: Why? Why? Why? and Why?
      

มีคนหนึ่งได้เปรยเล่น ๆ กับผม เมื่อครั้งที่มาเหยียบเกาะนี้เป็นครั้งแรกว่า ภูเก็ตเป็นเหมือนนิวยอร์คของเมืองไทย (ตรงไหน?) เขาบอกว่า เหมือนโดยเฉพาะในแง่ของวัฒนธรรมและความหลากหลายทางชาติพันธุ์
ภูเก็ตไม่ได้เป็นเมืองหลวงของประเทศ แต่เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่ค่าครองชีพสูงยิ่งกว่าเมืองหลวง
เกาะแห่งนี้ไม่ใช่เมืองหลวงแต่มีความหลากหลายทางเชื้อชาติและภาษาและวัฒนธรรมกลุ่มย่อย ๆ ร้อยพ่อพันแม่มากมายไม่แพ้กัน 

สำหรับผม ภูเก็ตก็ยังคงเป็นภูเก็ตมันมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง มันมีบางส่วนที่อาจบังเอิญหรือไม่บังเอิญที่มันไปคล้ายกับเมืองอื่น ๆ อาจเนื่องด้วยปัจจัยทางเศรษฐกิจ ที่ทำให้สภาพสังคมในภูเก็ตเป็นแบบที่มันเป็นอยู่ เสน่ห์ของแต่ละเมืองก็ไม่เหมือนกันหลายคนเบื่อ แต่สำหรับบางคนเมื่อมาเหยียบที่นี่แล้วกลับรู้สึกอยากอยู่ที่นี่ต่อไป

ผมเพิ่งมาลงหลักปักฐานอยู่ที่ภูเก็ตยังไม่ถึงสองปีดี เมื่อมาทีแรกก็หลงมนต์สะกดของเมืองนี้เข้าอย่างจัง
ความน่าอยู่ของมันไม่ได้มีแค่ หาดทราย สายลม และนักท่องเที่ยวใส่บิกินี่เล่นน้ำเท่านั้น
แต่ที่นี่ ความเป็นเมือง(Urbanization) ยังไม่ถึงขีดสุดแบบกรุงเทพฯ มีรถติดบ้างแต่อากาศยังดี ๆ ยังมีให้หายใจ มีภูเขากลางใจเมืองไว้ให้ดูทิวทัศน์ ไว้ให้ฟังเสียงจั๊กกะจั่นร้องคลอกับการนั่งจิบกาแฟบนเขา แต่ถ้าได้นั่งกับคนรู้ใจก็คงจะสุขใจไม่น้อย  เบื่อ ๆ อยากดูหนังเหรอ? ก็หาดูได้ทันกันกับโปรแกรมที่กรุงเทพฯ (ยกเว้นหนังแนวเครือเอเพ็กซ์ที่หาไม่ได้เลยในภูเก็ต) หลังเลิกงานถ้าไม่ไปนั่งกินข้าวปูเสื่อริมหาดก็ไปนั่งฟังเพลงชิล ๆ ตามร้านน้ำชา ที่มีมากปานดอกเห็ดฟางแล้วแต่ละเลือกตามแนวถนัด (แล้วจะมาเล่าให้อ่านกันวันหลังทีละเรื่อง) 

