วันพุธ ที่ 16 มกราคม 2551
บทกวี - มโนคติส่วนบุคคล
Posted by
เสือยอด
,
ผู้อ่าน : 207
, 14:19:16 น.
พิมพ์หน้านี้
|
 บทกวีวิพากษ์ไม่ดีเด่นกว่าบรรดาต้นหญ้าเลยวีระ สุดสังข์ บทที่ ๕มโนคติส่วนบุคคล โอ...!ท่านลับสมองของท่านจนคมกริบ ตากระพริบก็ทะลุทางสวรรค์ตีวิกฤติอันจำเพาะวิเคราะห์ครัน ประเมินค่าประโยชน์นั้นพลันประยุกต์ มโนคติส่วนบุคคล บนหายนะ เป็นพ่อพระเฉลียวฉลาดประกาศสุขว่าท่านคือ ศาสดามาดับทุกข์ แต่แอบซุกซ่อนเล่ห์เพทุบาย ใช้สมองแหลมคม ผูกปมเป็นเปลาะ ขันชะเนาะกลเหลี่ยมและเตรียมขยา....
|
วันพฤหัสบดี ที่ 3 มกราคม 2551
คือบ้า ไร้สาระ
Posted by
เสือยอด
,
ผู้อ่าน : 141
, 09:45:20 น.
พิมพ์หน้านี้
|
 บทกวีวิพากษ์ ไม่ดีเด่นกว่าบรรดาต้นหญ้าเลยวีระ สุดสังข์ บทที่ ๔คือบ้า ไร้สาระ มนุษย์คือบ้า ไร้สาระ ยืนเกะกะบนผิวโลกโศกสนิทคำพูดคือความหมายการคายพิษ คลุมด้วยม่านวิปริต ทั้งจิตใจ หมกอยู่ในตัณหาราคะเหม็น ก่อรูปร้อน รูปเย็นเป็นวิสัยจ่อมอาจมคละคลุ้งจูงกันไป ใครเป็นใครไม่รู้จัก คลักนรก ! แตกต่างเพียงผิวพรรณและวรรณะ แตกต่างเพียงชาตะ อันตลกแตกต่างเพ....
|
วันจันทร์ ที่ 17 ธันวาคม 2550
มรรค : ไม่ดีเด่นกว่าต้นหญ้าเลย
Posted by
เสือยอด
,
ผู้อ่าน : 150
, 09:36:15 น.
พิมพ์หน้านี้
|
 บทกวีวิพากษ์ไม่ดีเด่นกว่าบรรดาต้นหญ้าเลยวีระ สุดสังข์ บทที่ ๓มรรค แสวงหามรรค(ะ) สุคติ ปะใจที่ร้าวปริ เป็นวิถีจักษุส่องนัย(ะ) ทฤษฎี เหมือนมองม่านราตรีที่มืดมิด เรียนจบทุกตำรับสรรพศาสตร์ ได้กระดาษยืนยันเป็นบัณฑิตภาพลักษณ์เด่นงามหรู ดั่งรู้คิด แต่ชีวิตตกต่ำ น่าขำนัก ยืนที่สูงด้วยตำแหน่งถูกแต่งตั้ง ....
|
วันพฤหัสบดี ที่ 6 ธันวาคม 2550
นายวีระ ก็เป็นเพียงเช่นนี้
Posted by
เสือยอด
,
ผู้อ่าน : 148
, 09:53:32 น.
พิมพ์หน้านี้
|
บทกวีวิพากษ์ไม่ดีเด่นกว่าบรรดาต้นหญ้าเลยวีระ สุดสังข์ บทที่ ๒นายวีระ ก็เป็นเพียงเช่นนี้ ระหว่างลมหายใจไม่สงบ กี่เช้างามกี่ค่ำพลบก็พลุ่งพล่านหนัก ณ อก ผ่อนเพลา, เบาไม่นาน มันร้อนร่านสับสน ทุรนทุราย สภาวะ อันสถิตมวลพิษไข้ ทุกวิถีสนองใจไร้ความหมายเพลิงแห่งทุกข์พวยไอบ่มใจกาย แต่กี่เผา, มิเผาหายอบายมุข หูสองหูช่างอยู่ไกลเพลงไพเราะ ธรรมะเสนาะสดับไปก็ไมสนุกต....
|
วันอังคาร ที่ 27 พฤศจิกายน 2550
ไม่ดีเด่นกว่าบรรดาต้นหญ้าเลย
Posted by
เสือยอด
,
ผู้อ่าน : 113
, 10:36:52 น.
พิมพ์หน้านี้
|
บทกวีวิพากษ์ไม่ดีเด่นกว่าบรรดาต้นหญ้าเลยวีระ สุดสังข์ บทที่ ๑มนุษย์ รับประทานแล้วมนุษย์ก็อุจจาระ หลงราคะก็ล่วงลุอสุจิทั้งอวดดี อวดเด่น เป็นอาทิ ขาดสติ หมดปัญญา ลืมภาระ เห็นประโยชน์ อพิโถ ! โง่และงก มุแต่ฉกฉวยกำ อมตะเมาแล้วใจที่เติบโตด้วยโลภะ แบกโทสะ โมหะ มิละวาง คุณลักษณะของมนุษย์หยุดไม่ได้ เมื่อเช่นนี้ผู้ดีไพร่ไม่แตกต่างกี่ต่ำต้อย กี่สูงส่งก็หลงทาง ....
|