบ้านเถอะ
ตอนนี้โรงเรียนใกล้จะเปิดแล้ว
รองเท้าคู่เดิม..ยังพอใส่ได้
แต่ภายใต้มือว่างเปล่าของหนูล่ะ ..
จำเป็นอย่างยิ่ง
สำหรับมือหยาบกร้านของพ่อ
มือที่เคยสัมผัสเพียงดอกไม้ที่ปลายปืน

และ..
ใบยางสุดท้ายร่วงหล่น
เช่นกันกับพ่อที่ลื่นไถลไปพร้อมกับคมมีด

เหวยเหวย..เออละเว้ยเฮ้ย!!
จิตวิญญาณแห่งยุคสมัย
มันตะเกียกตะกายออกมาแล้ว
จิตวิญญาณกู..มันเกิดขึ้นพร้อมกับความสูญเสีย
และ ..
น้ำตาของเด็กน้อย .. เด็กน้อย --
กูสวมมงกุฎอุดมการณ์ มองผ่านกรอบแว่นอุดมคติ
ภายใต้แววตาของบุปผาชน

....

ตามรอยทางบนถนนแปลกแยกสายอุดมการณ์
เด็กน้องร้องไห้ท่ามกลางความมืดมิด
รอยแผลทะลักล้นบนต้นยาง
พิราบเถื่อนโฉบเงาเบื้องล่าง
...

เดินย้อนกลับตามเส้นทางเดิม
ตีเดาะ อาเดาะ ตีเดาะ
ตึเดาะ อาเดาะ ตีเดาะ
อาเต๊าะ เดาะ ตอเยาะ
ยังคงแว่วกังวานท่ามกลางความมืดมิด
ในห้วงหาวแห่งความเจ็บร้าวและน้ำตา ..

- - -
- - - -

หรืออย่างไร ?

                                               

                                                  รุ่งสางและสายแก่ของวันเดียวกัน ๐๗/๑๐/๔๘
                                                  ค่ายกล้าวรรณกรรม ปราจีนบุรี

                                                  รำลึกตุลาคม/ เด็กหญิงหว่านกล้า