ที่สำคัญที่นี่จับอะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปหมดสำหรับคนที่หมดหนทางทำมาหากินในเมืองหลวงอย่างผม ที่นี่ยังพอจะเหลือโอกาสริบหรี่ให้กับผมบ้าง(จริง ๆ นะ?) ใครที่เคยอยู่ภูเก็ตสิ่งสำคัญที่สุดที่ต้องมีก็คือ ยานพาหนะเป็นของตัวเอง ถูกต้องครับ  รถยนต์ รถเครื่อง รถถีบ หรืออะไรก็ได้ที่เป็นของเราเอง ที่จะพาเราไปยังที่ที่เราต้องการ ถึงแม้ที่นี่จะมีรถประจำทางเป็นรถเมล์เล็กปรับอากาศราคาไม่แพง (คล้าย ๆ ปอ. พ. สมัยก่อนนั่นแหละ) แต่กว่ารถจะมาแต่ละเที่ยวก็คงต้องหมักผมรอเป็นชาติ ที่น่ากลัวกว่านั้นคือมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่ภูเก็ตแพงมาก ๆ ปกติขั้นต่ำต้องสามสิบถึงสี่สิบบาท (ยังกับน้ำมันแพงลิตรละร้อย) ยิ่งใครที่เพิ่งลงจากรถทัวร์ใหม่ ๆ ยิ่งโขกเป็นสองเท่า   เข้าใจครับว่าที่นี่มันเมืองท่องเที่ยวติดอันดับเวิร์ลด์ คลาส เดสทิเนชึ่น แต่กับคนไทยด้วยกันนี่ ไม่ต้องแพงมากก็ได้ แต่เรื่องนี้พอรับได้เพราะผมไม่ค่อยได้ใช้บริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างบ่อย เพราะมีมอเตอร์ไซค์แก่ไว้แบกสังขารตัวเองไปไหนต่อไหนได้เท่านั้นก็พอ ที่ขาดไม่ได้เมื่อมีรถแล้วก็ต้องมีใบขับขี่ด้วยนะ ถ้าไม่มีพี่ตำรวจจับปรับเรียบทุกคัน ดูเหมือนจะรู้ล่วงหน้าด้วยว่าคนไม่มีใบขับขี่อย่างเราจะไปทางนั้น และคุณตำรวจที่นี่ก็ขยันตั้งด่านจับใบขับขี่กันเหลือเกิน ทำไม? ก็เพราะภูเก็ตแค่เฉพาะมอเตอร์ไซค์ที่มีปริมาณมากที่สุดในอันดับต้น ๆ ของประเทศ เป็นไปได้ว่าจะเป็นแหล่งรายได้สำคัญในการเอาไปใช้ในกิจการงานของสถานีตำรวจ

แต่อย่างไรก็ตาม สำหรับผมที่นี่ยังคงเป็นเมืองที่น่าอยู่สำหรับผมอยู่ดี (ถึงแม้บรรดาเพื่อนเก่าของผมที่เป็นชาวภูเก็ตแท้บางคน อาจจะค้อนเอาว่า ...ก็แน่นะสิยะ เทอไม่ได้เกิดที่นั่นเหมือนชั้นนี่นา ..)  ไม่รู้มีใครเคยเป็นเหมือนผมหรือเปล่า เมื่อเหยียบไปที่ที่หนึ่งแล้วเกิดความรู้สึกว่า ที่นี่แหละคือที่เราอยากอยู่ต่อไปตลอดชีวิตของเราจริง ๆ (คงจะอารมณ์ประมาณเดียวกับชายคนหนึ่งที่บอกว่าเธอคนนั้นแหละคือคนที่เขาอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยไปตลอดชีวิตของเขา)  แต่ก็นั่นแหละอาจจะเป็นเพราะผมไม่ได้เกิดและเติบโตที่นี่ อะไร ๆ หลายอย่างจึงเป็นสิ่งที่น่าสนใจไปเสียหมด

ครั้นนึกขึ้นได้ว่าเคยนั่งคุยกับเพื่อนคนใต้คนหนึ่ง เขาตื่นเต้นที่ได้รู้ว่าบ้านผมอยู่เชียงใหม่ เขาบอกว่าอยากไปอยู่เชียงใหม่จังเลย อากาศดี หนาว ๆ โรแมนถิค ผมแอบเบะปาก  ขณะนึกในใจ  "ก็แน่นะเซ่  . . . มรึงไม่เคยเกิดและโตที่นั่นเหมือนกรูนี่หว่า"   อย่างนั้นแล  นานาจิตตัง พระท่านว่า

แล้วปริศนานั้นก็ได้รับการขานไข . . . . ไปอีกเปราะหนึ่ง