บทกวีวิพากษ์

ไม่ดีเด่นกว่าบรรดาต้นหญ้าเลย

 บทที่  ๑๙

กำเนิดแล้วก็มรณะ

กำเนิดแล้วก็มรณะ                                   สธุสะ !  ชีวิตนี้ธุลีผง

เหลือแต่เพียงชั่วดีที่ดำรง                          อันเทียมหงส์หรือกาค่าวรรณะ         

บ้างมุฝัน ให้บรรลุสุคติ                              งามรุจิแจ่มจ้า,  อุสาหะ

ชีวิต  หมายมั่นปลดพันธะ                          จนกระทั่งมรณะก็ไม่พบ

บ้างไม่เคยสร้างสมอุดมคติ                        สมาธิปัญญาใดไม่บรรจบ

มิได้ฝันเปลี่ยนแปลงแสวงภพ                     ไม่เคารพคำสอนใดให้หูรก

ชีวิตที่ยึดถือคือชีวิต                                 อุทิศให้ความหลง  แล้วปลงตก

มิได้นึกถึงสวรรค์และชั้นนรก                      ใครจะยกหรือเหยียบย่ำก็ตามใจ

ว่าชีวิตถึงที่สุดก็ยุติ                                  กี่อภิมนุษย์สิ้นสุดได้

ทุกทิวาราตรีที่ผ่านไป                               ลมหายใจคือคำตอบที่ชอบธรรม      

จึงระหว่าง ยังไม่สุด ไม่ยุติ                         อุตริอวดกล้า  บ้าระห่ำ

ทั้งก่อบาปสาปเวรเป็นเดนกรรม                   ทุกกระทำใดๆ ไร้สำนึก

จึงระหว่างเป็นมนุษย์สุดสังเวช                     เป็นแค่เศษของใจไม่ตกผลึก

ระงมเพียงเสียงขยะอึกทึก                          ไม่รู้ลึก  ไม่รู้ตื้นและคืนวัน

กำเนิดแล้วก็มรณะ                                   สู่ภาวะล่วงลับ  แล้วดับขันธ์

หรือดับเปลือกแก่ๆเพียงแค่นั้น                    และรอวันเวียนว่ายคล้ายๆกู...