เสือยอดบุก...!

บทกวีวิพากษ์

ไม่ดีเด่นกว่าบรรดาต้นหญ้าเลย

บทที่  ๒๑

ระแวงโลก

สร้างรักไม่เต็มรัง  จึงสร้างเกราะ                 ใจเสาะ  ระแวงโลกจ้าละหวั่น

ขี้ขลาด, กระดูกเปราะ  เพราะฉะนั้น              จึงสวมเกราะป้องกัน  สั่นสะทก

ปรากฏตัว  ดวงตาพกอาวุธ                        จับให้หยุดสงบนิ่ง  ยิ่งตระหนก

ร้อนรน  ด้วยดวงใจที่ไหววก                       สวรรค์นรกอยู่หนใด  ช่างไหววับ

นอนไม่หลับอาหารใดก็ไม่อร่อย                  รสชาติกร่อยทั้งชีวิตพิษไข้จับ

จมกับความเศร้าโศกโลกหล่นทับ                กลัวแตกดับนับเวลาของอายุ

หวาดกลัว กระวนกระวายหายใจถี่                ประเดี๋ยวร้ายประเดี๋ยวดี  ชีวิตปรุ

สวมเกราะก็กลัวเกราะเปราะทะลุ                  ปั้นหน้าดุ  และพุพองทุกห้องใจ

ณ วันนี้  เราเห็นว่าเช่นนั้น                         บรรดาเราจะสบสวรรค์ ณ วันไหน

พุทธ,คริสต์,อิสลาม  ธรรมะใด                             ศาสดาประคบใจอย่างไรดี

เขม่าอธรรมเคลือบหน้าอยู่หนาเตอะ            มิอาจเจอะใบหน้าจริง  ยิ่งหมองศรี

เกินแต่งแต้มเกลาขัดดัดให้ตี                      มนุษย์นี้เดินข้ามแล้วธรรมะ

แม้โลกหมายผดุงก็ยุ่งเหยิง                        และเปลวเพลิงปะทุใจก็ไหม้ดะ

ปรากฏการณ์โศกสลดมิลดละ                     ทุกหมู่คณะก่อกรรมไร้สำนึก

สร้างเกราะ  เพราะใจดำอำมหิต                  เหมือนชีวิตดำรงอยู่เพื่อสู้ศึก

นับแต่นี้  โลกหล้าจักจารึก                         หมดทางฝึกมนุษย์นี้ แม้ที่ใด !