พิมพ์หน้านี้
|
บทกวีวิพากษ์ ไม่ดีเด่นกว่าบรรดาต้นหญ้าเลย วีระ สุดสังข์
บทที่ ๑๘ กำเนิดในโลกใบผุ
ชีวิตกำเนิดในโลกใบผุ แลทะลุวิถี โลกวิกฤติ อนาคตเอื้อมถึงได้ แต่ไร้ทิศ และห่มพิษหนาวอยู่ทุกหมู่คณะ
หัวใจรักอาจกระพริบ แต่ริบหรี่ ขณะที่ใจฝ่า อุสาหะ จึงชีวิตล้มลุกทุกระยะ บนเส้นทางขรุขระของมนุษย์
บรรดาเรากำเนิดมาด้วยภาระ เป็นพันธะยุคสมัยดิ้นไม่หลุด สองบ่าที่ถูกกดทับ ทรงกับทรุด หมดแรงรุดไปถึงซึ่งอารยะ
อยู่กับที่ ย่ำกับที่ ตายคาที่ ไม่เคยมีชีวิตอิสระ ยืนหยัดสู้สิ่งใดก็ไม่ชนะ โลกทุรกันดารหยาบกร้านนัก
รักกระพริบวิบไหว ขอใจสว่าง ส่องทิศทางให้เห็น พอเป็นหลัก สายตาจงส่องฉาย เพื่อทายทัก ได้รู้จักรักอุ่นสุนทรียะ
แต่ชีวิตกำเนิดในโลกใบผุ มีอายุยิ้มหัว เพียงชั่วขณะ โลกอาจร่วงทิ้งยุคทุกวาระ ก็ดีนะ มวลชีวิตได้ปิดลง
|
| << | มิถุนายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | |||||