"นี่หรือ...ทะเลหัวหิน!!!" ฉันคิดในใจ
มองไป มีแค่เพียงเส้นแบ่งระหว่างท้องน้ำกับผืนฟ้า ราบเรียบไร้ความน่าตื่นตา
ไม่บ่อยนักหรอกสำหรับชีวิตฉัน ที่คิดจะมานอนค้างที่นี่
เพราะดูแล้วไม่น่าจะมีอะไร.....
ฉันดูแคลนอยู่เสมอ สำหรับทะเลใกล้กรุงฯ

ยามเย็นเสร็จสิ้นภารกิจของวัน ฉันเดินทอดน่องจากห้องพักมาสู่ชายหาด
ทิวมะพร้าวเรียงรายอยู่ริมระเบียงสูง เบื้องล่างคือหาดทรายทอดลงผืนน้ำ
เพื่อนหลายคนเดินเล่น หลายคนกำลังเตะบอลสนุกสนาน หลายคนนั่งคุย...

ฉันปลีกตัวห่าง...อารมณ์วิเวกบังเกิด
พกเจ้ากล้องตัวเล็กคู่กาย หามุมมองของตัวเอง
ถ่ายทอดอารมณ์ออกมาเป็นมุมภาพ
จัดองค์ประกอบ ด้วยองศาของความเหงานิดๆ
เสียงชัตเตอร์ที่บรรจงกด มุมซ้ายบ้าง....ขวาบ้าง

ยืนมองเมฆระบายฟ้าอยู่ไกล ๆ
วูบลมพาใจฉันที่กระเจิงไปไกลให้กลับมา
เบื้องฟ้ากำลังเปลี่ยนสี...คล้ำลง....คล้ำลง....

ฉันกลับสู่ที่พัก ไม่กี่เพลาหลังจากนั้น ฉันหลับตาลงนอน
หลับใหลด้วยความอ่อนล้า....

............
...............

ฉันตื่นแต่เช้าตรู่ ด้วยความอยากนั่งมองทะเล
ทั้ง ๆ รู้ ว่าคงเห็นแค่เพียง...."น้ำขนาบฟ้า"

แต่ความชอบทะเลยามเช้า แต่ไหนแต่ไร
ฉันลุกขึ้นมาเสียเมื่อฟ้าเริ่มสาง ล้างหน้าล้างตาเพื่อสลัดจากความงัวเงีย
เดินจากห้องพักมาที่ชายหาดอีกครั้ง....

ดูเช้านี้เมฆจะครึ้มฟ้า ดวงตะวันขึ้นสูงแล้ว แต่กลับถูกบดบังอยู่
นอกจากเสียงลมหวิว และคลื่นกระซิบฝั่ง
ก็คงมีแต่เสียงรอยเท้าฉัน....

ทิวพร้าวยังยืนอยู่ที่เดิม..... เช่นวันก่อน
ทรายยังคงทอดตัวลงสู่ผืนน้ำ..... เช่นวันวาน
คลื่นน้อยน้อยยังคงซัดสาด..... เช่นเคย

มองไกล ๆ ชาวบ้านกำลังเหวี่ยงแหหาปลา ภายใต้ครึ้มตะวัน
ฉันสังเกตถึงอากัปกิริยาที่ดูสงบ มุ่งมั่น
ฉันมองเขาอยู่ห่าง ๆ เพื่อไม่ให้รบกวนกับวิถีแห่งการดำรงชีพ

ลมโชย....ปลิดความรู้สึกปลิว...
ฉันยืนที่ริมระเบียงเล ปล่อยอารมณ์ ลอยไป...ลอยไป...

"ทะเลวันนี้สวยจังนะ..." เสียงหัวใจกระซิบบอกฉัน
ทะเลเช้านี้ ดูต่างจากวันก่อนเสียเหลือเกิน
ทะเลสีชมพู....ทะเลแห่งความหอมหวาน
ฉันพยักหน้าตอบรับความรู้สึกนั้น อย่างไร้อคติ

"นี่หรือ...ทะเลหัวหิน!!!" ฉันรำพึงในใจ
งามเสียเหลือเกิน .....
งามในบรรยากาศแห่งห้วงรู้สึก....