บทกวีวิพากษ์

ไม่ดีเด่นกว่าบรรดาต้นหญ้าเลย

บทที่  ๒๓

ต้นไม้ชรา

และก็ถึงเวลา  ลุวาระ                               สุดท้ายแห่งสัจจะ  ควรตระหนัก

ว่าชีวิตจำเป็นต้องเว้นวรรค                        นั่นแหละมรรควิถีของชีวิต

ยืนอยู่กลางกาลเวลากี่อายุ                         ฝันอาจล่อนกร่อนผุทะลุจิต

สัมผัสทั้งศัตรู, รู้จักมิตร                            ทั้งรู้ถูก, รู้ผิด  คิดกว้าง,ลึก

ประสบการณ์สั่งสม อุดมคติ                       แตกใบผลิเต็มก้านกิ่ง ยิ่งรู้สึก

เป็นร่มเงาเท่าใดในสำนึก                          ดั่งได้ฝึกแผ่บุญญาบารมี

รากหยั่งราก,หยั่งลึกผนึกข้น                       ตั้งลำต้นเป็นแก่นแท้ แก่ทุกที่

เป็นไม้ใหญ่ เป็นไม้หลักต่างภักดี                 เป็นแหล่งที่หนีร้อนมาพึ่งเย็น

มีความรัก  หัวใจก็ให้รัก                            มีอุปสรรคใด ๆ  ชี้ให้เห็น

มีเหตุผลแนะนำ เมื่อจำเป็น                        ทุกข์ลำเค็ญปลอบใจให้ดับทุกข์

สรรพสัตว์ เปลี่ยนหน้าเข้าอาศัย                  ยึดอยู่ต้นไม้ใหญ่  ได้เป็นสุข

เป็นมาอย่างนี้  แล้วกี่ยุค                           ไฟความคิดสว่างลุก ทุกระยะ

โลกใบใหญ่  ไม้ดี  มีกี่ไม้                          และมีใคร  ลึกซึ้งถึงอรรถะ

พวกมอดไม้แทะเทอะอยู่เฟอะฟะ                 แกล้งใบ้เบี้ยเสียสละ ไม่ประมือ

จิตวิญญาณสูงกว่า  บรรดามนุษย์                สิ่งที่สุดใด ๆ  ไม่ยึดถือ

แต่ปลดปล่อย  เปล่าว่างทางนี้คือ                ที่เป็นมือสร้างสมโลกร่มเย็น

จนถึงกาลรากเปื่อยเน่า ร้าวลำต้น                ใบก็หล่นเรียงรายให้โลกเห็น

ก้านที่นิ่ง กิ่งที่หัก พรากกระเด็น                   ภาพจะเป็นภาพเหมือนเตือนสำนึก

และก็ถึงเวลา  เป็นวาระ                            ปลดพันธะงดงามวามเป็นผลึก

โลกใบจริงจะจดจารผ่านบันทึก                   และจารึกไม้ชราต่อสาธารณ์

 +++++++++++++