คื น นี้ มี ค น จ ะ ฆ่าตัวตายอยู่ตามจุดต่างๆ ของโลกจำนวนมากมายเฉกเช่นคืนอื่นๆ  โดยไม่นับช่วงเวลาเช้า สาย บ่าย เย็น...

          เหตุผลของคนอยากตาย  บางเหตุผลฟังแล้วถึงจะบอกว่าทุกปัญหามีทางแก้ได้  แต่มันก็แก้ไม่ได้  พวกโรคร้าย  หรือความพิการ  ฯลฯ  ทำได้คือต้องแก้ที่ใจ  ปล่อยวาง  บางเหตุผลฟังแล้วก็ไร้สาระ  โดยเฉพาะมนุษย์ยุคไอที  ที่โตมาแบบลำบากไม่ไหวผิดหวังไม่เป็น  พวกอกหักเพราะแฟนไม่ซื้อโทรศัพท์ให้  สอบไม่ได้ที่หนึ่ง  แม่บ่น  ฯลฯ 

          ท้องฟ้าคืนนี้ปลอดโปร่งดี  พระจันทร์กลมโตผ่องอำไพ  ศิลาแหงนหน้ามองดูกระต่ายตัวเดียวบนดวงจันทร์ก่อนหลั่งน้ำตาเป็นทางให้กับความงามของเดือนและท้องนภา  แสงจันทร์อาบนวลไปยังสิ่งต่างๆ ทั่วพื้นพิภพ  ขนาดผิวถนนยังคล้ายนิ่มนวลไม่หยาบกระด้างดุจเดิม  ใจของศิลาก็อ่อนโยนลงไม่แพ้ผิวของท้องถนน

          ข้างทางมีตลาดนัดเล็กๆ อาจไม่ได้นัดก็ได้  แค่คนขายของ  ขายขนม  ขายอาหารรถเข็น  แล้วก็พวกเร่ขาย...

เด็กชายวัยห้าขวบรับลูกโป่งจากมารดามาอย่างตื่นเต้น  แต่ลูกมันใหญ่เกินไป  เท้าของเด็กน้อยค่อยๆ สูงทีละหน่อยจนไม่แตะพื้น  เขากำลังลอยขึ้นสู่ฟ้ากระจ่างด้วยแสงจันทร์  แต่ฟ้าก็ยังมืดนัก  หากเทียบกับท้องฟ้าใต้แสงตะวัน  กว่ามารดาของเขาจะหันกลับมาจากการจ่ายเงินให้ตาลุงแก่ค่าลูกโป่ง  เธอก็กระโดดขึ้นคว้าเท้าของลูกชายไม่ไหวแล้ว  ตาแก่หนวดขาวรับเงินด้วยรอยยิ้ม  แกหัวเราะ  ยังมีลูกโป่งอีกมากที่ต้องขาย  จึงรีบจากไป

          “ปล่อยมือซิลูกจ๋า  ปล่อยมือจากลูกโป่ง”  เธอวิงวอนเด็กน้อย  เขาก้มลงมองมารดาตัวเองด้วยความสงสาร  แต่ยังลังเล  แหงนหน้าไปเบื้องบนด้วยความเสียดาย  ตัดสินใจปล่อยมือจากลูกโป่งล่วงลงสู่อ้อมอกบางๆ ของแม่ที่รับเขาสู่อ้อมกอด

          “ไม่มีเหตุผลที่ผมจะไม่ฆ่าตัวตาย”  ศิลาหันกลับมาจมอยู่กับตัวอีก  หลังมองเหตุการณ์ระทึก  เฝ้าดูว่าเด็กชายจะลอยไปกับลูกโป่งไปสู่โลกแห่งความฝัน  หรือกลับมาสู่โลกที่อ้างความรัก  จนเราต้อทนอยู่กับความเจ็บปวดมากมายมหาศาล

          สำหรับศิลา  ทุกอย่างพังพินาศหมดสิ้น  บางคนแค่อกหัก  บ้างแค่ล้มละลาย  บ้างแค่เป็นหนี้ไม่ได้มากมายอะไร  บ้างเพราะแม่ตายจาก  บ้างแค่เกิดอุบัติเหตุแล้วพิการเล็กน้อย...

