แม่....

บ่น...บ่น...

ไปเรียนโน่นเรียนนี่..ทำไม

เสียดายตังค์..

เรียนดนตรี..ซ้อมทั้งวันทั้งคืน

กลับบ้านดึกๆดื่นๆ

แต่..

แม่เรียกคนทั้งซอย

มาดูฉันออกทีวี 5 นาที..

เล่นดนตรีเฉลิมพระเกียรติในวันนั้น

.........

แม่..ชอบว่า..

เรียนวาดรูป..เรียนดีไซน์..

เหมือนจะเป็นศิลปินไร้อนาคต...เพ้อเจ้อไปวันๆ

แต่ได้ยินคุยโทรศัพท์กับเพื่อนแม่..

ลูกสาวฉันทำงานออกแบบนะยะ..เก่งด้วยล่ะ.. คุยเข้าไป..

ได้ยินนะ..

แม่..เปรยๆอยู่บ่อยๆ.............................

ซื้อหนังสือหนังหามาเยอะแยะ........................

รกบ้านจริงๆ....

อ่านทั้งวัน..ไม่เป็นอันทำอะไร..

แต่เห็นไปบอกหลานๆ..

ว่าให้รักการอ่านเหมือนน้าด้วยล่ะ..

ซื้อหนังสือมาอ่านกันบ้าง..

อย่าเล่นแต่เกมส์อย่างเดียว..

ฉัน............ว่าแม่

ยุ่งเรื่องคนอื่นมากไปหรือเปล่า..

ไร้สาระจัง..

วันๆคุยแต่เรื่องคนโน้นคนนี้

แต่..

มีเรื่องอะไรแล้วไม่ได้รู้ก็..

อ้าว..

ทำไมแม่ไม่เล่าให้ฟังล่ะ

ฉันบ่นแม่..

ซื้อของฝากอะไรกันมามากมาย..

ใครๆก็เคยไปเที่ยวที่นั่นกันมาแล้วทั้งนั้น..

เปลืองตังค์นะ..

เอาล่ะ..แม่เลยยกเว้นไม่ซื้อฝากฉัน

ก็มานั่งน้อยใจ..

ทำไมแม่ไปไหนไม่นึกถึงฉันล่ะนั่น

เป็นซะอย่างนั้น

ฉัน.........................................หงุดหงิดเสมอ

กับจานชามสวยๆของแม่..

ทั้งที่แม่ซื้อเก็บไว้เอง..

และของที่เป็นมรดกตกทอดมาจากยาย..

แม่ไม่เคยใช้เลย

ขนาดมีงานเลี้ยงไหนๆ..แขกไปใครมา..

แม่ก็ไม่กล้าหยิบมาใช้..

อ้างโน่นอ้างนี่..

ทั้งๆที่มีอยู่มากมายก่ายกอง..

ของนอกกายนะแม่..ใช้ๆไปเถอะ..

ก็แค่..

จานชาม...

เท่านั้น..

เมื่อไหร่..แม่จะได้ใช้มัน..

สักที..

แล้วก็ไม่ได้เห็น..

แม่หยิบมันออกมาใช้..

มันก็ยังคงอยู่ในตู้..ยังคงวางอยู่อย่างนั้น..

มองๆไปมันก็สวยดี..

แต่แม่ก็ไม่ได้ใช้..จนวันสุดท้าย..

แม่

จาก

ไป

.

ไม่มีใคร..ให้ผลัดกันบ่น..ผลัดกันว่า..อีกแล้ว..

เหลือแต่..

จานชาม...และ...ความระลึกถึง

เวลา..ผ่านไป..ผ่านไป... ผ่านไป..

ฉันย้ายที่อยู่ใหม่...ซื้อข้าวของใหม่ๆ..

จานชามของแม่..ของยาย...และของฉันที่ซื้อมา..แก้วใสใบใหม่ๆ..

วางเรียงรายกันอยู่ในตู้ใบนั้น..

ตู้ใหม่ของฉัน..

ย้ายบ้านก็ต้องจัดงานเลี้ยง...

ระหว่างที่เข็นรถซื้อของไปมา..

ภาพงานเลี้ยงอยู่ในความคิด

ฉันจะหยิบใช้.....ทั้งของเก่าและใหม่

อวดเพื่อนๆให้ได้เห็นกัน..

ว่าฉันมีจานสวยๆ..

วางผักผลไม้..อาหารคาวหวาน..

เอ..แต่งานนี้เพื่อนกันเองทั้งนั้นนี่นะ..

คิด..ไป.....คิด..มา

อยู่ๆฉันก็เกิดจิตตก..

อา..ถ้าเพื่อนๆทำมันแตกไป..

หรือฉันล้างพลาดไป..ไม่ระวังให้ดี..

เราจะหาของสวยๆอย่างนี้ได้ที่ไหน..

และก็ตัดสินใจ.

ในรถเข็นของตลาดติดแอร์แห่งนั้น..

ฉันหยิบจานชามพลาสติกใส..แบบใช้แล้วทิ้ง..

ติดมือมาไว้ใช้ในงานนั้น..

อดจะขำตัวเองไม่ได้..

.......

และ

วูบไหวในเงาสะท้อน..

สะท้อนมาจาก..ถุงพลาสติกใสนั่น..

เหมือนว่าจะเห็นรอยยิ้มของแม่

แม่..ในฉัน

ยิ้ม..

เหมือนจะบอกกัน..

ว่า..

เข้าใจฉันแล้วสินะ..

ไอ้ลูกสาว

...

10 สิงหาคม 2550

คิดถึงแม่ค่ะ..

naive

เขียนเนื่องในวันแม่ พศ.2550...www.oknation.net/blog/wickedgril naive เขียนเองค่ะ

ภาพจากอินเตอร์เน็ต