          “แต่ผมเหลือลำตัวอยู่เพียงซีกขวาซีกเดียว  ซีกที่ไม่มีหัวใจ”  ศิลาหนุ่มครึ่งร่างมองดูสารรูปตนด้วยดวงตาขวา  “ไม่มีแม่  ไม่มีผู้หญิงแสนดีที่หลอกว่ารักผมจนต้องตัดใจจากไปเพื่อให้ผมได้คนอื่นที่ดีกว่า  และไม่ใช่เพียงตกงาน  ผมมีหนี้กว่าแสนล้านหลังทำให้มูลนิธิหนึ่งย่อยยับลงไปกับมือ”

          เด็กชายคนในอ้อมกอดมารดาหลังปล่อยลูกโป่งออกจากมือ  หันมามองศิลาแล้วแลบลิ้นปลิ้นตา  เด็กน้อยคงคิดว่าขนาดเขายังปล่อยให้สรวงสวรรค์หลุดมือไปเพราะเห็นแก่มารดาตาดำๆ  แล้วศิลาล่ะ  ทำอะไรที่มันยิ่งใหญ่แบบเด็กห้าขวบทำได้ไหม  แม่ของเด็กซึ่งร้องไห้ปริ่มจะขาดใจยังคงเหลืออาการสะอึกสะอื้น  เธอขอบใจลูกครั้งแล้วครั้งเล่า 

เด็กนั่นยังต้องอยู่สร้างปัญหาให้เธออีกมาก  ศิลาคิดในใจ  ไม่ซาบซึ้งกับสิ่งที่เด็กนั่นทำ

          “พุทโธ่  ก็อย่าไปซื้อลูกโป่งให้มันซิ”  เขาสบถ 

“ผมไม่ชอบให้ใครมาทวงบุญคุณเหมือนช่วยเหลือเรา  ทั้งที่ตอนแรกเป็นฝ่ายของร้องให้เราช่วยเหลือแท้ๆ”  แบะปากคืนให้เด็กชาย  ศิลาเริ่มเดินขึ้นสู่สะพานข้ามแม่น้ำ  เขาเดินเลียบขอบสะพานมองดูพระจันทร์และท้องฟ้าในน้ำ  เงาสะท้อนไหววูบไปตามคลื่นเบาๆ

          “ผมนึกถึงยายแก่ข้างบ้าน  แกมาขอให้ช่วยพาไปเดินออกกำลังกายที่สวนสาธารณะไม่ไกลนัก  แต่ก็ไม่ง่ายที่จะเดินไปเหมือนนั่งรถส่วนตัว  เพราะถนนซอยแคบ  มอเตอร์ไซค์และควันพิษไม่ชวนให้กระสันจะเดินจากบ้านไปถึงสวน  ดีไม่ดีอาจตายกลางทางด้วยจักรยานยนต์หรือควันมหาประลัยของมันแทนจะมีสุขภาพดีขึ้น”

          “ผมพาแกไปเดินได้ไม่กี่ครั้งก่อนร่างกายจะย่ำแย่  แต่แกกลับโพนทะนากับสาวแก่ๆ ตลอดซอยในบ้านว่าไปเป็นเพื่อนผม  ชายที่แสนขี้เหงา  วันไหนแกไม่ว่างก็ให้ลูกสาวไปแทน  วันนึงผมเอาลูกโป่งผูกข้อมือแก  ให้แกได้ไปสวรรค์  หัวใจของผมเจ็บร้าวมากไปแล้ว  มากจนแม้แต่เรื่องน้อยๆ ก็ไม่อยากจะทน”

          “ลูกสาวของยายแก่ยินดีปรีดาที่แม่ได้ไปสวรรค์  หล่อนก็เอียนแม่ตัวเองจะแย่เหมือนกันแม้จะบอกว่ารักนักรักหนา  แต่หลังจากนั้นไม่นาน  หล่อนก็มายืนด่าผมริมรั้วทั้งที่เพิ่งขอบคุณผมไป  หล่อนเริ่มสำนึกว่าไม่มีใครหุงข้าวให้กิน  ไม่มีใครซักผ้ารีดผ้าให้  ผมยังจำคำหล่อนพูดได้เสมอเหมือนก้องอยู่ในรูหู  ว่าอยู่คนเดียวได้สบายๆ ไม่อยากให้ใครมาจ้ำจี้จ้ำไช  แต่ถ้าไม่มีใครหุงข้าว หากับข้าว ซักผ้า รีดผ้า ล้างห้องน้ำให้  มันก็ไม่ง่ายนักหรอกที่จะอยู่คนเดียว  ผมเอาลูกโป่งสักสิบลูกส่งให้หล่อนไป  ให้หล่อนลอยออกไปจากความรำคาญของผม  ส่วนหล่อนจะปล่อยมือจากลูปโป่งหรือไม่  ให้ตัดสินใจเอาเอง”

          “คนฆ่าตัวตายจะต้องตกนรก  ไม่เหมือนพวกที่ลอยขึ้นสวรรค์ไปกับลูกโป่งนั่น”  ศิลาครุ่นคิด  ลืมเรื่องคนอื่นๆ ไป  กลับมาเรื่องที่ตัวเองตัดสินใจจะทำในคืนนี้

          “ผมสงสัยว่า  ร่างอีกครึ่งนึงจะไปตามหาผมในนรกหรือไม่  เขาไม่ได้เป็นส่วนที่ฆ่าตัวตาย  แต่หายไปหลังจากผมถูกรถแห่งความทุกข์และอุปสรรคเฉี่ยวเอาไป  ตอนนี้เขาหายไปพร้อมกับหัวใจของผม..”

          “แต่ถ้าไม่ตายจะทำอย่างไร  ก็ต้องอยู่แบบคนไร้ใจแบบนี้ไปเรื่อยๆ” 

“ผมควรจะตายไหม  ที่จริงนอกจากมูลนิธิฯจะไม่เอาความผม  เพราะแค่มีข่าวว่ามูลนิธิอาจต้องล้มเพราะผมทำให้ที่นั่นเสียหายไปกว่าแสนล้าน  ผู้คนก็หลั่งไหลการบริจาคเข้ามาใหม่  มีเงินเข้ามามากกว่าเดิมเท่าตัว  ขอเพียงแค่ให้ทางสถานีโทรทัศน์ยอมแพร่ภาพออกอากาศ  มีดารานักร้องมาช่วยกันเยอะๆ ก็พอ..”

          ศิลากระโดดหยองๆ ไปตามทางสายเปลี่ยว  เขามีแค่ขาขวา  จะเดินคงไม่สะดวกเพราะทำไม่ได้เหมือนกระโดด 

          “ผมวางสายโทรศัพท์มือถือ  ที่ทางมูลนิธิแจ้งมาเรื่องไม่เอาความผมแล้ว  หมดหนี้  เรื่องงานใหม่คงหาไม่ยาก  คนรักก็เช่นกัน  แต่อย่าไปหวังรักแท้อะไรแบบนั้น  มันไม่มีในโลกโลกีย์  ผมจะได้ไม่สับสนว่าทำไมคนรักกันแค่ชั่วข้ามคืน  และตื่นมาพร้อมกับความหลงลืมแม้แต่คำสัญญาง่ายๆ  จะได้ไม่ต้องเสียใจจนอยากฆ่าตัวตายอีก”

          “คนที่ไม่ฆ่าตัวตายจะได้ขึ้นสวรรค์  สวรรค์ที่พวกเขาคิดว่าตัวเองเป็นคนดี”  ศิลาเห็นท้องฟ้าเต็มไปด้วยผู้คนถือลูกโป่ง

          “ส่วนคนที่ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนดี  ผิดหวังกับสิ่งที่คาดหวัง  พวกเขาจะฆ่าตัวตาย  ถึงจะมีพวกฆ่าตัวตายเพื่อเรียกร้องความสนใจอยู่ไม่น้อย...”  เขาแหงนหน้ามองพวกถือลูกโป่งลอยอยู่บนฟ้า   คิดว่าพวกนี้ก็เรียกร้องความสนใจเหมือนกัน  พวกไม่อยากตายแต่อยากให้สังคมรู้ว่าตัวเองเป็นคนดี  มีอยู่เกลื่อนเมือง

          “ก็ได้... ไม่ตายก็ได้  แต่จะอยู่อย่างทุกข์กว่าตายนี่  มันก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ  ผมเอามือเดียวที่เหลือจับตาเดียวที่เหลือ  อย่างน้อยก็ยังมีตามากกว่าคนตาบอด  มีขามากว่าคนที่ไม่มีแขนเลย  มีเครื่องเพศครึ่งหนึ่ง  ก็ยังกว่าอะไรดีล่ะ...?? ”

          “แต่ผมไม่มีหัวใจ...”

          ภาพเด็กน้อยที่แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ศิลา  เขาคงเยาะเย้ยว่าศิลาไม่มีหัวใจเหมือนเด็กอีกต่อไปแล้ว  ส่วนยายแก่กับลูกสาวของของแก  ยังคงล่องลอยไปในห้วงเวหา

“แต่ผมก็ยังมี ...  ยังมี  ยังมี ... สติหรือ  ความหวังหรือ  ความกลัวหรือ  โอกาสหรือ  ผมนึกไม่ออกเหมือนกัน..”  ศิลากระโดดจากสะพานลอยลิ่วลงสู่เบื้องน้ำเย็นลึกด้านล่าง.. 

เขาว่ายน้ำเล่นด้วยแขนข้างเดียว  ขาข้างเดียว  ใบหน้าซีกเดียว  จมูกรูเดียว  ก่อนกลับบ้านไปนอน...